Το βάρος ενός θανάτου είναι πάντα μεγάλο

Μυθιστόρημα πολλαπλά συμβολικό, με στοιχεία bildungsroman αλλά και ηθογραφικές πινελιές- που πάντα αρέσουν στον Παύλο Μάτεσι- το Αλδεβαράν (πρόκειται για όνομα αστεριού που το λένε και «λαμπαδία»)

αποτελεί καταβύθιση στην ανθρώπινη ψυχή, ψυχή ίσως άφυλη, μπορεί και άφιλη, που ζητά συνεχώς νερό χωρίς ποτέ να υπόσχεται ότι κάποτε θα ξεδιψάσει. Ο ήρωας τολμά πάντως να εξερευνήσει τις απωθημένες ή εντελώς άγνωστες πτυχές του χαρακτήρα του χωρίς εντέλει να τον ενδιαφέρει το αποτέλεσμα- και θα βγει κερδισμένος. Επίσης, παρόλο που διακηρύσσει σε όλους τους τόνους ότι δεν είναι υπεύθυνος για τον θάνατο του Μύρτου, εγκλωβίζεται από τον θάνατο αυτό. Το βάρος ενός θανάτου είναι πάντα μεγάλο, κάτι που η σημερινή εποχή τείνει να ξεχάσει. Και υποσυνείδητα, καθώς δεν υπάρχει άλλος να αναλάβει την ευθύνη, την αναλαμβάνει ο Ερμής που μέσα από τον θάνατο ενηλικιώνεται και ξαναζεί. Η ιστορία έχει και πολλά φανταστικά στοιχεία, η πλοκή είναι άλλοτε αληθοφανής και άλλοτε όχι, οι χαρακτήρες έχουν σε ένα βαθμό μια σκόπιμη ασάφεια. Το πρώτο τρίτο του βιβλίου, που εισάγει στον μύθο, δημιουργεί ένα συναισθηματικό νεφέλωμα- επίσης διακρίνεται για την υπερβολική εμμονή (όχι άδικη, αλλά και όχι πολύ λογοτεχνική)

στην κριτική του σύγχρονου τουριστικού προτύπου. Σιγά σιγά όμως, βοηθούσης και της θαλασσινής αύρας στον φάρο του μικρού νησιού οι συγγραφικές προθέσεις προβάλλουν καθαρές και οι αστερισμοί του μυθιστορηματικού ουρανού δείχνουν ακέραια τη λάμψη τους. Ο Παύλος Μάτεσις ήταν και παραμένει συγγραφέας των μεγάλων στόχων στην πεζογραφία. Είδος εν ανεπαρκεία, τα τελευταία χρόνια.