ΣΑΤΙΡΑ Ή ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Το κείμενο μπορεί να διαβαστεί σαν παραμύθι με καλούς, κακούς, ηθικό δίδαγμα και επιμύθιο. Μπορεί επίσης να διαβαστεί και ως σάτιρα των αστών. Καθώς ο Ντάριο μιμείται την αστική ζωή και αντιγράφει τα αστικά σουσούμια, καθρεφτίζει και αναδεικνύει την κενότητα, τη ματαιότητα, την υποκρισία του αστικού τρόπου ζωής.

Η Νεμιρόβσκι παρουσιάζει τους ήρωές της σαν καρικατούρες. Χρησιμοποιεί κάθε είδους φυσιογνωμικά, σωματικά, χαρακτηρολογικά και λοιπά στερεότυπα. Τόσο οι αστοί όσο και οι μετανάστες περιγράφονται, δρουν, μιλούν, αισθάνονται με βάση στερεοτυπικούς κανόνες. Αυτό κινδυνεύει να γίνει ενοχλητικό, όμως η επιτήδεια πεζογράφος καταφέρνει να ισορροπήσει το υλικό της.

Με βάθος
Παρά τα παντοειδή στερεότυπα, η αφηγηματική συμπάθεια της Νεμιρόβσκι στους ήρωές της προσδίδει βάθος στο ήθος και τις πράξεις τους. Τα βάσανα τους κάνουν ανθρώπινους, η αναπόδραστη δυστυχία τους είναι πραγματική και όχι συγγραφικό ντεκόρ.

Ο πρόλογος των επιμελητών της γαλλικής έκδοσης φωτίζει το κείμενο όχι μόνο με τα πραγματολογικά και ιστορικοφιλολογικά του συμφραζόμενα, αλλά και με μια διεισδυτική αναγνωστική προσέγγιση. Η μετάφραση της Κορομηλά συντηρεί τα τραχιά και ακατέργαστα σημεία του πρωτοτύπου, αναδεικνύοντας τις στιγμές που η Νεμιρόβσκι χορδίζει τη γλώσσα της στη φωνή και τα πάθη των ηρώων της.