Το πνεύμα του τόνου

Τα ρούχα

Στα «παλιά» χρόνια πολλοί ηθοποιοί πήγαιναν στο θέατρο όπου έπαιζαν τουλάχιστον δύο ώρες νωρίτερα, κρατώντας από την κρεμάστρα ή διπλωμένα στο χέρι τους προσεκτικά τα ρούχα που θα φορούσαν στην παράσταση. Καθαρισμένα με τα μέσα της εποχής (για καθαριστήριο ούτε λόγος), σιδερωμένα και κολλαρισμένα.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που τους βλέπαμε εκστατικοί, ακόμη και μες στο λεωφορείο, να κρατούν με προσοχή τη βαριά κρεμάστρα για να μην τύχει και τσαλακωθεί το ύφασμα.

Αν ορισμένοι πρωταγωνιστές είχαν κάποιον παρατρεχάμενο βοηθό το ένδυμα κατέφθανε μ΄ αυτούς, αλλιώς το σήκωναν οι ίδιοι. Θυμάμαι όμως σπουδαίους και ηλικιωμένους ηθοποιούς να πηγαίνουν στα θέατρα καμαρωτοί, κρατώντας με το ένα δαχτυλάκι τους την κρεμάστρα και στο άλλο χέρι μια πλεκτή, σκούρα τσάντα.

Στην τσάντα είχαν τυλιγμένο με εφημερίδες το «προσφάι» τους, ίσως και κανονική μερίδα φαγητού. Το ΄τρωγαν ανάμεσα στις δύο καθημερινές, εξοντωτικές παραστάσεις.

Δεν ξέρω τι γίνεται σήμερα, δεδομένου ότι όλα άλλαξαν. Βλέπω όμως καμιά φορά πολλά νέα παιδιά που τραγουδούν στο πάλκο με τα ίδια λερωμένα και τσαλακωμένα ρούχα που φορούσαν το πρωί στη λαϊκή αγορά. Σκονισμένα και λασπωμένα παπούτσια, λαδωμένα πουκάμισα και ίσως άπλυτοι. Τα ρούχα, βέβαια, δεν κάνουν τον άνθρωπο, όπως έλεγαν οι παλαιοί, αλλά λίγη φροντίδα επάνω τους ποτέ δεν βλάπτει. Άσχετο αν πολλοί συνομήλικοί τους θεατές-θαυμαστές ντύνονται (και κυκλοφορούν) χειρότερα.