Η δικτατορία των πολυεθνικών

Το φινάλε αυτού του κομματιού δεν μπορεί παρά να είναι πολιτικό. Γαβράς συνώνυμο του ουμανισμού.

Αντιγράφω τη στιχομυθία από μια προηγούμενη συνάντησή μας, με αφορμή την κυκλοφορία του «Ζ», από αυτήν εδώ την εφημερίδα. Συμπεράσματα που ισχύουν για όλες του τις ταινίες, πόσο μάλλον για αυτήν εδώ, με ήρωα έναν πρόσφυγα παγιδευμένο σε περιβάλλον καφκικό.

Και σήμερα; Εννοείς πολιτικά και κοινωνικά; Σήμερα η κατάσταση, τουλάχιστον σε ορισμένες πλευρές, είναι χειρότερη από το χθες. Χειρότερη και στις πρώην χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Σε ποιες πλευρές; Πόλεμος, πλιάτσικο, μόλυνση, κατεστραμμένες οι ατομικές ελευθερίες και δικτατορία των πολυεθνικών. Δεν το λέω μόνο εγώ, οι ίδιοι το διατυμπανίζουν και το γράφουν. Έχεις διαβάσει ένα βιβλίο, ένα πόνημα με τίτλο «Τotal capitalism» («Ολοκληρωτικός καπιταλισμός») ενός Γάλλου μεγαλοτραπεζίτη; Όχι. Λάθος. Άκρως διαφωτιστικό. Γράφει την αλήθεια με κυνισμό. Λέει λοιπόν ότι σήμερα δεν υπάρχει δημοκρατία και πως όλη η εξουσία ασκείται από τους τραπεζίτες και τις πολυεθνικές.

Τι πρέπει να γίνει; Μια επιλογή είναι αυτό που συνέβη στη Γαλλία και ανάγκασε την κυβέρνηση ν΄ αποσύρει αυτό τον απαράδεκτο, αντιδημοκρατικό νόμο.

Μιλάς για λαϊκή αντίδραση,για αυτενέργεια… Μη συγκρίνεις Ελλάδα με Γαλλία. Εδώ τα πράγματα είναι διαφορετικά. Και ιστορικά και πολιτισμικά. Η γαλλική συνείδηση έχει μεγάλο βάθος και ακόμη μεγαλύτερη μνήμη.