…και μια απάντηση στον Α. Ζήρα για τα λήμματα του Πάπυρου

Κανονικά, δεν χρειάζεται απάντηση στην επιστολή του αγαπητού μου Αλέξη Ζήρα που δημοσιεύτηκε εδώ το περασμένο Σάββατο. Γιατί τα όσα γράφει είναι απείρως επιβαρυντικότερα για το εκδοτικό εγχείρημα στο οποίο συμμετέχει από ό, τι τα δικά μου σχόλια. Ας πούμε πως δεν πρόσεξα ότι, όπως ισχυρίζεται ο επιστολογράφος, η εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-LarousseΒritannica έχει κάνει απλώς ανατύπωση παλιότερης έκδοσής της, από τη δεκαετία του 1980, «αλλάζοντας ουσιαστικά μόνο το σχήμα της». Αν όμως είναι έτσι, οι εκδότες της σίγουρα θα ελπίζουν να μην το προσέξουν ούτε οι υπόλοιποι αγοραστές της! Με άλλα λόγια, η Πάπυρος-LarousseΒritannica θα έχει εξαπατήσει το κοινό της, αφού στον πρόλογο της νέας έκδοσης (1ος τόμος, Νοέμβριος 2006) μιλάει μεταξύ άλλων για «προσθήκη πλειάδας νέων βιογραφικών λημμάτων».

Αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου όπως τα λέει ο Α.Ζ. Η τρέχουσα έκδοση της Πάπυρος-LarousseΒritannica είναι σημαντικά ανανεωμένη σε σχέση με παλιότερες εκδόσεις της, και αυτό μπορεί κανείς να το διαπιστώσει ακόμη και με μια πρόχειρη ματιά. Όχι μόνο τα προϋπάρχοντα λήμματα είναι επικαιροποιημένα, αλλά έχουν όντως προστεθεί πολλά καινούργια. Υπάρχει π. χ. ένα εκτενέστατο λήμμα για τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, ο οποίος τη δεκαετία του 1980 ήταν ένα μειράκιο που μάλλον δεν φανταζόταν ότι θα οργάνωνε κάποτε το καλλιτεχνικό υπερθέαμα της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας. Αλλά και στον τομέα της ελληνικής λογοτεχνίας έχουν γίνει προσθήκες, ό, τι και αν λέει ο Α.Ζ. Ο Τάσος Γουδέλης, για παράδειγμα, που περιλαμβάνεται στη νέα έκδοση, δεν υπάρχει στην έκδοση της δεκαετίας του ΄80 (και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού δημοσίευσε το πρώτο βιβλίο του μόλις το 1989;).

Το ερώτημά μου συνεπώς παραμένει: με τίνος απόφαση και με ποια λογική αποκλείστηκαν από την παρούσα έκδοση σύγχρονοι συγγραφείς πολύ γνωστότεροι και ασφαλώς όχι λιγότερο δόκιμοι από εκείνους που φιγουράρουν στην εγκυκλοπαίδεια;