«ΜΕ ΣΥΝΕΠΗΡΕ Η ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΗΡΩΑ»

Ο Βασίλης Κάρλοβιτς Γιούγκερμαν είναι ένας μυθιστορηματικός ήρωας «χωρίς πατρίδα», παρελθόν και αναγνωρίσιμο πατέρα, ένας μοναχικός και μόνος διαφθορέας, καυστικός και είρων, «που ζει για να ικανοποιεί τις ορέξεις και τα κέφια του…

γυμνωμένος από συνείδηση ηθικών αξιών», αυτός που του έχουν προφητέψει ότι «θα γίνει κάτι σαν βασιλιάς, μα κάλλιο να μη γινόταν γιατί αυτό θα του πιει το αίμα». Και έτσι εκείνος αδίστακτα χλευάζει ό,τι στοχεύει να κατακτήσει, μέχρι θριαμβικά η σπείρα της ζωής του να «πετάξει πάνωθέ της το ξυλιασμένο του κορμί», πίσω στη Φινλανδία και στη λεηλατημένη πλέον μήτρα της ιστορίας.

Από την άλλη ενσωματώνει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία του ίδιου του Καραγάτση, μοιραζόμενος ή και συγκροτώντας μαζί με τον ψυχασθενή (μυθιστορηματικό) Μιχάλη Καραμάνο το προσωπείο του συγγραφέα. Κι εδώ το στοίχημα για τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη που τον υποδύεται είναι πολλαπλό και δύσκολο. «Η πολυπλοκότητα του ήρωα με συνεπήρε και σχεδόν αυτοπροτάθηκα για τον ρόλο» έχει δηλώσει, επιβεβαιώνοντας την αίσθηση ότι παίζει με το ένα μάτι του στραμμένο στον ήρωα και το άλλο στον συγγραφέα. Αν κάτι συχνά- πυκνά κατορθώνει (τουλάχιστον στον κύκλο των επεισοδίων που έχουν προβληθεί και τα οποία προέρχονται από τον πρώτο τόμο του μυθιστορήματος όπου κυριαρχεί, σε αντίθεση με τον δεύτερο, η εξωτερική δράση έναντι της εσωτερικής) είναι να συμπτύσσει και να ενσωματώνει στο βλέμμα και την ερμηνεία του περισσότερες δραματουργικές πτυχές από εκείνες που εμφανώς υπαγορεύουν και επιτάσσουν οι εκάστοτε προϋποθέσεις της δράσης. Παίζει συμβαδίζοντας με τη «σοροκάδα της εναντιότητας» και όχι πηγαίνοντας… ενάντιά της, γυμνώνοντας ενίοτε εκτός από την «καθημαγμένη συνείδηση του ήρωα» και το γυμνασμένο στέρνο του, μερικές από τις υποκριτικές του αδυναμίες. Εγχείρημα που θα έπεφτε στο κενό, αν το «γάντι» δεν σήκωναν γνωστοί και καθ΄ όλα άξιοι ηθοποιοί, οι οποίοι πλαισιώνουν τον πρωταγωνιστή σε 56 ρόλους! Η μαγική φωνή της Φωτεινής Δάρρα με τη μουσική του Δ. Παπαδημητρίου αποτελούν μια σταθερή υπόμνηση του τραγικού, που παλεύει και παλεύεται όσο η μυθοπλασία του Μ. Καραγάτση, κρατά τις εύθραυστες ισορροπίες μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας.