Αναγνωστική απόλαυση πρώτου μεγέθους

Όλα τα διηγήματα είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Το πλέον αριστουργηματικό όμως είναι το «Συμπόσιο» που εκτυλίσσεται σε θάλαμο εφημερίας νοσοκομείου. Τρεις άντρες γιατροί, μία γυναίκα γιατρός και μία νοσοκόμα ανιχνεύουν τα όρια του ερωτισμού τους με όχημα την αχαλίνωτη ερωτική διάθεση της νοσοκόμας.

Διαρκείς ανατροπές, διαρκείς εναλλαγές του φακού με τόσες αλήθειες όσες και οι ήρωες του διηγήματος.

Έννοιες όπως η ευθύνη, η ενοχή, η απιστία, η προδοσία καταφέρνουν να ξεδιπλωθούν με πληρότητα και να προσφέρουν αναγνωστική απόλαυση πρώτου μεγέθους. Ο διευθυντής της κλινικής κατηγορεί έναν γόη γιατρό ότι είναι σαν τον θάνατο, παίρνει τα πάντα στο πέρασμά του αλλά περιέργως αρνείται να πάρει τη νοσοκόμα που τον θέλει πολύ. Εκείνος συμφωνεί λέγοντας ότι δεν είναι Δον Ζουάν, γιατί η εποχή των Δον Ζουάν έχει περάσει ανεπιστρεπτί. «Ο σημερινός απόγονος του Δον Ζουάν δεν κατακτά, πλέον, απλώς συλλέγει. Ο Δον Ζουάν ήταν μορφή τραγική. Ήταν βλάσφημος και κατέληξε στην Κόλαση». Αλλά «στον κόσμο του Κατακτητή ένα βλέμμα μετρούσε όσο δέκα ολόκληρα χρόνια αδιάκοπη ερωτική πράξη στον κόσμο του Συλλέκτη». «Πώς μπορεί να είναι κανείς κατακτητής σ΄ ένα πεδίο όπου δεν του αντιστέκεται κανένας, όπου όλα είναι δυνατά και όλα επιτρέπονται;».