Επιφυλλίδα

Τρόμος στην Πανεπιστημίου

Πρόκειται για κάτι τόσο «εφευρετικό» που αποκλείεται να το επινοήσει κανείς αν δεν το έχει δει με τα ίδια του τα μάτια. Βέβαια πρόκειται για μια εφευρετικότητα υστερόβουλη, κακή, φαίνεται όμως πως όσοι άνθρωποι έχουν σωθεί σε πολέμους, σε σεισμούς ή σε μεγάλες καταστροφές δεν είναι χάρη στη σύμπτωση ή στην τύχη που σώθηκαν, αλλά χάρη σ΄ αυτήν την εφευρετικότητα. Ώρα οχτώ το βράδυ, στην Πανεπιστημίου, από την πλευρά της Εθνικής Βιβλιοθήκης, του Πανεπιστημίου και της Ακαδημίας. Πέντε ή έξι Πακιστανοί φορτωμένοι τους μπόγους τους που την ίδια αυτή ώρα, ή άλλες ώρες, αμέριμνα τους έχουν απλωμένους στα πεζοδρόμια, πουλώντας τη φτηνοπραμάτεια τους, διασχίζουν τρέχοντας και πηδώντας, σαν ένα σώμα, τα παρτέρια που μεσολαβούν ανάμεσα στο κτήριο του Πανεπιστημίου και το πεζοδρόμιο. Φαντάζεται κανείς πως θα δει στο κατόπι τους αστυνομικούς, αλλά αν, τελικά, κοντοστεκόταν για να παρατηρήσει τι ακριβώς συμβαίνει, θα έμενε κυριολεκτικά με το στόμα ανοιχτό: οι Πακιστανοί τρέχουν χωρίς να τους κυνηγάνε αστυνομικοί! Στόχος τους δεν είναι να συγκινηθούνε οι περαστικοί ώστε να εκδηλώσουν τη συμπαράστασή τους (όποιον τον κυνηγούν γίνεται πάντα συμπαθέστερος από εκείνον που τον κυνηγάει), αλλά μια Κινεζούλα που έχει ανοίξει ήδη τον μπόγο της και πουλά τα μικροαντικείμενά της, να τρομοκρατηθεί στη θέα των Πακιστανών που κυνηγιούνται και να εγκαταλείψει τη θέση της, ώστε τη θέση αυτή να την καταλάβουν οι «κυνηγημένοι», γιατί πρόκειται για μια θέση πιο προβεβλημένη, περίοπτη. Η Κινεζούλα φαίνεται πως έχει αντιληφθεί το τέχνασμα, γιατί παραμένει ατάραχη, ενώ οι Πακιστανοί συνεχίζουν τώρα να την «προγκάνε» και σχεδόν να τη σπρώχνουν προκειμένου να την απομακρύνουν. Όταν τελικά με την οργισμένη αντίδραση ενός περαστικού (φαίνεται πως υπάρχουν άνθρωποι που προσέχουν τι συμβαίνει γύρω τους) οι Πακιστανοί «μαζεύονται» και πάνε παραπέρα να απλώσουν τους μπόγους τους, θα άκουγε κανείς τον οργισμένο περαστικό να μονολογεί λέγοντας: «Ας γινόταν κάτι τέτοιο στις τρεις τη νύχτα στα στενά της Φιλοθέης και θα σου ΄λεγα εγώ αν θα διαπληκτιζόμουν με τους Πακιστανούς και δεν θα το έβαζα στα πόδια». Η Πανεπιστημίου είναι ο συνήθης χώρος των διαδηλώσεων, όπου τα αιτήματα οργανώσεων, τάξεων και ανθρώπων που διαδηλώνουν γίνονται σαφή με τα πλακάτ και με τα πανό, ξέρουμε πάντα πολύ καλά ποιος ζητάει, τι ζητάει και από ποιον το ζητάει. Και βέβαια όπως τους βλέπει κανείς συγκεντρωμένους, είτε πρόκειται για μαθητές και φοιτητές είτε για δασκάλους και συνταξιούχους, αυτόματα η θέα τους και η δύναμη που εκφράζουν ενωμένοι, μας κάνει να αναγνωρίζουμε, θεωρητικά τουλάχιστον, το δίκαιό τους. Φαίνεται όμως πως τα αιτήματα των ανθρώπων δεν πρόκειται να ικανοποιηθούν ποτέ όσο αντιλαμβανόμαστε όλοι μας μόνον τα αιτήματα που γνωστοποιούνται, ενώ δεν θα αντιληφθούμε ποτέ το δίκαιο και το αίτημα της Κινεζούλας. Ενώ υπάρχει και αυτή δίπλα μας, όπως οι φοιτητές ή οι συνταξιούχοι στην ίδια μάλιστα την Πανεπιστημίου που είναι το μετερίζι για τις διεκδικήσεις μας, το αίτημα της Κινεζούλας που θα ήταν να κερδίσει, χωρίς να τη βασανίζουν, έναν ελάχιστο επιούσιο μας παραμένει άγνωστο και, κατά συνέπεια, ανώδυνο.

«Μα οι συνταξιούχοι και οι φοιτητές είναι Έλληνες, ενώ η Κινεζούλα και οι Πακιστανοί αλλοδαποί», θ΄ αναφωνήσει κάποιος. Αν το νήμα που ενώνει τους ανθρώπους μεταξύ τους, είτε διαδηλώνει και διαμαρτύρεται κανείς στη Νότιο Αμερική είτε στην Πανεπιστημίου, γίνει τόσο ορατό όσο το πλακάτ που έχουμε καθημερινώς μπροστά μας, τότε το νήμα θα μεταβληθεί σε μια πανίσχυρη τριχιά που θα μας ανεβάσει όλους από τον πάτο του πηγαδιού στην επιφάνεια. Αν για τη συνείδησή μας ένας οποιοσδήποτε δρόμος στον κόσμο μπορεί να μονοπωλήσει το δίκιο υπέρ του συνταξιούχου μόνον, αδιαφορώντας για το δίκαιο της Κινεζούλας, έχουμε μόνοι μας αποκλείσει όλους τους δρόμους του κόσμου ως μια πιθανή διέξοδο στα προβλήματά μας. Χρειάζεται να καταλάβουμε όλοι μας πως πριν εξελιχθούν σε «τρομοκράτες» οι Πακιστανοί, έχουν οι ίδιοι βαθύτατα τρομοκρατηθεί. Ή μάλλον τρομοκρατούν γιατί εξακολουθούν να παραμένουν τρομοκρατημένοι. Συντείνει, αναμφισβήτητα, πολύ περισσότερο στην κατάργηση της τρομοκρατίας να προλάβουμε τη μετατροπή της ήρεμης σήμερα Κινεζούλας σε μια «τρομοκράτισσα», απ΄ ό,τι το κυνηγητό ατόμων που έχουν ήδη εκδηλωθεί ως τρομοκράτες. Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «Η Λέξη»