«Η τζαζ είναι τρόπος ζωής»

«Μεγάλος έρωτας! Όταν βρίσκομαι στη σκηνή με το ακορντεόν, δεν υπάρχει παρά μία οντότητα. Εγώ και το ακορντεόν είμαστε ένα». Αυτές οι απλές καταλυτικές φράσεις του Ρισάρ Γκαλιανό έχουν τη δύναμη να καταργήσουν όλη την υπόλοιπη συνέντευξη.

Ο καλλιτέχνης, άλλωστε, δεν οφείλει να δίνει εξηγήσεις. Ο Γαλλοϊταλός μουσικός, όμως, αγαπάει πολύ και την τζαζ και δεν θα μπορούσε να κρατήσει τη μεγάλη του αγάπη, το ακορντεόν, μακριά της. Σήμερα, άλλωστε, έχει μεγάλο εκτόπισμα στον τζαζ κόσμο και ένα σερί από μεγάλες συνεργασίες.

«Μόλις επέστρεψα από περιοδεία πέντε εβδομάδων με τον Γκάρι Μπάρτον, όπου παίξαμε μουσική του Άστορ Πιατσόλα. Αυτή την εποχή, ετοιμάζω νέα κομμάτια για σύνολο εγχόρδων, μισά του Άστορ, μισά δικές μου συνθέσεις. Επίσης προετοιμάζω μία περιοδεία με τρίο, με τον Πάολο Φρέζου από την Ιταλία και τον Γιαν Λούντγκρεν από τη Σουηδία και το πρότζεκτ λέγεται «Μare Νostrum». Αλλά το βασικό μου σχήμα είναι οι Τangaria, το λάτιν-τζαζ πρότζεκτ, που ηχογραφήσαμε πέρσι στη Βραζιλία και παίξαμε επίσης αρκετά σε συναυλίες».

Ο Ρισάρ Γκαλιανό είναι από τους ακούραστους μουσικούς.

Όσο κι αν το ακορντεόν εκφράζει λίγο μελαγχολία- ίσως και μια μοναξιά- ο ίδιος βρίσκει τον μουσικό διάλογο αυτήν τη στιγμή πολύ πιο συναρπαστικό. Όμως επιμένει: «Ποτέ δεν σταμάτησα να παίζω ακορντεόν. Είναι το κέντρο της ζωής μου». Βρέθηκε με ένα ακορντεόν στα χέρια όταν ακόμη ήταν 4 χρόνων. Ο πατέρας του ήταν κι εκείνος ακορντεονίστας, ο οποίος είχε βρεθεί από την Ιταλία στη Νότια Γαλλία. Εκεί ο μικρός «γνώρισε» τη μουσική. Σπούδασε στη Μουσική Ακαδημία της Νίκαιας και άρχισε να γοητεύεται από την τζαζ, ειδικά από το παίξιμο του τρομπετίστα Κλίφορντ Μπράουν. Το ακορντεόν όμως- σκεφτόταν- πώς ήταν δυνατό να βρίσκεται έξω από όλα αυτά; Ποια γραμμή χώριζε την τζαζ από τα γαλλικά τραγούδια με το ακορντεόν στην καρδιά τους; «Το ακορντεόν δεν είναι δημοφιλές στην τζαζ. Ελάχιστοι μουσικοί το έχουν χρησιμοποιήσεικαι γι΄ αυτό και για εμένα είναι πολύ δύσκολο να καθιερωθώ στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου γνωρίζω μόνον έναν- τον Αρτ Βαν Νταμ, που πέτυχε εκεί σαν τζαζ ακορντεονίστας. Το ακορντεόν είναι δημοφιλές στην ΕυρώπηΓαλλία, Ιταλία και στα Βαλκάνια επίσης. Αλλά είναι πολύ πλούσιο, με μεγάλη εκφραστική δύναμη, μπορεί να είναι μια ολόκληρη ορχήστρα, όπως το πιάνο, και δεν έχουμε ακόμη εξερευνήσει όλη τη νέα τεχνολογία για το ακορντεόν, αν εξαιρέσει κανείς το ότι μπορεί να είναι ηλεκτρικό. Σκέφτομαι… ίσως να κάνω ένα πείραμα με το ακορντεόν και την τεχνολογία στο μέλλον».

ΙΝFΟ

Richard Galliano Quartet, τη Δευτέρα (10/12) στην αίθουσα του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών (Σίνα 31), στις 21.00. Εισιτήριο: 35 ευρώ. Προπώληση: Τicketservices (Πανεπιστημίου 39, τηλ. 210-7234.567, www.ticketservices.gr).
Πληρ. τηλ. 210-7258.510.

Η καλύτερη νέα τέχνη

Μια από τις τελευταίες δουλειές του Ρισάρ Γκαλιανό είναι το «L΄ Ηymne Α L΄ Αmour». Πώς προέκυψε; «Η ιδέα ήταν να παίξουμε ένα πολύ γνωστό γαλλικό τραγούδι, που είχε πει η Εντίτ Πιάφ, σαν κλασικό τζαζ κομμάτι» λέει εκείνος. «Συνήθως τα jazz standards που παίζουν οι τζαζ μουσικοί προέρχονται από την αμερικανική τζαζ ιστορία, είναι τραγούδια του Γκέρσουιν, του Κολ Πόρτερ κ.λπ. Ήθελα, λοιπόν, εμείς να το ερμηνεύσουμε σαν κλασικό γαλλικό!» Τι είναι αυτό που βρίσκετε στην τζαζ, το οποίο δεν το βρίσκετε αλλού; Και τι είναι, στ΄ αλήθεια, τζαζ σήμερα;

Τζαζ είναι ένα στυλ, ένας τρόπος ζωής πολύ έντονος τελευταία στην αμερικανική κουλτούρα και πάντα λίγο εξωτικός για τη δική μας, την ευρωπαϊκή κουλτούρα. Εγώ προσέχω ιδιαίτερα τις μελωδίες, έτσι ώστε το κοινό στην Ευρώπη να μην τρομάξει από τους αυτοσχεδιασμούς, αν και πάντα αφήνω χώρο στους σολίστες να εκφραστούν. Η τζαζ είναι πιθανότατα η καλύτερη νέα μορφή τέχνης του 20ού αιώνα.


Με μια ματιά

Γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου του 1950 Μεγάλωσε στη Νίκαια της Γαλλίας Έχει συνεργαστεί με τους Τσετ Μπέικερ, Σαρλ Αζναβούρ, Ζιλιέτ Γκρεκό, Γιαν Γκαρμπάρεκ, Μισέλ Πετρουτσιάνι Νέο άλμπουμ του, το «Μare Νostrum»