Tο πνεύμα του τόνου 

Ένα ιερό τέρας

Τα Χριστούγεννα του 1953, αν θυμάμαι καλά, στη «Φιλολογική Πρωτοχρονιά», πάγιο δώρο εορτών του πατέρα μου, υπήρχε ένα δοκίμιο για τον «Αλέξανδρο Νιέβσκι» του Αϊζενστάιν. Υπογραφή:

Γιάννης Μπακογιαννόπουλος. Ο πατέρας μου με πληροφόρησε πως ο πατέρας τού συγγραφέα ήταν συμπατριώτης οδοντίατρος και μακρινός συγγενής. Ζήλεψα τη γραφή και την ωριμότητα του μακρινού συγγενούς. Και, ω του θαύματος, το Πάσχα του 1954 ο Γιάννης Μπακογιαννόπουλος, φοιτητής της Νομικής, ήρθε στα πάτρια εδάφη.

Μαθητής Γυμνασίου τότε τελειόφοιτος, κόλλησα στην παρέα, κάναμε παρέα, περιπάτους και ο Γιάννης μου άνοιξε τα μάτια στην τέχνη που η επαρχία ακόμη τότε τη στερείτο. Έκτοτε αυτός ο χαλκέντερος, νηφάλιος, μανικός κριτικός έγινε ο πήχυς που έβαλα στον εαυτό μου όταν φιλοδόξησα να ακολουθήσω παράλληλο και επώδυνο ρόλο. Ο Μπακογιαννόπουλος σημάδεψε μαζί με δυο- τρεις άλλους, τον Πλωρίτη, τον Σταματίου, τον Ραφαηλίδη την κινηματογραφική κριτική. Η θεωρητική του κατάρτιση, η ενημέρωσή του, η τίμια ματιά του, τα αυστηρά του κριτήρια αλλά και η επιείκειά του, όταν ο νέος δημιουργός προσπαθούσε να αρθρώσει νέα γλώσσα, τον κατέστησαν θεσμικό παράγοντα της κινηματογραφικής ιστορίας του τόπου.

Εχθές το ιστορικό και πολύτιμο «Παρασκήνιο» του Λάκη Παπαστάθη και ο νέος σκηνοθέτης Γιαννακάκης έστησαν το αναγκαίο εγκώμιο αυτού του σημαντικού λογίου του σινεμά, ως δείγμα ενός ιερού τέρατος από κείνα που τείνουν στην εποχή προς εξαφάνισιν.