Ημερολόγιο Συνόρων Ξεφυλλίζοντας εφημερίδες στο Παρίσι

ΤΟ ΠΡΟΑΣΤΙΑΚΟ που συνδέει το Παρίσι με το αεροδρόμιο ακόμα δεν λειτουργεί. Το μοναδικό μέσο για να φθάσεις στο Παρίσι είναι τα ταξί. Αλλά σήμερα είναι Κυριακή, βρέχει με το τουλούμι και τα ταξί σπανίζουν. Εάν είσαι τυχερός, θα βρεις μια θέση στα λιγοστά πολυτελή βαν που χρησιμεύουν ως ταξί. Ο μεσήλικος που μαζεύει τους ταξιδιώτες μάς λέει τις τιμές της κούρσας: «Σαράντα ευρώ το άτομο. Εξήντα για δύο άτομα». Μετά, μας παραδίδει στον οδηγό. Ίσως με κόβει για Άραβα και μου παραχωρεί τη θέση μπροστά μπροστά, δίπλα στον οδηγό, ο οποίος είναι ένας νεαρός γύρω στα τριάντα. Στον δρόμο τον ρωτάω για την απεργία στα μέσα μεταφοράς. «Στο Παρίσι όλα λειτουργούν κανονικά», λέει, «έξω από το Παρίσι είναι ακόμα δύσκολα».

●●● Οι σταθμοί Velib: Κοντά στο Μουσείο Πικάσο βλέπω έναν σταθμό Βελίμπ. Τα ποδήλατα αραδιασμένα, περιμένουν κάποιον να τα «νοικιάσει». Ένα ευρώ το μισάωρο ή είκοσι εννέα ευρώ ετήσια συνδρομή. Το Παρίσι, όπως το Άμστερνταμ, μετατρέπεται σε πόλη των ποδηλάτων. Στα μέσα του περασμένου Ιουλίου, όταν ο δήμαρχος του Παρισιού, Μπερτράν Ντελανοέ, άρχισε να «φυτεύει» σε όλο το Παρίσι τους σταθμούς Βελίμπ- Βελίμπ (Velib) προκύπτει από τη σύντμηση των λέξεων Velo (ποδήλατο) και liberte (ελευθερία)-, καμία απεργία δεν φαινόταν στον ορίζοντα. Στα μέσα Νοεμβρίου το Παρίσι παρέλυσε. «Μην πειράξετε το “ειδικό καθεστώς” των συντάξεών μας» είπαν οι απεργοί και όλα τα μέσα μεταφοράς ακινητοποιήθηκαν. «Δεν μπορούσαμε να κινηθούμε, ήταν τρομερό», μου εξηγεί μια κυρία, με ύφος που μοιάζει σαν να αναφέρεται σε κάποια σκοτεινή συμφορά που χτύπησε ξαφνικά την Πόλη του Φωτός. Τις μέρες της απεργίας στους σταθμούς Βελίμπ δεν έβρισκες ποδήλατα ούτε για δείγμα. Όποιος μπορούσε, άρπαζε ένα για να φθάσει στη δουλειά του. Άλλοι περπατούσαν επί ώρες… Το Παρίσι έχει δει πολλές απεργίες. Αυτή τη φορά όμως υπερίσχυσε η αγανάκτηση, όχι η αλληλεγγύη προς τους απεργούς. Ίσως γιατί η αγανάκτηση υπερπροβλήθηκε από τα ΜΜΕ. Και σαν να μην έφθανε αυτό, σχεδόν ταυτόχρονα με την απεργία ξέσπασαν ταραχές στα προάστια. Ούτε αυτές ήταν σαν τις άλλες φορές. Αυτή τη φορά βγήκαν τα όπλα, με κανονικές σφαίρες. Τα πράγματα, τώρα, έχουν ηρεμήσει. Το χειμερινό, μαγικό Παρίσι στολίζεται για τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Πολύχρωμες διαφημίσεις «καταλαμβάνουν» τους τοίχους του Μετρό. Ο Ρατατούιγ ακροβατεί στις βιτρίνες των βιντεοκλάμπ. Η απεργία στα μέσα μαζικής μεταφοράς έληξε. Τα προάστια φαίνονται ήρεμα και υπό έλεγχο. Τα συνδικάτα, για την ώρα, συνομιλούν με την κυβέρνηση. Η αστυνομία λέει πως επιτέλους θα διεξαχθεί σοβαρή έρευνα για τα ακριβή αίτια θανάτου των δύο εφήβων στα προάστια, που ήταν η αιτία για το ξέσπασμα των ταραχών. Το αύριο, όμως, είναι θολό. Πολλοί Παριζιάνοι περιμένουν και άλλη απεργία στα μέσα μεταφοράς. Κάποιοι λένε ότι θα αρχίσει την επόμενη εβδομάδα. Άλλοι μιλούν για τα Χριστούγεννα. Το Παρίσι ζει με το άγχος της επόμενης απεργίας και της επερχόμενης έκρηξης στα προάστια. Η πιο ωραία πόλη του κόσμου μοιάζει, αυτήν τη στιγμή, με μια σκηνή όπου «παίζονται» τα δύο πιο κρίσιμα ζητήματα της Ευρώπης του σήμερα και του αύριο: το κοινωνικό κράτος και η ένταξη των μεταναστών…

●●● Το σύστημα Σαρκοζί. Σε κάθε περίπτωση, οι περισσότερες γαλλικές εφημερίδες συμφωνούν ότι το σύστημα Σαρκοζί ακόμα λειτουργεί. Η δημοτικότητά του έχει υποστεί τελευταίως ελαφρά καθίζηση αλλά οι περισσότεροι Γάλλοι τον εμπιστεύονται. Έχουν πάθει ένα είδος εξάρτησης από την παρουσία του. Και ο Σαρκό είναι παντού παρών ή σχεδόν παντού. Ένας φοβερός παίκτης της εικόνας. Τις πρώτες μέρες της απεργίας εξαφανίστηκε. Τα ΜΜΕ μετρούσαν τις μέρες. Μία εβδομάδα χωρίς Σαρκό! Μετά εμφανίστηκε, λέγοντας ότι δεν πρόκειται να παραδοθεί μπροστά στα αιτήματα των απεργών. Για τις ταραχές στα προάστια δήλωσε ότι το μοναδικό πρόβλημα που υπάρχει εκεί πέρα είναι η αλητοκρατία. Και καθάρισε. Υπάρχουν βέβαια και δύσκολες στιγμές. Ο Σαρκό είχε παρουσιάσει τον εαυτό του ως τον πρόεδρο που θα αύξανε την αγοραστική δύναμη των Γάλλων. Τα στοιχεία, όμως, δείχνουν ότι οι Γάλλοι αγοράζουν λιγότερα ενώ η ακρίβεια καλπάζει. Ο Σαρκό εμφανίζεται τότε στην τηλεόραση, κρύβοντας επιμελώς το Rolex του κάτω από το μανίκι. Λέει με το πειστικό του ύφος: «Δουλέψτε περισσότερο για να αγοράσετε περισσότερα». Μόνο που οι επιχειρήσεις δεν επιθυμούν να προσφέρουν περισσότερες ώρες εργασίας στους εργαζομένους. Η απάντηση του Σαρκό αναμένεται ακόμα. Οι τιμές, πάντως, ανεβαίνουν. Ανάμεσα στα άλλα και το ρεύμα. Σε ένα σκίτσο της «Charlie- Ηebdo» ο αρμόδιος υπουργός μιλά ένα ενός τηλεοπτικό κανάλι: «Να κάνετε οικονομία στο ρεύμα! Φωτιστείτε μόνο από το φως αυτού του καναλιού» (τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει;)…

●●● Ιστορίες (σοσιαλιστικής) αγάπης.
Όσο για τους σοσιαλιστές, εκείνοι είτε «ερωτεύονται» τον Σαρκοζί είτε αλληλοεξοντώνονται. Γι΄ αυτό, ίσως, η Σεγκολέν Ρουαγιάλ σκέφτηκε να κυκλοφορήσει τώρα το βιβλίο της. Είναι Δευτέρα και όλες οι εφημερίδες αναγγέλλουν το γεγονός. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει την Τρίτη και πολλοί εκτιμούν ότι θα γίνει ένα πολιτικό Χάρι Πότερ. Η Σεγκολέν τα λέει έξω από τα δόντια και προειδοποιεί ότι θα επανέλθει δριμύτερη. Ο τίτλος του βιβλίου: «Η πιο ωραία ιστορία αγάπης μου, είστε εσείς». Δύσκολες εποχές, πάντως, για αγάπες και έρωτες. Ο Σαρκό χώρισε με τη Σεσίλια λίγο μετά τη νίκη. Η Σεγκολέν χώρισε επισήμως λίγο μετά την ήττα. Η κοινωνική αλληλεγγύη λιγοστεύει κάθε μέρα. Οι κοινωνικές τάξεις στρέφονται η μία ενάντια στην άλλη και στα προάστια το μίσος βράζει…

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com