«Τώρα είμαι πιο άνετη με το μπλακ χιούμορ»

Με το θεατρικό έργο «Δεν μπορώ να μείνω μόνη μου» η Δήμητρα Παπαδοπούλου υποδηλώνει την εξοικείωσή της με το μπλακ χιούμορ
Ένδεκα χρόνια μετά το «Ο παππούς έχει πίεση» και τέσσερα ύστερα από τα «Καμένα βούρλα», η Δήμητρα Παπαδοπούλου επιστρέφει ως συγγραφέας στο θέατρο με μια κωμωδία-θρίλερ, για να μιλήσει για τις μικρές φοβίες του ανθρώπου- σαν εκείνη που τον «κυριεύει» στο σκοτάδι ενός δωματίου ή την άλλη, όταν ακούγεται μικρός τριγμός στην πόρτα από ανεπαίσθητο ρεύμα αέρα που δημιουργήθηκε από κάποιο ξεχασμένο μισάνοιχτο παράθυρο. Την ιδέα την είχε εδώ και δέκα χρόνια, λέει. Άρχισε να την επεξεργάζεται στις αρχές καλοκαιριού και συστηματικά να τη δουλεύει το προηγούμενο δίμηνο. Σε ένα παλιό αρχοντικό στην Κηφισιά υπάρχει ο θρύλος ότι ζει κάποιο κακό πνεύμα. Στο αρχοντικό κατοικεί μια Ρουμάνα υπηρέτρια με καταγωγή από τα Καρπάθια και συγχωριανή του Δράκουλα. Σε αυτό το σπίτι έρχεται να ζήσει για πρώτη φορά μόνη της, ύστερα από χρόνια απουσίας στην Ινδία, η ιδιοκτήτρια, που αποφασίζει να χωρίσει το ρεμάλι σύζυγό της. Στον ίδιο χώρο εμφανίζονται, για διαφορετικούς λόγους, ένας συγγραφέας έργων τρόμου, ένας ροκάς κι ένας Κρητικός, συγχωριανός της ιδιοκτήτριας. Όλοι αυτοί προσπαθούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, αλλά εν τω μεταξύ πολλά σημάδια δείχνουν ότι στο σπίτι κυκλοφορούν πνεύματα.

Η ηρωίδα του έργου (την οποία υποδύεται) είναι μια γυναίκα που θέλει να μάθει καλύτερα τον εαυτό της και στην προσπάθεια αυτή δοκιμάζει διάφορες εναλλακτικές ολιστικές θεραπείες, ενώ παράλληλα της αρέσει να ασχολείται και με τη μεταφυσική. «Γι΄ αυτό και φτάνει μέχρι την Ινδία».

Έχετε δανείσει στοιχεία του χαρακτήρα σας στον ρόλο;

Πολύ ακραία. Εγώ γελώ με ό,τι της συμβαίνει, ενώ εκείνη τα παίρνει κατάκαρδα.

Γιατί σας πήρε δέκα χρόνια γι΄ αυτό το έργο;

Έχει καταστάσεις που γελάς όταν τις βλέπεις, όχι όμως όταν τις βιώνεις. Δεν είναι εύκολο να ζεις μια κατάσταση, η οποία τη δεδομένη χρονική στιγμή φαντάζει βουνό, να την αντιμετωπίζεις και να την ξεπερνάς με γέλιο. Παλιά φοβόμουν το μπλακ χιούμορ. Σήμερα είμαι πιο άνετη. Δεν είναι όμως μουντό έργο. Έχει την αισιοδοξία στο φινάλε. Οι θεατρικές εμφανίσεις σας είναι αραιές. Νιώθετε καλύτερα να παίζετε σε έργα που έχετε γράψει;

Τον προηγούμενο καιρό είχα προτάσεις, όμως δεν είδα κάτι που να ήθελα να κάνω. Από την άλλη, δεν είχα νιώσει έντονα την ανάγκη να παίξω στο θέατρο. Παραμονές της πρεμιέρας στο θέατρο «Κιβωτός» το άγχος της είναι «να δέσουν επί σκηνής όλα αυτά που έχω στο μυαλό μου». Και δίνει την αφορμή για να ρωτήσω αν κάτι τέτοιο δεν συνέβη τελικώς στο προηγούμενο έργο της, «Τα καμένα βούρλα», που δεν απέσπασε ιδιαίτερα θετικά σχόλια. «Τα “Καμένα βούρλα” πήγαν καλά εισπρακτικά, από κριτικές “έφαγε μαύρο”».

ΙΝFΟ

«Δεν μπορώ να μείνω μόνη μου» της Δήμητρας Παπαδοπούλου, στο θέατρο «Κιβωτός» (Πειραιώς 115, Γκάζι, τηλ. 210-3427.426).
Παίζουν ακόμη: Κώστας Αποστολάκης, Γιάννης Δρακόπουλος, Ελένη Καρακάση, Γιώργος Χρανιώτης κ.ά.

«Πρέπει να είμαι παρούσα»

Την πτοούν, άραγε, την Δήμητρα Παπαδοπούλου οι «γκέλες» και κάποτε οι κακές κριτικές και γι΄ αυτό δείχνει να συντηρεί χαλαρή σχέση με το θέατρο; «Κάθε πράγμα στη ζωή δεν έχει τα πάνω και κατά κάτω του. Είναι μια φυσική πορεία. Πιστεύω όμως ότι πρέπει να είμαι παρούσα με κάποιον τρόπο».

Γιατί δεν αναλάβατε και τη σκηνοθεσία;

Ε, δεν μπορώ να τα κάνω όλα. Τη σκηνοθεσία, όμως, την κάνει ο Θοδωρής (σ.σ.:

Αθερίδης), με τον οποίο έχουμε κοινό κώδικα επικοινωνίας και καταλαβαίνει πολύ γρήγορα ο ένας τον άλλον.