Γιώργος Χρονάς: «Υπήρξα ένα τίποτα, ένας ιερός πόνος στην ωμοπλάτη»

«ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ
ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ/
ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗ/…
ΒΑΔΙΖΩ
ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ
ΣΥΝΟΡΑ/ ΘΕΛΟΝΤΑΣ
ΝΑ ΣΥΛΛΗΦΘΩ/
ΚΑΙ ΝΑ
ΟΜΟΛΟΓΗΣΩ/
ΟΤΙ ΥΠΗΡΞΑ ΕΝΑ
ΤΙΠΟΤΑ/ ΕΝΑΣ
ΙΕΡΟΣ ΠΟΝΟΣ/
ΣΤΗΝ ΩΜΟΠΛΑΤΗ»,
ΣΗΜΕΙΩΝΕΙ
Ο ΓΙΩΡΓΟΣ
ΧΡΟΝΑΣ
Γενέτειρα: Πειραιάς, 1948 Σπουδές/Σταδιοδρομία: Παρακολούθησε μαθήματα στην Ανωτάτη Εμπορική, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Ίδρυσε το 1981 το περιοδικό «Οδός Πανός», που σήμερα αριθμεί 138 τεύχη, καθώς και τις ομώνυμες εκδόσεις και τις Εκδόσεις Σιγαρέτα, οι οποίες έχουν στο ενεργητικό τους πάνω από 270 τίτλους. Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από κορυφαίους Έλληνες συνθέτες (Μάνος Χατζιδάκις, Γιάννης Μαρκόπουλος κ.ά.).

Το γνωρίζατε; Από το 1979 εργάζεται στο ραδιόφωνο. Ξεκίνησε από το Τρίτο Πρόγραμμα του Χατζιδάκι, με την εκπομπή Οδός Πανός 17, συνέχισε στο Δεύτερο με τις εκπομπές Πρόσωπα και Μες στον Καθρέφτη (1981-1987) και στο Πρώτο Πρόγραμμα με την εκπομπή Χάρτινη Εξέδρα (1989-1996). Από το 2002, επέστρεψε στο Τρίτο, με την εκπομπή Ξενοδοχείο Βαλκάνια.

Μαίριλυν: Η Σωτηρία Μπέλλου ήταν εκείνη που τον μύησε στο σινεμά της Μονρόε, κεντρικής μορφής στην προσωπική του μυθολογία· όμως υπάρχουν και άλλα πρόσωπα, γνωστά και άγνωστα, με τα οποία συνομίλησε εκ βαθέων, εστιάζοντας στις σκοτεινές και τραγικές πλευρές της ζωής τους. Χαρακτηριστικά είναι τα βιβλία που έχει αφιερώσει στην Καίτη Γκρέυ (1983), τον Τζαίημς Ντην (1988) και τη Γυναίκα της Πάτρας (1989)- βιογραφία μιας πόρνης της πόλης.

«Το μονόπρακτο Σεβάς ΧαΒιβλιογραφία νούμ»: Η μυθική τραγουδίστρια της δεκαετίας του ΄50, που πέθανε φτωχή και άγνωστη, χαρίζει τον τίτλο της στο 20ό βιβλίο του Χρονά- έργο αλλόκοτο και σαγηνευτικό. Εδώ εφτά γυναίκες (Λούλα Αναγνωστάκη, Μαλβίνα Κάραλη, Λένα Πλάτωνος, Μπέμπα Μπλανς, Γιώτα Γιάννα, Σεβάς Χανούμ, η γυναίκα της Πάτρας) και ένας δημοσιογράφοςταξιδιώτης της νύχτας προσπαθούν να εξευμενίσουν τη Σφίγγα, την «άγρια τραγουδίστρια», όπως την αποκαλεί ο Σοφοκλής στον Οιδίποδα Τύραννο.

Κριτική ετυμηγορία: Ποίηση που σκόπιμα εστιάζει σε πρόσωπα του περιθωρίου, σε αντισυμβατικές συμπεριφορές και «αναιδή» πάθη, άκρως ερωτική και ηδυπαθής, κομψά σκηνοθετημένη, διατυπωμένη σε γλώσσα θερμή και εξομολογητική, αναδύει ένα άρωμα μοναξιάς αλλά και ανθρώπινης δύναμης. Η ζωή μπορεί να είναι βάλτος, αλλά μέσα του ανθίζουν κρίνα.

(ενδ.): Τα αρ χαία βρέφη (1980), Ο αναιδής θρίαμβος (1984), Κατάστημα νεωτερισμών (1977), Χάρτινη εξέδρα (2001), Μια συνομιλία με τον Ντίνο Χριστιανόπουλο (2003), Τα κοκόρια της οδού Αισχύλου (2005), όλα από την «Οδός Πανός». Στίχοι: « Από την κηδεία του πατέρα μου έρχομαι./ Κάντε στην άκρη./ Μπορώ να πω δεν τον αγαπούσα./ Ποτέ δεν τον ήθελα. / Πάντα είμαστε αντίπαλοι ./ Αλλά να, από την κηδεία του πατέρα μου έρχομαι / κάνει ζέστη και τον ξάδελφό μου / πάνω απ΄ το φέρετρο είδα που έκλαιγε / πιο πολύ από μένα ».