Ένας έρωτας και τρεις κηδείες

Επιτέλους. Σ΄ αυτό το τρύπιο, χαοτικό και μικρομεσαίο πανηγύρι, έσκασε συμπτωματικά η καλύτερη ελληνική ταινία της χρονιάς. Ο Θάνος Αναστόπουλος έκανε «Διόρθωση» και εξαφανίστηκε η κόπωση!

Μαζί με το «Χιόνι» του Γκορίτσα, η «Διόρθωση» είναι ό,τι καλύτερο έχει αποτυπωθεί στην ελληνική οθόνη για την ξενοφοβία, τον ρατσισμό και τον Αλβανοφάγο Ελληνάρα, τον χριστιανό. Ακόμα ανώτερος, όμως, ο Αναστόπουλος από τον Γκορίτσα. Κινηματογραφικά μιλώντας. Από τους ελάχιστους Έλληνες που γνωρίζουν να αφηγούνται με εικόνες, να διαχειρίζονται τις σιωπές και να κυκλοφορούν με σύγχρονο βλέμμα στις πόλεις τις βρώμικες και καταναλωτικές .

Ο πρωταγωνιστής του Γιώργος Συμεωνίδης, με ελάχιστα λόγια, αναδεικνύεται σε μια grande φατσάρα, που ο μακαρίτης Κισλόφσκι θα την επέλεγε με την πρώτη ματιά. Και η Ορνέλα Καπετάνη με τα πιο φλογερά μάτια, σου παίρνει την ανάσα.

Πάμε τώρα στις κηδείες. Έτσι για να πάρετε μια ακόμα γεύση από την πελατειακή σχέση και την ανυποληψία που δέρνει κάθε τι που έχει σχέση με τη γραφειοκρατία.

Σταθερή η αύξηση- 10%στην προσέλευση θεατών στο φετινό φεστιβάλ, όπου τις έξι πρώτες μέρες κόπηκαν 54.761 εισιτήρια (πέρυσι 51.876)

Κηδεία πρώτη: Ρωτάω τον Αναστόπουλο, τον σκηνοθέτη που διόρθωσε την κατάσταση και ανέκοψε την ελεύθερη πτώση του φετινού ελληνικού φεστιβάλ: «Πήρες επιχορήγηση από το Κέντρο Κινηματογράφου;». «Τίποτα. Μου την κόψανε». «Ποιο συμβούλιο, το περυσινό;». «Όχι, το φετινό του Παπαλιού. Αλλά μην το τραβάς, συμβαίνουν αυτά». Εντάξει συμβαίνουν. Αλλά όταν επιχορηγείς έναν Δούβλη που τσαλακώνει τον «Ταχυδρόμο που χτυπάει δύο φορές» και εικονογραφεί τον καψερό Αρτό Αρπαρτιάν να βουλιάζει σε ποτάμι ουρλιάζοντας «πνίγομαι, πνίγομαι» σαν να κινηματογραφεί με τα πόδια και όχι με μυαλό και ματιά, ε, τότε πρέπει να παραιτηθείς και αλλού δουλειά να βρεις!

Κηδεία δεύτερη: Ρωτάω τους παρατρεχάμενους για τα εισιτήρια του φεστιβάλ και μου απαντάνε «ουουουουου είναι δεκάδες χιλιάδες». Ρωτάω τρεις «εργάτες» του σινεμά με ποιο τρόπο μπαίνουν στις αίθουσες του φεστιβάλ. «Κόβουμε εισιτήρια μηδενικά. Τσάμπα. Να, εγώ έχω κόψει για σήμερα εφτά εκ των οποίων χρησιμοποίησα μόλις τα δύο». Ρωτάω διανομέα ταινιών πόσα εισιτήρια κόβουν οι καλλιτεχνικές ταινίες στη Θεσσαλονίκη κάθε χρονιά. «Πέφτουν διαρκώς, ζήτημα είναι αν η καλύτερη εξ αυτών κόβει τρεις με πέντε χιλιάδες». Και τότε πώς γίνεται και οι αίθουσες του φεστιβάλ είναι τίγκα από κόσμο; «Απλό», μου απαντάει. «Πρώτον τα μηδενικά εισιτήρια των τσαμπατζήδων είναι πάρα πολλά και δεύτερον, περίπου πέντε με εφτά χιλιάδες φοιτητές μπαινοβγαίνουν από αίθουσα σε αίθουσα του φεστιβάλ». Μετράνε χαρτάκια, όχι ανθρώπους και κεφάλια!

Κηδεία τρίτη: Ρωτάω τον Πάνο Παπαχατζή, τον παραγωγό που πέρυσι έκανε τρεις μεγάλες εμπορικές επιτυχίες με «Straight story», «Μέλισσα τον Αύγουστο» και «5 λεπτά ακόμα», «πόσα λεφτά εισέπραξες από την επιστροφή του φόρου;». «Τίποτα». «Μα πώς; Αφού ο νόμος τούς υποχρεώνει να σε πληρώσουν». «Αρνούνται από το υπουργείο να το εφαρμόσουν. Επιστρέφουν τον φόρο στον διανομέα και την αίθουσα, αλλά όχι στον παραγωγό». Παράνομοι; Μόνο;

Και παράνομοι και αναλφάβητοι και επικίνδυνοι. Το ελληνικό σινεμά μπορεί- εμπορικό, καλλιτεχνικό- αλλά το κράτος είναι καθηλωμένο στην οθωμανική εποχή!


Καρέ καρέ

«Δεν με ενδιαφέρουν το παραδοσιακό σενάριο, οι φωτισμοί, τα πλάνα με αλληλουχία, αλλά η έρευνα, ο πειραματισμός. Όπως δεν μου λένε τίποτα και οι ηθοποιοί που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην υποκριτική τέχνη. Θέλω να δουλεύω με πραγματικούς ανθρώπους που “καίγονται από ζωή”», είπε Τζον Σουόνμπεργκ, από τους «Πάπες» του ψηφιακού κινηματογράφου στο masterclass που έδωσε.

Ο Σταμάτης Κραουνάκης θα είναι παρουσιαστής και «αρχηγός» της βραδιάς τελετής- Δευτέρα 22.00 στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης – των Κρατικών Βραβείων Ποιότητας Κινηματογράφου του υπουργείου Πολιτισμού. Θα παίζει στο πιάνο και θα σχολιάζει με το δικό του στυλ κάθε κατηγορία.

Ήταν όλοι εκεί. Στην παρουσίαση του μυθιστορήματος «Μια στεκιά στο μάτι του Μοντεζούμα» του Νίκου Νικολαΐδη, που «έφυγε» πριν από λίγους μήνες. Ηθοποιοί των ταινιών τουΧρήστος Βαλαβανίδης, Τάκης Σπυριδάκης, Βίκυ Χάρις- διάβασαν αποσπάσματα και μίλησαν για τον δημιουργό.

«Για να γίνει μια ταινία χρειάζονται καλές παρέες. Παρέες δημιουργικές», είπε ο σκηνοθέτης Λάκης Παπαστάθης στο masterclass που έδωσε.