Περιοδικά

Τάκης Σινόπουλος, ο «Σκηνοθέτης του φωτός»

Ένα κι ένα τα κείμενα στο αφιερωματικό τεύχος της «Νέας Εστίας» για έναν από τους σπουδαιότερους ποιητές, τον Τάκη Σινόπουλο, που αν ζούσε θα έκλεινε τα ενενήντα χρόνια (1917-1981). Ο Τ.Σ. ήταν γιατρός, πήρε μέρος στον Αλβανικό πόλεμο, «είχε λουφάξει», όπως έλεγε ο ίδιος στην Αντίσταση και υπηρέτησε «επιταγμένος παρά τη θέλησή του», όπως σημειώνει η Μαρία Στεφανοπούλου, ως στρατιωτικός γιατρός στον κυβερνητικό στρατό κατά τον Εμφύλιο.

Έτσι λοιπόν, το αφιέρωμα αρχίζει με δύο κείμενα που μελετούν τα δίπολα Σινόπουλος- πόλεμος και Σινόπουλος- ιστορία. Στο πολυσέλιδο πρώτο η Μαρία Στεφανοπούλου δίνει τίτλο «Ο πόλεμος, ο Τάκης Σινόπουλος και οι αρνητές του υπερρεαλισμού» και είναι φανερό πως το μελέτημά της απλώνεται σε πολλά ποιητικά πεδία. Στο δεύτερο, ο Χρίστος Ρουμελιωτάκης δίνει τίτλο «Τάκης Σινόπουλος- Ή ας πούμε ένα προσκύνημα στη φοβερή Ιστορία» σημειώνοντας εύστοχα κατά τη γνώμη μου: Και το κυριότερο, είχε παρασταθεί σε ετοιμοθάνατους, είχε ξενυχτήσει νεκρούς και ήξερε να περιμένει. Και όταν οι αναμνήσεις του είχαν γίνει αίμα, βλέμμα και χειρονομία, είκοσι χρόνια μετά την εμπειρία του Εμφυλίου, ευτύχησε να γράψει τον «Νεκρόδειπνο» και το «Χρονικό». Δύο ακόμα κείμενα με «κοινό» θέμα: Το «Σκηνοθέτης φωτός» (απ΄ όπου ο τίτλος του σημειώματος) του Γιάννη Ευσταθιάδη και το «Για το φως που υπάρχει στην ποίηση του Σινόπουλου» του Λάμπη Καψετάκη. Ο Γ. Δ. Παναγός πραγματεύεται ένα ακόμα φυσικό στοιχείο στην ποίηση του Ηλείου Τάκη Σινόπουλου, το ποτάμι. Ο ίδιος άλλωστε ο ποιητής σημείωνε: «… Και κάποτε λιγάκι σαν ψωροπερηφάνεια έλεγα ότι είμαι γεννημένος από τον Αλφειό, ο πατέρας μου δεν είναι ο Γιώργης Σινόπουλος, ο διευθυντής, είναι ο Αλφειός…». Ο Δημήτρης Πλατανίτης γράφει για την «Ποιητική και αισθητική λειτουργία στον “Νεκρόδειπνο”», που για πολλούς θεωρείται η σημαντικότερη ποιητική δημιουργία του Σινόπουλου. Στη συλλογή «Άσματα Ι-ΧΙ» του Σ. υπάρχει το ποίημα «Πάρις». Στο ποίημα τούτο, λέει ο Σινόπουλος η σύλληψη και αρκετοί στίχοι είναι του (φίλου και ομοτέχνου του) Γιώργη Παυλόπουλου, που για λόγους ανεξάρτητους από τη θέλησή του δεν ολοκλήρωσε το ποίημα. Το πήρε ο Σινόπουλος και «ύστερα από διαδοχικές επεξεργασίες εγκεκριμένες και από τους δύο, το ποίημα τελείωσε…». Αυτά και άλλα, πάρα πολλά, γράφει ο Δημήτρης Αγγελάτος στο κείμενό του με τίτλο «Ποιήματα που δεν ανήκουν στους ποιητές αλλά στην ποίηση: η συνεργασία Σινόπουλου – Παυλόπουλου».

Τέλος, το αφιέρωμα κλείνει με δεκατέσσερα κείμενα «υπό μορφή άναρχων χρονικά και θεματικά στιγμιοτύπων, έχοντας ως αφετηρία ή/και κατάληξη τον Τάκη Σινόπουλο και κυρίαρχο σκηνικό τον Περισσό, όπου ζήσαμε εν γειτονία…».

Συγγραφέας του πονήματος ο, κατά τριάντα πέντε χρόνια νεώτερος του Σ., Χρήστος Μπουλώτης. Ίσως γιατί αγαπώ την ποίηση του Σινόπουλου, ίσως γιατί με συνεπήραν τα κείμενα του Μπολώτη, διάβασα απνευστί αυτές τις δεκατέσσερις «προσωπικές εγγραφές με υλικά της μνήμης».

ΚΙΝΑ: Με τις προλογικές απόψεις του Μιχάλη Σταφυλά για το βιβλίο «Αντιπαραθέσεις» δυο Κινέζων λογοτεχνών κυκλοφόρησε η «Πνευματική Ζωή». Έχουμε τόσο μεγάλη άγνοια για την- όποια – πνευματική δραστηριότητα στην αχανή χώρα, που οι αντικρουόμενες απόψεις έστω και δύο λογοτεχνών, προκαλούν ενδιαφέρον.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ

«Νέα Εστία»: Ευριπίδου 84, Αθήνα 105 53. Τηλ.:
210-3213.030.

«Πνευματική Ζωή»: Χατζοπούλου 49, Καλλιθέα 176 71, τηλ.: 210-9588.333.