Ο ΦΑΚΟΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Η ανθρωπότητα λοιπόν σήμερα, μέσα από τον φακό των κοινωνικών και διαπροσωπικών σχέσεων. Σε μια κρίση συνείδησης ο πρωταγωνιστής της Ευθυμιάδη, κάνει την αυτοκριτική του σαν να επρόκειτο για κάποιον τρίτο.

«Και πότε δέχτηκε “αγάπη” ο αφελής (γιος);

Τότε που τον εξόρισε στη σάπια καλύβα, ορίζοντάς του προθεσμία φυγής; Τo διάστημα που αρνιόταν πως ήταν πατέρας του, χωρίς να ακούσει ή να ερευνήσει; (…) Και δεν μάντευε επιτέλους ο ανόητος πως ούτε ο “μπαμπάς” ούτε η Σειρήνα είχαν πια την ενέργεια για να αγαπήσουν; Πως η αγάπη, αν υπάρχει, απαιτεί σκέψη ρωμαλέα και σώμα σφριγηλό, αλλιώς είναι το παραλήρημα αυτιστικών ηλικιωμένων».

Αλλά σε τούτο τον βίο τα πάντα είναι εν κινήσει, η ζωή έχει τη δική της δυναμική και ό,τι σήμερα μοιάζει παγιωμένο (αληθινό, αυτονόητο κ.λπ. κ.λπ.) στο αμέσως επόμενο βήμα ανατρέπεται και βγάζει στο φως μια νέα πραγματικότητα- τόσο αληθινή φαινομενικά όσο και η προηγούμενη. Υπάρχουν άραγε παγιωμένες αλήθειες που δεν αμφισβητούνται;