Αντί για βιβλία, κρατούν ματσέτες και Καλάσνικοφ

Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΞΕΠΕΡΝΑ ΣΕ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΤΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ
ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ: ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ
ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΑΛΤΙΚΑ ΜΑΥΡΟΣ, ΟΠΩΣ ΤΑ ΕΞΩΦΥΛΛΑ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ
ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΥΝ!
Στον κατάλογο των Εκδόσεων Φανταστικός Κόσμος βρίσκουμε μυθιστορήματα φαντασίας, γκόθικ, λίγο μεταφυσικά, ηρωικά παραμυθολογικά έπη, βιβλία για νεαρούς που παίζουν παρόμοια παιχνίδια στο Διαδίκτυο. Με τη νεανική σειρά «Κατηγορώ», οι εκδότες προσγειώνουν τους φαν του φανταστικού σε μια πραγματικότητα του κόσμου μας που ξεπερνάει σε φαντασία τα μυθιστορήματα που εκδίδουν συνήθως, και η οποία είναι πολύ πιο άγρια από ό,τι έχουν συνηθίσει οι αναγνώστες τους να παίζουν και να διαβάζουν.

Συμμέτοχοι στην έκδοση είναι το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας και το Γαλλικό Ινστιτούτο. Τα τρία βιβλία που παρουσιάζουμε δεν είναι λογοτεχνικά αλλά άκρως πολιτικά.

Πρόκειται για επεξεργασμένες μαρτυρίες εφήβων που επιδιώκουν να ευαισθητοποιήσουν τους νέους των ανεπτυγμένων χωρών, φέρνοντάς τους αντιμέτωπους με καυτά πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα. Στα βιβλία της σειράς τίθεται από πολλές πλευρές το θέμα των ατομικών δικαιωμάτων, είτε πρόκειται για την προστασία ευπαθών ομάδων, όπως είναι τα παιδιά, είτε για κατηγορίες του πληθυσμού όπως οι γυναίκες είτε για λαούς όπως οι Παλαιστίνιοι, οι Αρμένιοι, οι Θιβετιανοί κ.ά.

Δύο από τα βιβλία έγραψαν δημοσιογράφοι, οι οποίοι είχαν πρόσβαση μέσω των ανθρωπιστικών οργανώσεων στις ταραγμένες περιοχές, ενώ ο ισραηλινός Ούζι Ντέκελ είχε προσωπική εμπειρία όσων περιγράφει.

Το Αφγανιστάν δεν είναι πια στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Ωστόσο τα μαύρα « Πεπρωμένα των γυναικών » της χώρας αυτής εξακολουθούν να απασχολούν τη διεθνή κοινότητα. Η Μαλαλάι, η Νασρίν και η Σοράγια ήταν έφηβες τότε που έζησαν στην Καμπούλ την καταπιεστική τρέλα των Ταλιμπάν. Είδαν τα σπίτια τους να γκρεμίζονται, τους πατεράδες τους να εξαφανίζονται, σταμάτησαν το σχολείο, υποχρεώθηκαν να σβήσουν την προσωπικότητά τους μέσα στο τσαντόρ, παντρεύτηκαν με τη βία άγνωστους άντρες. Σήμερα, στην αμφίβολη περίοδο ειρήνης, μιλούν για τις εμπειρίες τους και προσπαθούν να ανακτήσουν τουλάχιστον την αξιοπρέπειά τους. Δεν είναι οι μικρές Μπάρμπι της Δύσης. Είναι νέες γυναίκες που έχασαν απότομα την παιδικότητά τους και οι οποίες μέσα από τη διήγηση των όσων υπέστησαν απέκτησαν πολιτικό λόγο, προτρέποντας, παθούσες και μη, να ανοίξουν τα μάτια τους για να πολεμήσουν για τη θέση των γυναικών σε κάθε κοινωνία.

Το δεύτερο βιβλίο μιλάει για τα παιδιά που γυρίζουν από τον πόλεμο και πρέπει να ενταχθούν στη «φυσιολογική» ζωή… Ποια παιδιά και από ποιον πόλεμο; Είναι « Οι μικροί στρατιώτες », τα περίπου 500.000 παιδιά-πολεμιστές κάτω των 16 ετών που στρατολογήθηκαν σε 87 χώρες του πλανήτη από παραστρατιωτικές οργανώσεις, κυβερνητικούς και μη κυβερνητικούς στρατούς, όπως αναφέρεται σε μια διεθνή μελέτη του

Ρολάντ ΚοςΒαλερί Ροάρ

ΠΕΠΡΩΜΕΝΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΡενΜαργκερίτ Μπελ

OΙ ΜΙΚΡΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ

Ουζί Ντεκέλ

ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΤΖΑΜΠΑΛΙΓΙΑ

ΜΤΦ. ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΠΑΣΤΡΙΚΟΥ ΕΚΔ. ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

2002. Παιδιά θύματα της βίας και ταυτόχρονα θύτες για να επιβιώσουν. Δολοφόνοι που αντί να κρατούν βιβλία, κρατούσαν ματσέτες και καλάσνικοφ. Σπαράγματα ζωής που συγκλονίζουν, ο αγώνας για την επανένταξη τιτάνιος, κυρίως στην ψυχολογική στήριξη που απαιτείται ώστε ορθοποδήσουν στις νέες συνθήκες. Το ίδιο δυνατό είναι το « Συνθήματα στους τοίχους της Τζαμπαλίγια », όπου ο Ούζι Ντέκελ κατέγραψε περιστατικά από τη ζωή σε ένα στρατόπεδο Παλαιστινίων προσφύγων όταν υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στα κατεχόμενα εδάφη, καταθέτοντας ακόμα μία μαρτυρία για την εξαθλίωση, την ταπείνωση, την απόγνωση των προσφύγων. Σήμερα είναι στρατευμένος στο ειρηνιστικό κίνημα του Ισραήλ.

Βιβλία που ταρακουνούν λοιπόν, συγκλονιστικά στην ουσία τους, παρά τα τυπογραφικά λάθη και την άτεχνη μετάφραση. Τα συμπληρώνει ένα παράρτημα, στο οποίο παρατίθενται στοιχεία που τεκμηριώνουν τις μυθιστοριοποιημένες μαρτυρίες και το πλαίσιο των γεγονότων. Τα στοιχεία επιβάλλεται να είναι πλήρη κατά το δυνατόν, αμερόληπτα και πολύπλευρα καθώς όλα αυτά τα ζητήματα είναι εξαιρετικά σύνθετα και συχνά διχάζουν· Διαβάζοντας προσεκτικά το παράρτημα του βιβλίου « Συνθήματα …» διακρίναμε μονομέρεια: το δίκαιο της μιας πλευράς. Πουθενά δεν αναφέρονται στοιχεία για τις επιθέσεις αυτοκτονίας στα εδάφη του Ισραήλ κατά τη διάρκεια της Ιντιφάντα και ο θάνατος εξίσου αθώων αμάχων. Όλοι, άτομα και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, οφείλουμε να προσέχουμε εξαιρετικά ώστε να μην απλουστεύουμε, να μην αποσιωπούμε ούτε να υπερθεματίζουμε υπέρ του ενός ή του άλλου, ιδιαίτερα όταν απευθυνόμαστε σε νέους που διαμορφώνουν κοινωνική και πολιτική συνείδηση. Απαγορεύεται η ματιά του αναγνώστη να προσανατολίζεται μονοσήμαντα και να του λείπουν τα στοιχεία για να σκεφθεί το γιατί και το πώς.