Το δώρον δεν δωρίζεται

ΓΙΟΡΤΕΣ ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΝ και σιγά σιγά θα αρχίσουμε τις αγορές μας. Μην το τερετίσουμε το θεματάκι μέχρι παραμονή Χριστουγέννων και μετά βλαστημάμε ότι έχει ουρές στα ταμεία. Δεν λέω να φτάσουμε και το αγγλοσαξονικό μοντέλο «από Αύγουστο χειμώνα»! Αλλά μες στην τούρλα και στον κακό χαμό, μην απορούμε μετά που δώσαμε στο ταμείο για συσκευασία δώρου το φουλάρι το λαχουρέ κι όταν το άνοιξε η κολλητή βρήκε μέσα ένα μποξεράκι με τον Σιλβέστερ και τον Τουίτι.

Κάποιες σκέψεις, καλό είναι να τις παρκάρουμε κάπου στην άκρη του μυαλού μας, πριν γίνουμε η χαρά της πιστωτικής κάρτας.

1) Δεν αγοράζουμε ηλιθιότητες. Θερμή παράκληση, γιατί τα νεύρα όλων μας είναι σπασμένα. Λίγη κοινή λογική (τι σπάνιο είδος, αλήθεια!), πριν πάρουμε τα μαγαζιά παραμάσχαλα. Σε ποιον θέλουμε να κάνουμε το δώρο; Τι έχει και τι δεν έχει το άτομο αυτό; Τι του αρέσει; Ποια είναι τα χόμπι του; Η ηλικία του; Το φύλο του; Τι θα του δώσει χαρά; Τι θα κρατηθεί μετά βίας για να μη μας το φέρει κολάρο;

Με λίγα λόγια, το κάθε δώρο είναι προσωπικό. Έχει έναν συγκεκριμένο αποδέκτη. Δεν αγοράζουμε συλλήβδην δέκα ίδια ανθοδοχεία για να τα χαρίσουμε σε δέκα ανόμοια πρόσωπα.

2) Δεν χαρίζουμε κορνιζούλες. Έλεος πια με τις κορνιζούλες! Όποιος βαριέται, όποιος σιχτιρίζει, όποιος ξεπετάει, σου τραβάει και μια κορνιζούλα ασημένια με τα γνωστά σκαλισματάκια που βλέπεις σε όοοοολα τα σπίτια όοοολης της επικράτειας. Εξ ου και όοοοοολοι μας έχουμε τέτοιες κορνιζούλες. Δεν χρειαζόμαστε άλλη μία για να βελτιωθούμε ως άτομα.

(Σε μία και μόνη περίπτωση νομιμοποιείται αυτό το παντελώς ξενερουά δώρο: Π.χ.

ανακαλύπτουμε μια παλιά, χαμένη φωτογραφία που είμαστε παιδιά και παίζουμε στην παραλία με μια φίλη μας. Εκεί μάλιστα. Την παίρνουμε, τη μαντρώνουμε και τη χαρίζουμε στη φίλη μας με δόξα και τιμή).

3) Δεν χαρίζουμε σαλατιέρες σε τετραμελείς οικογένειες. Δώρο εξ αντικειμένου βλακώδες: Τσεκαρισμένα, οι άνθρωποι πρώτα αποκτήσανε τη σαλατιέρα και μετά τον γιο. 4) Δεν χαρίζουμε ρούχα σε παιδιά, ρε παιδιά! Είναι σαν να κλέβεις εκκλησία. Να περιμένει το πιτσιρίκι να δει τη σακούλα από το παιχνιδάδικο κι εσύ να του μοστράρεις ένα φούτερ για το σχολείο; Λυπήσου το, το έρμο. Φτάνει μόνο να δούμε τη μαραζωμένη φατσούλα του παιδιού μπροστά στη σακούλα απ΄ το ρουχάδικο. Κι έχουν ραντάρ αυτά τα άτιμα: πρώτα μαθαίνουν να ξεχωρίζουν τις σακούλες και μετά μπουσουλάνε!

5) Δεν λέμε χαζά «άμα δεν σου αρέσει, μπορείς να το αλλάξεις». Πρώτον, διότι άπαντες θα σου πουν ψέματα: Το μόνο που έλειπε για να ολοκληρωθεί η άδεια τους ζωή ήταν ένα λαχανί ζευγάρι γάντια. Και δεύτερον, γι΄ αυτό υπάρχουν οι κάρτες αλλαγής: λειτουργούν ως ασπίδα προστασίας απέναντι στον ηλίθιο που σου αγοράζει ένα λαχανί ζευγάρι γάντια.

6) Δεν χαρίζουμε παντόφλες σε ηλικιωμένους. Τους κάνουμε να νιώσουν ακόμα πιο μεγάλοι. Την παντόφλα την παντός καιρού μπορούμε να την πάρουμε και σε ξεκούδουνο χρόνο. Μια μικρή καρφιτσούλα στη γιαγιά, μια ωραία γραβάτα στον παππού. Κι ας λένε «πού να τα φορέσω εγώ αυτά, παιδί μου». Πάρτε τα εσείς κι ας μην τα φορέσουν!

7) «Το δώρον δεν δωρίζεται»! Μην την κάνετε τη μνημειώδη πατάτα. Το ξεκολλημένο σελοτέιπ «απόψε κάνει μπαμ, το βλέπουν και φρενάρουνε και σταματούν τα τραμ»! Τεράστια ξεφτίλα: Να ανοίγει η φίλη σου το πακέτο και να βρίσκει μέσα κάρτα «Παναγιώτη μου, χαρούμενα γενέθλια, οικογένεια Παπαδοπούλου». Και να μην ξέρει ούτε τον Παναγιώτη, ούτε την οικογένεια Παπαδοπούλου.

Και κάτι τελευταίο. Όταν πάτε στα μαγαζιά μην έχετε την τσάντα σας φόρα παρτίδα. Είναι πολλοί εκείνοι που θέλουν να κάνουν τα ψώνια τους με το δικό μας πορτοφόλι!

Καλό ξήλωμα σε όλους μας!