Το πνεύμα του τόνου

Να ΄ταν η ζήλεια ψώρα

Υπάρχουν πολλοί δημοσιογράφοι που γράφουν και συχνά γράφουν ουσιαστική λογοτεχνία. Και όμως αντιμετωπίζονται με μια ιδιαίτερη, θα έλεγα μοχθηρή, επιθετικότητα. Τονίζεται όλως ιδιαιτέρως η δημοσιογραφική τους προέλευση λες και είναι και απαγορευμένο και ασυνήθιστο. Εκείνο πάντως που κάνει το πράγμα εξοργιστικό, είναι το γεγονός πως δεν αναφέρεται κανενός άλλου συνέλληνα που γράφει και εκδίδει βιβλία η όποια επαγγελματική του βιοποριστική ιδιότητα. Δεν διάβασα πουθενά κριτική ή παρουσίαση και να τονίζεται πως ο Βενέζης ήταν τραπεζικός υπάλληλος, ο Παπαδίτσας γιατρός, ο Αναγνωστάκης ακτινολόγος, ο Δημουλάς επιθεωρητής σιδηροδρόμου, η Δημουλά τραπεζικός, ο Αργυρίου πολιτικός μηχανικός, ο Βαρβέρης διπλωματικός υπάλληλος, ο Λεοντάρης δημοτικός υπάλληλος, νομικός. Αλλά ούτε παλιότερους πεζογράφους και ποιητές, όπως ο Φραγκιάς, ο Ζενάκος, ο Χουρμούζιος, ο Βάρναλης, ο Φώτος Πολίτης, τους «στιγματίζουν» ως δημοσιογράφους που γράφουν! Τώρα τελευταία ο Γκιώνης, ο Βιντιάδης, ο Λεονάρδος, η Χουζούρη συνοδεύονται με την επαγγελματική τους ιδιότητα. Όχι οι συγγραφείς χρηματιστές, τελώνες και εσατζήδες! Γράφονται τα παραπάνω με εύλογη απορία, μετά την ανάγνωση της έξοχης συλλογής διηγημάτων «Ντράιβ ιν» της Μαρίας Μαρκουλή, συγγραφέως!