Οι αρετές της χυδαιότητας

Ο εξηντάρης Νίκος Περάκης ανανεώνεται και ανανεώνει. Εκσυγχρονίζει την κωμωδία, τη σπρώχνει προς την Ευρώπη και υπογράφει την καλύτερη σκηνοθεσία του, μακράν από οτιδήποτε έχει κάνει μέχρι σήμερα. Με δύο γουλιές σκληρότητας και μερικά ψίχουλα σουρεαλιστικής ελληνικότητας θα κατατρόπωνε τις «Δύο καπνισμένες κάννες» του Γκάι Ρίτσι!

«Ψυχραιμία, όλα αλλάζουν» τίτλος που ταιριάζει απόλυτα στο ύφος και τη συγκεκριμένη στιγμή του Περάκη. Πρώτον, γιατί καταφέρνει με επιδεξιότητα αίλουρου να οργανώσει το παροιμιώδες νεοελληνικό αλαλούμ. Δηλαδή, αλαλούμ χωρίς αλαλούμ. Δεύτερον, γιατί διαχειρίζεται την περιρρέουσα χυδαιότητα με κομψότητα πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα. Δηλαδή, άφθονη χυδαιότητα χωρίς ίχνος χυδαιότητας. Και τρίτον, γιατί ενώ όλοι και όλα είναι τηλεοπτικά, εν τούτοις άπαντες και άπαντα είναι εντελώς κινηματογραφικά. Δηλαδή, η πινακοθήκη τεράτων της Αννίτας Πάνια, τα Ζωνιανά των Ειδήσεων των Οκτώ, τα ανέκδοτα με τις ξανθές και οι γλωσσικές… καινοτομίες της Άντζελας Δημητρίου από το δελτίο του Star μεταλλάσσονται δημιουργικά σε κινηματογραφικό γεγονός! Ένα το κρατούμενο λοιπόν. Πάμε στο δεύτερο, επίσης αξιοπρόσεκτο και για τα ελληνικά- ρακένδυτα- δεδομένα, καινοτόμο και μοναδικό. Ο Περάκης λέει κάτι δύσκολο αλλά στη βάση του απλό. «Ηθοποιάκια» του τηλεοπτικού πτυελοδοχείου μπορώ να τα μεταμορφώσω σε χαρακτήρες και καρικατούρες με ήθος και επιδόσεις «εργαλείων» της μεγάλης οθόνης. Αδύνατον, θα πείτε. Κι όμως, από αυτό το πτυελοδοχείο η δεξαμενή των ερμηνευτικών οργάνων. Από εκεί οι καλοί, οι μέτριοι, οι κακοί. Από αυτόν τον ανυπόληπτο πάγκο, οι αναπληρωματικοί για μια ελληνική οθόνη χωρίς ντροπή. Παράδειγμα; Ο Ανδρέας Κωνσταντίνου. Ο κρεμανταλάς που υποδύεται ένα κουμπουροφόρο κοπέλι της Κρήτης, με το γλωσσοδετικό όνομα Μίνως Σταυροκομανιός, καταφέρνει να μετατρέψει την πασίγνωστη και πολυχρησιμοποιημένη κρητική γραφικότητα σε αληθινή οντότητα. Παράδειγμα; Η Τζένη Θεωνά. Στην ίδια τραμπάλα η Ρίτσα που όλα πάνω της παραπέμπουν και συνοψίζουν τη σύγχρονη, ξανθοβαμμένη «-ιτσα». Από το χαζουλίτσα μέχρι το πουτανίτσα και από το ξανθίτσα μέχρι την τελευταία χαζομαρίτσα. Παράδειγμα; Η Βάσω Καβαλιεράτου και ο Γιώργος Χρανιώτης. Παράδειγμα; Η ζουμερή καρικατούρα του Γιώργου Κιμούλη. Μέσα στο αλαλούμ αλλά ταυτόχρονα έξω αό αυτό. Το εξηγώ. Δύο τα κρατούμενα λοιπόν. Πάμε στο τρίτο, το θανατερό. Μέσα και έξω από το αλαλούμ, τη χυδαιότητα και την τηλεοπτική μακαριότητα. Και οι ηθοποιοί αλλά (κυρίως) ο χαρακτήρας και το ύφος της «Ψυχραιμίας». Ας πούμε, ο Κιμούλης. Τη μια στιγμή γραφικός σχηματικός, επιθεωρησιακός. Την άλλη, αληθινός Νονός. Στο ίδιο ακριβώς μήκος κύματος εκπέμπει το οπτικό ηχείο του Περάκη. Πας να πιεις τον φραπέ σου σε μια συνηθισμένη ελληνική καφετέρια και πέφτεις πάνω στον σουρεαλισμό. Μπαίνεις στον σουρεαλισμό και φεύγοντας, στην πόρτα σού ΄ρχεται, κατακούτελα σκηνή από έργο δραματικό. Ψυχραιμία λοιπόν. Ούτε ακριβώς κωμωδία. Ούτε ακριβώς σάτιρα. Ούτε ακριβώς δράμα. Ούτε ακριβώς ο Περάκης ο γνωστός. Ψυχραιμία λέω και σ΄ αυτόν. Γιατί φοβούμαι, αν και καλύτερος δεν είναι και ο πιο εμπορικός. Πολλές φορές το ταμείο είναι εχθρικό προς το καλό και το διαφορετικό. Αλλιώτικα αν το «Φιλί της… Ζωής» κόψει 300.000 εισιτήρια, ε τότε ο Περάκης δεν πρέπει να μείνει ικανοποιημένος με δεκαπλάσιο αριθμό!

Με δυο λόγια: Ο Περάκης στήνει

«Ψυχραιμία, όλα αλλάζουν»

Ο καλύτερος Περάκης όλων των εποχών

Πινακοθήκη τεράτων
Και κωμωδία και σάτιρα και δράμα

ΒΑΘΜΟΙ = 6 1/2

(Δηλαδή οι αμερικανικές είναι καλύτερες; Πριτς!)

την ιστορία του με δάνεια από τη νεοελληνική πραγματικότητα. Δηλαδή μαφιόζοι, χασισοκαλλιεργητές, λαθρέμποροι με γραβάτες και όνομα στην κοινωνία, πριμαντόνες της παραλιακής λεωφόρου, σαλταδόροι, πολιτικοί απατεώνες και θηλυκά για όλα ικανά. Νεαρός, βαρύς και ασήκωτος ψηλολέλακας, εξερχόμενος από τις φυλακές, λαμβάνει εντολή από τον πατέρα του να εισπράξει τα οφειλόμενα από επίσης φυλακισμένο μαφιόζο με το όνομα Μανδραγόρας, ιδιοκτήτηεκτός των άλλων- και ομάδων. Την ίδια στιγμή αποφυλακίζεται και ο Νονός, αλλά στον δρόμο ο Κρητικός καταλήγει στον γιο του Μανδραγόρα- έναν μορφονιό που σπουδάζει σκηνοθεσία κινηματογράφου στο Λος Άντζελες- περικυκλωμένο από θηλυκά, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και η κόρη γνωστού βουλευτή, η οποία ως μέλος αντιεξουσιαστικού συγκροτήματος παριστάνει την περιθωριακή. Παραλλήλως, ένας τύπος βαρεμένος με την τεχνολογία παρακολουθεί από ένα δωμάτιο εικόνες και ήχους από συναντήσεις και συνομιλίες όλων των ηρώων και των κομπάρσων αυτής της ζωνιανίτικης πινακοθήκης, ζωντανών τεράτων. Μεταξύ οφθαλμολουτρών, χαβαλέ, μπιτς βόλεϊ και κοκαΐνης, μια κάννη είναι στραμμένη και μια σφαίρα μπορεί προς στιγμήν να τα κάνει όλα πέρα!


Πασαρέλα κοστουμιών

Η πρώτη «Ελισάβετ» ήταν σπουδαία ταινία με μια σπουδαία, από την Κέιτ Μπλάνσετ, ερμηνεία. Η δεύτερη «Ελισάβετ» με τον υπότιτλο «Η χρυσή εποχή» (Τhe Golden Αge) συνιστά στην πραγματικότητα πασαρέλα ντεκόρ και κοστουμιών με μια Μπλάνσετ, κέρινο ομοίωμα του παλιού εαυτού της. Περίπου άπαντες και άπασες πνιγμένοι στο μετάξι, τη μουσελίνα και το πλούσιο σκηνικό!

Ως εκ τούτου, σκηνοθέτης δεν είναι- όπως υπογράφει- ο Σεκάρ Καπούρ, αλλά ο σκηνογράφος Γκάι Ντάγιας, η ενδυματολόγος Αλεξάντρα Μπάιρν, η μακιγιέζ Τζένι Σίρκορ και πάνω απ΄ όλους ο Ρέμι Αντεφάραζιν στη διεύθυνση της φωτογραφίας. Εικόνες πνιγμένες σε σπάνια βασιλική μούχλα. Έξοχη εικαστική ψιλοβελονιά που θα τη ζήλευε και ο τελειομανής Ζανγκ Γιμού, αλλά δεν είναι αρκετό. Γιατί κατά βάθος και κατά πλάτος οι σεναριογράφοι δεν είχαν τίποτα να αρθρώσουν ουσιαστικό. Γιατί, επίσης, ο θεατής μπερδεύεται μέσα στα φρου φρου, τα αρώματα και τις λουστραρισμένες και γοητευτικές ραδιουργίες των παρασκηνίων. Και γιατί όλος αυτός ο κόπος, όλο αυτό το άφθονο χρήμα, όλη αυτή η πλούσια και αυθεντική γκαρνταρόμπα, μάς κάνει μια λαμπερή φιοριτούρα.

Το συμπέρασμα, εντελώς ανιστόρητο και παραπλανητικό. Αντί Ιστορίας, καταλήγουμε στο Κύριε ελέησον και την αγιογραφία της βασίλισσας και της βασιλείας. Δεν είναι έτσι, παιδιά του κινηματογράφου και της Αγγλίας. Και

«Εlizabeth: η χρυσή εποχή»

Φρου φρου και αρώματα
Επίτευγμα φωτογραφίας και ενδυματολογίας
Αγιογραφία της βασιλείας

ΒΑΘΜΟΙ = 4

(Μετά τα είκοσι λεπτά βαθιά χασμουρητά)

δεν είναι έτσι γιατί ο Φράνσις Ουάλσινχαμ (1530-1590) που τον υποδύεται ο Τζέφρι Ρας, πρώτος υπουργός και μέλος του Ανακτοβουλίου της Ελισάβετ, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους ραδιούργους όλων των βρετανικών εποχών. Αυτός- σύμφωνα με μαρτυρίες και ιστορικούς- έστησε τη συνωμοσία που έστειλε τη Μέρι της Σκωτίας στον αποκεφαλισμό. Δεν είναι έτσι, παιδιά του κινηματογράφου και της αυτής μεγαλειότητος της βασίλισσας. Ένα γρήγορο βλέμμα στην τελετή αποκεφαλισμού που έλαβε χώρα 8 Φεβρουαρίου 1587 είναι αρκετό για να γκρεμίσει, από τον τρόμο και τη φρίκη, ακόμα και τον «σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι». Ο πρώτος δήμιος τη χτυπάει με το τσεκούρι, αλλά δεν βρίσκει τον λαιμό. Η Μέρι ψιθυρίζει «Γλυκέ Ιησού» και την ίδια στιγμή ο δεύτερος δήμιος δεν καταφέρνει, ούτε αυτός, να της κόψει το κεφάλι. Και όταν με το τρίτο χτύπημα έπεσε το κεφάλι και ο δήμιος το άρπαξε από τα μαλλιά να το δείξει με αλαλαγμούς στα πλήθη, του έμεινε στα χέρια η περούκα. Πολλές φορές η φρίκη πορεύεται με τη γελοιότητα.

Όχι δεν τελείωσα. Και δεν τελείωσα γιατί θέλω να επαναφέρω στο τραπέζι μια ιστορική πραγματικότητα. Όλες οι μεγάλες αλλαγές και οι χρυσές εποχές, ανεξαρτήτως καθεστώτων και χωρών, κολύμπησαν και κολυμπούν σε ωκεανούς αίματος. Ξέρετε τίνι τρόπω εκτέλεσαν ο τζέντλεμαν Ουάλσινχαμ και η τρισχαριτωμένη, μοναχική βασίλισσα τους συνωμότες της Καθολικής σκευωρίας; Γράφει ο Ουίλιαμ Κάμντεν στα «Χρονικά» του: «Τους άνοιξαν την κοιλιά, τους έκοψαν τα γεννητικά όργανα και τους έβγαλαν τα σπλάγχνα, ενώ ήταν ακόμα ζωντανοί». Τόσο βίαιο ήταν το θέαμα ώστε ακόμα και η χρυσή και παρθένος βασίλισσα (στην ταινίαμ, ερωτευμένη με τον εξερευνητή Κλάιβ Όουεν) αναγκάστηκε να διατάξει τους δήμιους να ξεκοιλιάσουν τους υπόλοιπους μετά τον θάνατό τους. Είπαμε να κάνουμε και κάνα ιστορικό παραστράτημα χάριν αισθητικής και κινηματογραφίας. Αλλά όχι το αίμα, το μακελειό, οι ραδιουργίες οι δολοπλοκίες να τυλίγονται σε σελοφάν όπως τα χριστουγεννιάτικα δώρα για μικρά παιδιά!

Με δυο λόγια: Η Ελισάβετ στα τέλη του 16ου αιώνα, περικυκλωμένη και απειλούμενη από τον Φίλιππο ΙΙ της Ισπανίας και την Καθολική Εκκλησία. Στο μεταξύ φλερτάρει με έναν εξερευνητή, ενώ στο βάθος την περιμένει η εξαδέλφη της Μέρι της Σκωτίας!
Μέντζελ, Ντι Κάπριο, Ντίσνεϊ

Τρεις-ακόμα-πρεμιέρες, τρία ονόματα: «Υπηρέτησα τον βασιλιά της Αγγλίας» (Οbsluhoval Jsem Αnglickeho Κrale) Σατιρική κομεντί του βετεράνου Γίρι Μέντζελ («Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν). Όπου ένας ξανθομάλλης κοντοπίθαρος και Τσέχος Φόρεστ Γκαμπ διασχίζει την προπολεμική, αριστοκρατική, εποχή, τον ναζισμό και τον υπαρκτό σοσιαλισμό, σερβίροντας σαμπάνια, κοτόπουλα, σούπες σε αρχοντικά ξενοδοχεία

ΒΑΘΜΟΙ = 4

(Ο άνθρωπος που έβλεπε τη βαρεμάρα να περνά)

και από καιρού εις καιρόν τσαλαβουτάει σε δεκάδες λαχταριστά, γυμνά κορίτσια. Τι θέλει να πει ο ποιητής; Μακάρι να καταλάβαινα κι εγώ, ο φτωχός τω πνεύματι, μικρός, ασήμαντος θεατής. Παραλλαγές από την ίδια σκηνή, περίπου στο ίδιο ξενοδοχείο, με την ίδια άσπρη ποδιά, το ίδιο λοφίο, με τα ίδια τραπέζια, τα ίδια κρεβάτια και με τα ίδια, κρύα, αστεία. Έπειτα από μισή ώρα, ομολογώ, άρχισαν τα παχουλά, δυνατά, χασμουρητά. Αν κάτι αξίζει, είναι τα θηλυκά. Αλλά από τέτοια, μπόλικα στο Ιnternet και πιο ζουμερά!

«Τhe 11th Ηour» Ντοκιμαντέρ οικολογίας με παραγωγό και αφηγητή τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο και σκηνοθέτες τους Λέιλα Κόνερς Πίτερσον και Νάντια Κόνερς. Ασταμάτητη παρέλαση παραγόντων και επιστημόνων (μέχρι και ο Στίβεν Χόκινγκ) κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Το ανθρώπινο είδος προς εξαφάνιση. Έτσι και η Γη και η Φύση φταρνιστούν ο Άνθρωπος θα μας αφήσει χρόνια και καιρούς. Η ανθρωπότητα περίπου μία ώρα πριν από τη δωδεκάτη και οριστική στιγμή. Το φαινόμενο του θερμοκηπίου, το λειώσιμο των πάγων, οι ασταμάτητες εκπομπές καυσαερίων και, φυσικά και πάνω απ΄ όλα αυτά, η απληστία του συστήματος και της παγκοσμιοποιημένης αγοράς. Εξαιρετική η εκλαΐκευση, καταλυτικά τα συμπεράσματα, ανατριχιαστικές οι διαπιστώσεις. Μερικοί προτείνουν ένα καλύτερο μοντέλο καπιταλιστικής ανάπτυξης, φιλικό προς το περιβάλλον. Φοβούμαι πως πρόκειται για οφθαλμαπάτη. Αν οι αριθμοί

ΒΑΘΜΟΙ =

ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;

και οι διαπιστώσεις είναι αληθινές, τότε ο Άνθρωπος θα ενταφιαστεί μέσα σε ωκεανούς από άχρηστα σκουπίδια. Χρήσιμο και ενίοτε συναρπαστικό αλλά εντελώς τηλεοπτικό. Περιμένω από ΝΕΤ να το δω! «Η μαγεμένη» (Εnchanted) Μείγμα animation με ζωντανή δράση, παραγωγής

ΒΑΘΜΟΙ =

ΜΕRRΥ CΗRΙSΤΜΑS

W alt Disney και σκηνοθεσίας Κέβιν Λίμα. Μια κακιά βασίλισσα (Σούζαν Σάραντον) εξορίζει μια χαριτωμένη και ευαίσθητη πριγκίπισσα στο σύγχρονο Μανχάταν. Εκείνη ερωτεύεται δικηγόρο αλλά πίσω στην πατρίδα και το παραμύθι, είναι δοσμένη στον τέλειο πρίγκιπα. Έιμι Άνταμς, Πάτριν Ντέμπσεϊ, Τζέιμς Μάρσντεν. Ο μποναμάς του νηπιαγωγείου.


Ο Πακιστανός του μεσονυκτίου

Κρυφό κομψοτέχνημα της περασμένης εβδομάδας το «Βιολί» από το Μεξικό. Το είδατε; Χάσατε! Κομψοτέχνημα αυτού του επταημέρου, μια ιστορία που γεφυρώνει Πακιστάν- Αμερική και ταυτόχρονα σκάβει και ανοίγει το χάσμα που χωρίζει το σαλόνι από τα σκουπίδια. Το λένε «Μan push cart»- Άνδρας σπρώχνει καροτσάκι. Αλλά είναι τόσο σκοτεινό, αληθινό και περιθωριακό που θυμίζει το «Μidnight Cowboy» του Τρίτου Κόσμου!

Είναι τουλάχιστον δύο ετών ταινία, σκηνοθετημένη από τον 32χρονο Ιρανό Ραμίν Μπαχρανί, που γεννήθηκε στη Βόρεια Καρολίνα των ΗΠΑ. Αυτός ο ταλαντούχος κινηματογραφιστής αναδεικνύεται σε έναν από τους ελάχιστους Αμερικανούς λάτρεις του αυθεντικού ρεαλισμού. Προσέξτε τη διαφορά, γιατί τα φαινόμενα είναι παραπλανητικά. Άλλο πράγμα ο νατουραλισμός, εντελώς άλλο ο ρεαλισμός. Ο νατουραλισμός με το επιφαινόμενο και το ρηχό, ο ρεαλισμός με το πραγματικό και ουσιαστικό. Έτσι, ο Μπαχρανί παίρνει διαζύγιο από τη βία, το σκάνδαλο, το γραφικό και το εξωφρενικό. Πράξη γενναία, αφού μια τέτοια ανοχύρωτη ιστορία θα βρει ελάχιστη ανταπόκριση από το κοινό. Φανταστείτε πως σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της ροής ελάχιστα πράγματα συμβαίνουν και ελάχιστες οι σχέσεις που συνάπτουν μεταξύ τους οι επίσης ελάχιστοι χαρακτήρες αυτής της αχνής, σχεδόν αόρατης διαδρομής. Αν όμως ο θεατής προσέξει, θα ανακαλύψει μικρό θησαυρό. Πρώτα απ΄ όλα ο Μπαχρανί, αξιοποιώντας τους φυσικούς χώρους από σκοτεινές, περιθωριακές γωνιές της Νέας Υόρκης, καταφέρνει να μεταφέρει στην καρδιά της πιο λαμπερής μητρόπολης τον Τρίτο Κόσμο της ανθρώπινης χωματερής. Αν δεν μιλούσαν αγγλικά και αν δεν κυκλοφορούσαν γραβάτες και κοστούμια Μανχάταν, θα έκοβες τον σβέρκο σου πως βρίσκεσαι σε κάποια πλατεία του Πακιστάν. Επίτευγμα αυτό, εκ πρώτης όψεως καθόλου εντυπωσιακό. Επειτα με αδιόρατο, κομψό τρόπο και με χαμηλόφωνο, σχεδόν ψιθυριστό ύφος, ενσωματώνει στη ρουτίνα και τη μελαγχολική καθημερινότητα πράξεις συνηθισμένες αλλά εγκληματικές. Σχέσεις εύθραυστες, τυχαίες και στο βάθος καταλυτικές.

Με ένα λόγο, θέλει να πει ότι ο ρατσισμός, η ανισότητα, ο κυνισμός, η μοναχικότητα, όλα αυτά τα συναισθήματα και όλη αυτή η πραγματικότητα ενός παγκοσμιοποιημένου περιβάλλοντος χώρου είναι καταστάσεις αυτονόητες και εν τέλει για τον σύγχρονο, ανάλγητο Άνθρωπο ασήμαντες

«Μan push cart»

Το καροτσάκι, ο σταυρός του
Η μοναξιά του, το αγκάθινο στεφάνι του
Η Νέα Υόρκη, ο Γολγοθάς του

ΒΑΘΜΟΙ = 6 1/2

(Σίσυφος)

και καθόλου εγκληματικές. Και όμως, ο Πακιστανός Αχμάντ «χάνει» την πολυαγαπημένη του γυναίκα, χάνει το μεροκάματό του, χάνει το κορίτσι του, χάνει και τον φίλο του. Ούτε πυροβολισμοί ούτε βιασμοί ούτε βωμολοχίες και χαρακτηρισμοί. Απλώς, μόνος, ρακένδυτος, απροστάτευτος ανάμεσα σε λύκους. Η βρώμικη, μικρή, καθημερινή αλήθεια. Τη συναντάμε και την προσπερνάμε για να γλεντήσουμε βλέποντας χάρτινα παραμύθια!

Με δυο λόγια: Σε κάποια σκοτεινή γωνιά της Νέας Υόρκης, ένας λαθρομετανάστης από το Πακιστάν σπρώχνει με τα χέρια ένα καροτσάκι με καφέδες και κουλουράκια. Για να ξεπληρώσει το χρέος του και να αγοράσει ολόκληρο το «μαγαζάκι» του, αναγκάζεται τα απογεύματα να κάνει μερεμέτια σε κάποιον προνομιούχο μουσουλμάνο της Αμερικής. Α, του λέει αυτός. Εσύ δεν είσαι ο τραγουδιστής που έσκισε με το πρώτο του CD; Αυτός είναι. Κι όμως τώρα, στοιχειωμένος από τον θάνατο της γυναίκας του και περιφρονημένος σε μια ξένη και αφιλόξενη χώρα, προσπαθεί με αξιοπρέπεια να ξαναφτιάξει τη ζωή του και να πάρει πίσω το παιδί του. Ο Γολγοθάς μόλις άρχισε για τον Αχμάντ!
Όλα κάτω από μια σανίδα

«Paranoid park» του Γκας Βαν Σαντ. Το τελευταίο μέρος της τετραλογίας του θανάτου. «Gerry» (το καλύτερό του) από τη Φύση. «Ελέφαντας» από τον νεοφασισμό της νεολαίας. «Τελευταίες ημέρες» (το δεύτερο καλύτερό του) από αυτοκτονία. Το «Ρaranoid park» από λάθος. Δηλαδή, πιτσιρικάς του Γυμνασίου (Γκέιμπ Νέβινς) και μανιακός με το skating, προκειμένου να διαφύγει τη σύλληψη, σπρώχνει φύλακα των σιδηροδρόμων με αποτέλεσμα το τρένο να τον κόψει στα δύο. Οι ανακρίσεις αρχίζουν στο σχολείο και παραλλήλως ο Γκας Βαν Σαντ βγάζει το νυστέρι και «ανακρίνει» το σπίτι. Αδιαφορία από τους γονείς, αδιαφορία στο σχολείο, αδιαφορία στις σχέσεις. Ε, πώς να μην καταντήσει υποτονικός και αφασικός ο νέος; Η σανίδα του skating, σύμβολο, σύντροφος, φίλος, εραστής και φονικό όπλο. Εξαιρετική η μεταφορά. Όλος ο πλούτος, όλες οι σχέσεις και όλες οι γνώσεις, ενταφιασμένες κάτω από μια σανίδα. Ίσως η πιο «εμπορική» ταινία της τετραλογίας, αλλά ταυτόχρονα ίδια παραλλαγή πάνω στο ίδιο μοτίβο. Αμάν!

ΒΑΘΜΟΙ = 6

(Γκας, πάρε το όπλο σου και άρχισε να προχωράς)