ΣΤΟΝ ΕΥΦΟΡΟ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

Μοιραία θα σταθώ, και κατανάγκην τηλεγραφικά, σε ελάχιστα από όσα γνωρίζω:

Με αφορμή μια παρουσίαση της περιλάλητης «Ελληνικής Γλωσσικής Κληρονομίας» είχα και άλλοτε παραπέμψει στις ανορθογραφίες (anorthografies. blogspot. com), ένα μπλογκ, το πιο πολιτικοποιημένο, που το υπογράφουν νεαρότατα παιδιά αλλά εξαιρετικά ενημερωμένα ως προς τις βαθύτερες αρχές της γλωσσολογίας, ο Μιχάλης Καλαμαράς, ο Θοδωρής Μαρκόπουλος και ο Βαγγέλης Τόλης. Θέματα όπως «Ομιλείτε ομηρικά», «Η γλωσσική ιδεολογία του “σωστού” και του “λάθους”», «Τα αρχαία ελληνικά, τελευταία γραμμή άμυνας της καθαρεύουσας», και, το κυριότερο, πολλά για τις γλώσσες των μειονοτήτων κτλ., αποτελούν ζωτικής σημασίας ανάσα εκεί όπου «η ηγεμονία των νεοκαθαρευουσιάνων είναι καταθλιπτική», καθώς «διαπερνά όλους τους πολιτικούς χώρους» και έχει μάλιστα «διεμβολίσει το ιστορικό δημοτικιστικό μπλοκ»: έτσι γράφουν στο ιδρυτικό κείμενό τους, τονίζοντας την «ανάγκη για δημόσια πολιτική παρέμβαση στα ζητήματα της γλώσσας και της γλωσσικής πολιτικής», αφού «η γλώσσα είναι πολιτικό ζήτημα».

Από τα παλαιότερα και πλουσιότατα σε ύλη γλωσσικά μπλογκ, το περιγλώσσιο (periglwssio. blogspot. com), που το γράφουν ο Φοινικιστής, ο Τέττιξ και ο Στωικός, αντιγράφω μια εμπνευσμένη παρωδία του καβαφικού ποιήματος «Ποσειδωνιάται», διά χειρός Τέττιγος:

Πολυτονιάται, στα 2050 μ.Χ.
Το σύστημα το πολυτονικό οι Ποσειδωνιάται Εξέχασαν τόσους αιώνας ανακατευμένοι Με προοδευτικούς,κουλτουριαρέους και γλωσσολόγους Το μόνο που τους έμενε πολυτονικό Ήταν μια μυστική γιορτή,με οξείες και με περισπωμένες.

Κι είχαν συνήθειο προς το τέλος της γιορτής Κανόνες τονισμού να απαγγέλλουν, Που μόλις πια τους καταλάμβαναν ολίγοι:

«Η προπαραλήγουσα ποτέ δεν στεφανούται Όταν τους προεξανισταμένους εν τοις αγώσι ραπίζουσι.

Αχ,άμα,αδέρφια,ενεθυμούμασταν το δίγαμμα και τη δασεία, Δεν θα παθαίναμε όλοι μας σαν κόπανοι τη δυσλεξία».

Και έτσι μελαγχολικά ετέλειωνε συνήθως η εορτή των.

Γιατί θυμούνταν που ήσαν πολυτονιστές κι αυτοί μία φορά Και είχαν για καμάρι τη βιτσιά του δάσκαλου για το έψιλον περισπωμένη.

Και τώρα πώς εξέπεσαν,πώς έγιναν, Να γράφουν και να ομιλούν βλαχοαγγλικά, Βγαλμένοι,φευ και τρισαλί,από τον πο-λυ-το-νι-σμό.

Υπάρχουν κι άλλοι, για την επόμενη επιφυλλίδα, από τον δυναμικά νεοαφιχθέντα Τιπούκειτο ώς τον βετεράνο στον χώρο Νίκο Σαραντάκο, γνωστό ήδη απ΄ τη σελίδα αυτή, που βγήκε όμως τις μέρες μόλις αυτές από τον «υπόγειο» κόσμο του διαδικτύου και μας συστήνεται μέσα από τις Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου με τη Γλώσσα μετ΄ εμποδίων.