Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Παραίτηση τώρα

Αγαπητή Φοίβη.

Έτσι, μάλλον δεν μπορούμε να συνεχίσουμε: Οι μεν, αποφασίζουν για μας, αδιαφορώντας πλήρως για τα αιτήματα, για τις ανησυχίες μας, για την κατάστασή μας. Οι δε έχουν περιπέσει σε κατάσταση εσωστρέφειας και κατάθλιψης…

Οι υπόλοιποι, με την ευκαιρία της εισόδου τους στη Βουλή για πρώτη φορά, βγάζουν τα απωθημένα τους και λένε, και λένε, και λένε, λες και βιάζονται σαν να πρόκειται να μην ξαναδούν τα έδρανα της Βουλής.

Οι παλιότεροι της Βουλής έχουν εξοικειωθεί τόσο πολύ με αυτά που χρόνια τώρα λένε, που ακόμα και σήμερα τα πιστεύουν!

Λοιπόν. Ή εμείς παραιτούμαστε από πολίτες ή εκείνοι εγκαταλείπουν τη διεκδίκηση της εξουσίας. Και όταν λέω εμείς, εννοώ όλους εμάς που μέρα με την ημέρα πνιγόμαστε μέσα στην καθημερινότητά μας από αυξήσεις, από φόρους, από χρέη, από τα τσαλαπατήματα της αξιοπρέπειας και της προσωπικότητάς μας.

Και το πλέον εξοργιστικό είναι όταν κάποιοι βουλευτές ζητούν αυξήσεις στη βουλευτική τους αποζημίωση με το επιχείρημα ότι ο λαός μας πρέπει να έχει αξιοπρεπείς βουλευτές. Και οι πολίτες αυτού του τόπου δεν πρέπει να ζουν με αξιοπρέπεια; Οι χαμηλόμισθοι, οι συνταξιούχοι, οι εργαζόμενοι, οι πολύτεκνοι είναι άλλης κατηγορίας;

Όχι. Με αυτά τα μυαλά και με αυτές τις λογικές, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε…

Ευχαριστώ πολύ, Γεώργιος Ριζόγλου, Αγ. Σύλλας, Ηράκλειο Κρήτης Α ν έχετε τρόπο να παραιτηθείτε από πολίτης, αγαπητέ Γ εώργιε, μοιραστείτε το και μαζί μας. Θα μας χρειαστεί. Αλλά δυστυχώς δεν γίνεται απ΄ όσο ξέρω. Εμ τους ψηφίζουν άλλοι, εμ είμαστε υποχρεωμένοι να τους ανεχόμαστε συλλήβδην. Τ α καλά τής- κατ΄ όνομα- δημοκρατίας , βλέπετε. Σεμνά και ταπεινά, σεμνά και ταπεινά…


Της κακοδαιμονίας το ανάγνωσμα

Έχει μια κακοδαιμονία αυτό το ταλαίπωρο το μουσείο, το Εθνικό- προσέξτε τον όρο- Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Σαν την πολύπαθη πλατεία Μοναστηρακίου κι αυτό.

Γιατί δεν ξέρουν οι εκ-πολιτισμένοι μας ιθύνοντες ούτε αν πραγματικά το θέλουν και κυρίως πώς το θέλουν το εθνικό και άστεγο. Το θέλουν ελληνοκεντρικό; Το θέλουν διεθνές;

Παλιά τους έφταιγε η σύγκρουση στο διοικητικό συμβούλιο του μουσείου μελών με ελληνοκεντρική προσέγγιση και ιθυνόντων με διεθνή ματιά, που έφτασαν- δυστυχώς- να φαγώνονται σαν τον σκύλο με τη γάτα. Χάρη σε απερίσκεπτες επιλογές της πιο αδρανούς, της πιο καταστροφικής ηγεσίας του εκ-Πολιτισμού.

Το κτίριο του Φιξ, στο μεταξύ, που θα στέγαζε το μουσείο και που θα ήταν, υποτίθεται, έτοιμο τον Ιούνιο του 2004, έφτασε 2007 κι ακόμη κουφάρι παραμένει. Τι κι αν έγιναν αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί και βραβεύτηκαν μελέτες (και οι αρχιτέκτονες, βεβαίως βεβαίως, κατά τα ελληνικώς παγκοσμίως πρωτότυπα ειωθότα δεν έχουν επιστασία του έργου τους!). Εκεί. Το κουφάρι, κουφάρι. Και πάμε για επόμενη Ολυμπιάδα…

Με τα πολλά ξεκίνησε να σουλουπώνεται το κουφάρι. Ειρωνεία: στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου θα γκρεμιστούν δύο αρχιτεκτονήματα που εμποδίζουν τη θέα του Νέου Μουσείου, αλλά εδώ το κακοσούσουμο κουφάρι του Ζενέτου το κράτησαν (ως «δείγμα περιούσιας αρχιτεκτονικής», άραγε;). Αυτό θα πει «πολιτική τού όπως μας βολέψει».

Με τα πολλά άλλαξε και το Δ.Σ., αλλά φαίνεται πως πάλι δεν τα έβρισκαν και με τη διεύθυνση. Βάζουν τώρα νέο συμβούλιο- αφήνοντας απ΄ έξω όσους ενοχλούσαν; Μπας και προχωρήσει κάτι. Και του Φιξ ακόμη σουλουπώνεται, και σουλουπωμό δεν έχει. Και φως στο τούνελ δεν βλέπουμε. Όσο δεν αποφασίζουν με τόλμη και πολιτική ευθύνη αν και πώς το θέλουν, θα μείνουμε εκεί: στο κατασκότεινο κουφάρι!


Του λαμόγιου το κατσίκι

Προς Φοίβη Αθηναίου. Τι θα συμβεί αν βάλετε ένα κατσίκι με έναν Θεσσαλό: Θα οργανώσει μεγάλο γλέντι, θα το σφάξει και θα το φάει. Κατόπιν θα φροντίσει να μάθουν όλοι οι γείτονες πόσο εύκολα βρίσκει κατσίκια και πόσο καλά πέρασε τρώγοντας.

Με έναν Ηπειρώτη: Θα περιφράξει τον χώρο για να μην του το κλέψουν ενώ ο ίδιος θα φάει χόρτα για να μην ξοδευτεί.

Με έναν Μακεδόνα: Θα το παρατήσει και θα πάει για καφέ.

Με έναν Πελοποννήσιο: Θα το περιποιηθεί ερωτικώς.

Με έναν νησιώτη: Θα διαμαρτυρηθεί γιατί η υπόλοιπη Ελλάδα έχει κατσίκια όλο τον χρόνο ενώ εκείνος έχει μόνο το Πάσχα. Μετά θα το πουλήσει στην τιμή 100 κατσικιών σε Γερμανό τουρίστα.

Με έναν Κρητικό: Θα προσπαθήσει να θυμηθεί από πού το έκλεψε.

Με έναν Αθηναίο: Θ΄ αναρωτηθεί σε ποια ταινία έχει ξαναδεί αυτό το παράξενο ζώο. Θα το αναγνωρίσει μόνο όταν του το προσφέρει σε κομμάτια ο φίλος του ο Θεσσαλός.

Νεκτάριος Κατ.

Φευ, το ζήτημα δεν είναι τοπικιστικό, αγαπητέ Νεκτάριε. Το ζήτημα είναι τι θα συμβεί αν βάλετε ένα κατσίκι με ένα λαμόγιο (ή κουμπάρο) της νέας διακυβερνήσεως. Μεταξύ μας; Θα το ανατιμήσει και θα «ροκανίσει» τη διαφορά. Ή θα το επενδύσει σε δομημένο ομόλογο…