Τα «φαντάσματα» του Ίντερνετ

Τι ενώνει το «Φάντασμα της όπερας» με τα «φαντάσματα», υπαρκτούς και μη κινδύνους που κρύβονται στα «υπόγεια», τις άγνωστες και ανεξερεύνητες γωνιές του Ίντερνετ; Το μιούζικαλ, μια από τη φύση της εξωστρεφής και ομαδική τέχνη, προσπαθεί να διερευνήσει δυνατότητες συνύπαρξης αλλά και κρυφές ομοιότητες με μια κατ΄ εξοχήν μοναχική- αλλά και… καθιστική- δραστηριότητα, όπως η πλοήγηση στο Ίντερνετ. Επτά γνωστά μιούζικαλ- «Φάντασμα της όπερας», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», «Βlood Βrothers», «Jeckyll and Ηyde», «Η Παναγία των Παρισίων», «Rocky Ηorror Show», «Μoulin Rouge»- αποτελούν τον κορμό ενός πρωτότυπου πειράματος σε ένα τρίωρης διάρκειας έργο- επίσης μιούζικαλ-, με σκηνικά παρμένα από τη σύγχρονη τεχνολογία της εικονικής πραγματικότητας.

Το μουσικοχορευτικό ηχοθέαμα «Εscape» στο θέατρο «Βρετάνια» κρατά από τα μιούζικαλ τους χαρακτήρες των πρωταγωνιστών και τις (πασίγνωστες) μουσικές τους, συνδυάζει όμως τα στοιχεία αυτά με μία μάλλον αλλόκοτη πραγματικότητα,

ΙΝFΟ

«Εscape», από την Τετάρτη στο θέατρο «Βρετάνια» (Πανεπιστημίου 7, τηλ. 210-
3221.579). Εισιτήρια από 20 έως 35 ευρώ.

του ιντερνετικού απομονωτισμού. «Κεντρικό πρόσωπο του έργου είναι ένας καταξιωμένος συγγραφέας που για να εμπνευστεί καταφεύγει στον κυβερνοχώρο με τη χρήση ενός εξελιγμένου προγράμματος», λέει στα «ΝΕΑ» η Σία Κοσκινά, βασικός συντελεστής της παράστασης. «Δεν βγαίνει έξω, στον κόσμο, για να έχει ερεθίσματα, αντιθέτως “κλείνεται” στο Διαδίκτυο για να αποκτήσει εμπειρίες και τα κάνει όλα εκεί, προκειμένου να βρει υλικό για το επόμενο βιβλίο του», λέει.

Κεκαλυμμένος πρωταγωνιστής είναι όμως η «Βlack Widow», μια σκοτεινή φιγούρα που κρύβεται στο σοφτγουέαρ του υπολογιστή με σκοπό να σβήνει τη μνήμη κάθε χρήστη- θύματος που πιάνεται στο ηλεκτρονικό της δίχτυ. Η «Βlack Widow» είναι στην ουσία το Ίντερνετ. «Πρόκειται για παλιά έργα με σύγχρονους ήρωες, σημερινούς ανθρώπους», λέει η Σία Κοσκινά. «Εντέλει το Φάντασμα της Όπερας στο έργο αυτό δεν ζει στα καταγώγια του Παρισιού αλλά είναι ένας ισχυρός άνθρωπος που καθορίζει πίσω από τις οθόνες των κομπιούτερ τα μουσικά δρώμενα εκδίδοντας, ταυτόχρονα, τις νεαρές πρωτοεμφανιζόμενες τραγουδίστριες».

Το σενάριο, οι πρωτότυπες μουσικές και τα τραγούδια είναι του Νίκου Βεντουράτου, η σκηνοθεσία και τα σκηνικά του Βασίλη Λαζαρίδη, οι χορογραφίες του Αντώνη Λιβερόπουλου, τα κοστούμια της Δέσποινα Χειμώνα. Πρωταγωνιστούν οι Σία Κοσκινά, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Βασίλης Αξιώτης, Δημήτρης Δημόπουλος, Νάντια Χριστοφιλοπούλου, Μυρσίνη Δοξοπούλου κ.ά.

Οι πρωταγωνιστές της παράστασης θέλουν να κάνουν όσο γίνεται πιο απτή την άπιαστη πραγματικότητα του Διαδικτύου. Με τον μεγάλο όμως αριθμό των μιούζικαλ από τα οποία εμπνέονται θέλουν να δείξουν και κάτι άλλο: ότι «στο μουσικό θέατρο δεν υπάρχουν όρια και ότι ο καλλιτέχνης μπορεί να τα καταφέρει εξίσου σε χορό, τραγούδι και πρόζα». Φυσικά, το ζητούμενο σε τέτοια εγχειρήματα είναι η προσέλκυση των νέων. Γι΄ αυτό «διατηρούμε τη μουσική βάση και αφαιρούμε τους χρόνους και τους χώρους στους οποίους διαδραματίζονται οι ιστορίες», λένε. Και καταλήγουν: «Θα δείξουμε ότι το μιούζικαλ δεν είναι μουσειακό είδος».