Η «συνωμοσία» της ροκιάς

ΙΝFΟ

Έως 6 Ιανουαρίου στον «Μύλο» της Θεσσαλονίκης και από 25 Ιανουαρίου στον «Ζυγό» της Πλάκας.

Ε, λοιπόν, είναι συνωμοσία. Του καλού ελληνικού τραγουδιού κόντρα στη φτήνια που σερβίρουν ραδιόφωνα και δισκογραφικές. Γιατί, μετά τον Θάνο Μικρούτσικο και τον Μανώλη Μητσιά με το «Υπέροχα μονάχοι», που προτείνουν αγωγή ψυχής στον αντίποδα τού «πρώτο τραπέζι πίστα», και η Άλκηστη Πρωτοψάλτη- «στο ωραιότερο σημείο» (όπως και η νέα δουλειά της) της ενέργειας, προτείνει λυτρωτική ροκιά στον κόσμο στον οποίο «χορτάσαμε γκρεμό».

Προτάσεις. Όπως και ο Θάνος Μικρούτσικος, η Άλκηστη έχει να προτείνει επίσης κάτι νέο και λαμπερό (τον συνθέτη, πιανίστα- μέχρι πρόσφατα στη Σπείρα Σπείρα- και περφόρμερ, Γιάννη Χριστοδουλόπουλο), κάτι έμπειρο και δυνατό (το Τρίφωνο των Νίκου Κουρουπάκη, Εριφύλης, Δημήτρη Υφαντή) και τον εκρηκτικά ενεργειακό εαυτό της.

Ανθεκτική σαν μπαταρία (μάρκες δεν λέμε…) φέρνει το κοινό στα νερά της, στη νέα μουσική της πρόταση, που μπορεί να μη φτάνει να συγκριθεί με μεγάλα τραγούδια που έχει ορίσει η φωνή της, αλλά την υποστηρίζει με συγκινητική θέρμη. Με δέκα (!) νέα τραγούδια «μπολιάζει» το πρόγραμμα στον ανανεωμένο- μετά την πυρκαγιά- «Μύλο» της Θεσσαλονίκης.

Η ροκιά του αισθήματος είναι ο κοινός παρονομαστής, πάνω σε ροκ (έως και λάτιν) ενορχηστρώσεις του Γιώργου Μπουσούνη των Άμμος. Μπορεί τα τραγούδια να μην είναι όλα της αγωγής Χατζιδάκι- Θεοδωράκη- Ξαρχάκου- Μικρούτσικου- Κραουνάκη και να μπορούσαν να λείπουν τα φλερτ με ανούσια τραγούδια (τύπου «Σ΄ έχω ερωτευθεί» του Ρουβά), αλλά σημασία έχει η διάθεση. Μπορεί να μην απογειώνει τον «Δερβίση» ο Δημήτρης Υφαντής (έχει τόσα άλλα τραγούδια στο «παραδοσιακό» ρεπερτόριό του), αλλά μετράει η συνέχεια του αισθήματος.

Ακαταπόνητη επί δύο και πλέον ώρες η Άλκηστη κρατά σχεδόν μόνη- ανεβάζοντας την ένταση και τον πήχυ- το πρώτο μέρος, που θυμίζει συναυλία (και μάλιστα ροκ) και δυστυχώς αρχίζει στις 23.30. Επικοινωνιακή πάντα, συμπράττει στο δεύτερο ροκ… λαϊκό μέρος με τους συνοδοιπόρους της σε παιχνίδια και τραγουδιστικές πάσες.

Τα καλύτερα. Η νέα εκδοχή της «Σωτηρίας της ψυχής» και των «Πιο ωραίων λαϊκών», οι τετραφωνίες της με το Τρίφωνο, τα μπιτάτα κομμάτια και το παράξενο τσιφτετέλι «Τα κορμιά», από τα νέα της τραγούδια.

Συμπέρασμα. Το καλό τραγούδι, όταν θέλει, μπορεί να αντισταθεί στην περιρρέουσα φτήνια και να προτείνει πραγματική ψυχ-αγωγία αντί της νεοπλουτίστικης εκτόνωσης. Η Άλκηστη το κατέχει το μυστικό και όταν το βάζει σε εφαρμογή συνεπαίρνει. Τότε δεν αποκλείεται ακόμη και σ΄ ένα νυχτερινό κέντρο να δεις το κοινό να δακρύζει (όπως εδώ στη «Σωτηρία» και το «Θεός αν είναι») ή να ξεσπά λυτρωμένο ύστερα από ώρες εναργούς ακρόασης.