Κώστας Μαυρουδής: Κρυφοκοιτάζοντας τη ζωή πίσω από τις κουρτίνες του Γκαριμπάλντι

«Ο ΣΤΙΧΟΣ ΕΙΝΑΙ
ΜΙΑ ΕΙΔΗΣΗ ΠΟΥ
ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ
ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ».
ΣΗ
ΜΕΙΩΝΕΙ Ο
ΚΩΣΤΑΣ
ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ
Γενέτειρα: Τήνος, 1948 Σπουδές/ Σταδιοδρομία: Σπουδάζει Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ζει στην Αθήνα, όπου από το 1978 εκδίδει (μαζί με τον Τάσο Γουδέλη από το 1982) το περιοδικό «Το Δέντρο»- ένα από τα σημαντικότερα και μακροβιότερα της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Το γνωρίζατε; Δημοσιεύει ποιήματά του το 1968, μόλις είκοσι χρόνων, στο περιοδικό «Λωτός».

Το δάνειο του χρόνου/ Επίσκεψη σε γέροντα με άνοια: Αφήνοντας πίσω την πρώτη φάση της ποίησής του, που πολλά όφειλε στην ιδιόμορφη γλώσσα και το σαρκαστικό, ανατρεπτικό βλέμμα του Εμπειρίκου, ο Μαυρουδής «βάζει το καθρεφτάκι του ποιήματος στο πρόσωπο του ασθενούς», δηλαδή στο πρόσωπο του χρόνου, και δοκιμάζει, με ώριμο πια και κατασταλαγμένο ύφος, να δει αν μπορούν οι λέξεις του «να θαμπώσουν» τις φευγαλέες, ρευστές (αλλά και «υπέρβαρες») όψεις της πραγματικότητας και να ξορκίσουν «τον τρόμο τού ήδη συντελεσμένου». Στις δύο αυτές συλλογές ( «Κέδρος»), που τις χωρίζει μια δεκαετία περίπου, αλλά τις ενώνει η τραγική μορφή του πατέρα (σύμβολο των κατοπτρικών παιχνιδιών που παίζει η μνήμη και η γλώσσα, και τα οποία αναπόφευκτα επιφέρουν στρεβλώσεις και αλλοιώσεις στο κείμενο), ο ποιητής, ακολουθώντας τα ίχνη του Πάουντ, μας προσφέρει όσα «σπαράγματα» μπόρεσε να διασώσει η ποίησή του «από το ναυάγιο του χρόνου».

Ζώντας με εχθρούς, κρυφοκοιτάζοντας τη ζωή και τα μελοδραματικά της επεισόδια πίσω από τις κουρτίνες του Γκαριμπάλντι, ασκώντας την τέχνη της στενογραφίας, έγραψε τα τρία τελευταία συναρπαστικά του βιβλία ο Μαυρουδής, δίνοντας και τους ανάλογους τίτλους. Συναιρώντας όλα τα είδη της γραφής (δοκίμιο, λυρικά θραύσματα, ημερολογιακές καταγραφές, ταξιδιωτικές εντυπώσεις, στοχαστικά αποφθέγματα) ο συγγραφέας τους συγκροτεί τον ιδιωτικό του κόσμο, χαρτογραφεί τον χώρο που επέλεξε να κινηθεί όλα αυτά τα χρόνια και αποκαλύπτει τις λεπτές (και επώδυνες πολλές φορές) αποχρώσεις της σκέψης του. Και εδώ, ο πεζογράφος Μαυρουδής (κρατώντας πάντοτε την κομψή πένα του ποιητή) πασχίζει, ως ρομαντικός που επιδίδεται σ΄ ένα grand tour του ευρωπαϊκού πολιτισμού, να περισώσει όσα μνημεία μπορούν να νοηματοδοτήσουν και να ευφράνουν την ύπαρξή του, σ΄ έναν τόπο όπου η ζωή υπήρξε ανέκαθεν «μια παρτιτούρα επινοημένων οίστρων», την οποία «κάθε γενιά ερμήνευσε και άκουσε με τον ίδιο στερεότυπο, άμουσο τρόπο».

Στίχοι: « Την εικόνα ήθελα να σας δείξω, που υποκαθιστά αργότερα τα πράγματα. Τη σκιά, εκεί που στεκόταν το ζωντανό σώμα του γεγονότος. Με την αναπαράσταση ταριχεύουμε το τρέχον ( το εφήμερο ζώο ). Με την αναπαράσταση ακούει πάλι το όνομά του εκείνο που υπήρξε. Μπορεί, πράγματι, το θέμα του ποιήματος να είναι η ποίηση, αλλά απέναντι στην κίνηση που του ξεφεύγει, ο ποιητής βυθίζει γεγονότα στα υγρά, ελπίζοντας να στερεώσει κάτι ελάχιστο αυτού του περιπάτου ».