Νέοι Δίσκοι

Ροκ «πειραγμένο» ποτέ νικημένο

Tα περισσότερα emails που παίρνω τελευταία ρωτάνε το εξής: Τι γίνεται; Έρχεται τελικά ο Μπρους στην Ελλάδα; Για Ευρώπη κλείνει πάλι συναυλίες Μάιο και Ιούνιο.

Οπότε, τι να πω; Κάντε ευχές. Ρίξτε νόμισμα στη λίμνη, κοιτάτε τον ουρανό να πετύχετε το αστέρι που πέφτει… Και θα΄ ρθει ο Μπρους. Έχει επιστρέψει, βλέπετε, το πρώτο κύμα από τις συναυλίες του και παραληρεί. Για να κρατήσουμε τις συγκινήσεις ψηλά, προτείνω ροκ, αλλά «πειραγμένο» (αν επιμένεις δηλαδή σε ροκ).

Από το Βrown Εyed Ηandsome Μan του Τσακ Μπέρι ώς το Queen Β των Ρuscifer, ο πλανήτης ροκ έχει γυρίσει χίλιες φορές βόλτα στα άλλα συστήματα και κάμποσες γύρω από τον εαυτό του, έχει αλλάξει μορφή και έχει μια τρύπα του όζοντος που σε κάνει χάλια αν τη σκεφτείς, αλλά- τι να σας πω- όσο «πειράζεις» το ροκ τόσο πιο ίδιο μένει. Η ουσία (ρωτήστε και τον Τσακ) δεν είναι στη μορφή, είναι στην καρδιά και άλλες τέτοιες φιλοσοφίες. Χτες άκουγα Μπέρι και κολλητά Ρuscifer. Απολύτως ταιριαστά. Ροκ εν ρολ στο Διάστημα. Και πάλι πίσω. Τραγούδια σαν τραγανά μπισκότα, με μαγική συνταγή από σεφ πρώτης γραμμής. Τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Έτσι, όταν άρχισε το «V is for Vagina» να παίζει, μου τράβηξε την προσοχή σα να είχα ρίξει με τον αγκώνα κατά λάθος την κούπα με τον καφέ μαζί και τα μπισκότα. Όταν λες Ρuscifer; ρώτησα τον εαυτό μου. Είναι ο Μέιναρντ Τζέιμς Κίναν, των Τool στέλεχος, αλλά και των Ρerfect Circle, ακούραστη «μπισκοτένια» ψυχή και άλλων πολλών πρότζεκτ. Τι θαύμασα στον οίκο τους;

Μπλουζ/ροκ/ροκαμπίλι/ και αθάνατο σόουλ/φανκ μέσα σε τραγούδια που ξεχωρίζουν από μακριά, από όπου κι αν έρχεσαι. Κάτι από Βlues Εxplosion με νόημα, κάτι από γκόσπελ με διαβολιά.

Ο Κίναν κάνει τη δουλειά για μένα και περιγράφει ο ευλογημένος άνθρωπος: «οι Ρuscifer είναι κάτι σαν παιδική χαρά όπου συναντιούνται και παίζουν οι διαφορετικές φωνές που έχω μέσα στο κεφάλι μου, είναι ένας τόπος όπου δεν υπάρχει κανένας σκοπός, είναι εκεί όπου το ασυνείδητό μου, το εγώ μου, η ψυχή μου βρίσκονται και ανταλλάσσουν συνταγές για μπισκότα.» Στη ζύμη, συνεπώς, κρύβεται το μυστικό, που μυστικό δεν είναι- υπάρχει εξήγηση για το πώς και το τι του έργου και όπως ο Κίναν πάλι περιγράφει «είναι σαν να οδηγείς στο αυτοκίνητό σου και να ακούς αυτά τα παλιά της Μotown, Τζέιμς Μπράουν και άλλα κουλ r΄n΄b πράγματα».

Ακριβώς αυτό. Αν ήταν μπισκότο δηλαδή, δεν θα άφηνες ούτε τα ψίχουλα.


Ρuscifer και πάρ΄ το αλλιώς:

Δημιούργημα του Μaynard James Κeenan, από το Οχάιο Yπηρετεί στον στρατό, αλλά φεύγει για να σπουδάσει καλές τέχνες.

Δουλεύει σε pet stores, στον σχεδιασμό ειδικών χώρων. Φτιάχνει τους Τool (industrial ροκ) μαζί με τον Άνταμ Τζόουνς Μαζί με τον Μπίλι Χάουερντελ, τους Α Ρerfect Circle Κάνει stand-up comedy μαζί με τον φίλο του κωμικό Μπιλ Χικς. Παίζει σε ταινίες Ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Φίντσερ τού προτείνει πρωταγωνιστικό ρόλο στο «Ρanic Room», αλλά αρνείται λόγω υποχρεώσεων με τους Τool.

Το 2003 εμφανίζεται ως Ρuscifer στο σάουντρακ της ταινίας «Underworld» Πρωτοστατεί σε συναυλίες με κοινωνικό χαρακτήρα (κατά της βίας κ.ά.) Νέα του ασχολία, η παραγωγή κρασιού από αμπελώνες της Αριζόνας. Κελάρι Caduceus. Εις υγείαν!


Σύννεφα στον γαλαξία…

Την περίμενα τη στιγμή που ο Ρομπ Γκάρζα (των Τhievery Corporation) θα έβαζε τους Dust Galaxy στο στούντιο για δουλειά. Είχα δει live το έργο, έναν τυφώνα από ροκ και ψυχεδέλεια, από φανκ και ποπ με κιθάρες σε αγώνες δρόμου και κάπου κάπου ινδικές επιρροές και τώρα που βγήκε το Dust Galaxy (από τη V2) σε παραγωγή του Μπρένταν Λιντς (συνεργάτη των Ρrimal Scream και του Πολ Γουέλερ) μπορώ με την ησυχία μου να το απολαύσω. Και να φανταστεί κανείς πως τούτοι εδώ οι τύποι αναπνέουν τον ίδιο αέρα με τον Μπουςέδρα τους η Ουάσιγκτον- αλλά βλέπουν τον κόσμο εντελώς διαφορετικά.


… και χαμός στο ίσιωμα

Ούτε λόγια ούτε πολλές συστάσεις, κατευθείαν στο ψητό. Ελέκτρο/ροκ/ ψυχεδέλεια/φανκ/σκόνη από ντίσκο/ χλαπαταγή/ρυθμός και τρέξιμο στην κατηφόρα. Πάρτε ανάσα και πάμε. Οι Ηoly Fuck (Ηolyfuck / Υoung Τurks) από το Τορόντο πήραν φόρα και παρέσυραν όσους προσπάθησαν να αντισταθούν κρατώντας ισορροπίες καλού κακού. Ούτε γι΄ αστείο τέτοια πράγματα. Μεταξύ μας; Ένα από τα ωραιότερα instrumental. Πλήρως αναζωογονητικό.

Οι Οrson, πάντως, πήραν το όνομά τους από τον Όρσον Ουέλς, αλλά αυτό δεν εξηγεί καθόλου γιατί είναι το αμερικάνικο ροκ γκρουπ που αποφάσισαν να αγαπήσουν οι Βρετανοί. Μυστήριο. Εντάξει οι κιθάρες, εντάξει τα δυνατά ντραμς, και συμφωνώ (έως ένα σημείο) με τη ροκ εσάρπα που ρίχνουν πάνω τους. Καλές οι προθέσεις αλλά μισό-μισό το αποτέλεσμα, στα τραγούδια του Culture Vultures (Μercury) που είναι σα να σταματάνε αναίτια στη μέση του δρόμου.