Η μαμά παραμονεύει στο σκοτάδι
Η νομπελίστρια Ντόρις Λέσινγκ ήταν 83 χρόνων όταν αποφάσισε το 2003 να διηγηθεί την ιστορία της αιμομικτικής φαντασίωσης που ζει μια γυναίκα με τον γιο της φίλης της
ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΕΙΝΑΙ
ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΠΟΣΟ
ΤΟΛΜΗΡΗ ΕΙΝΑΙ Η ΓΗΡΑΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ (ΟΣΟ ΓΙΝΕΤΑΙ) ΤΗΝ
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΟΥΗΔΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΝΑ
ΤΗ ΒΡΑΒΕΥΣΕΙ ΦΕΤΟΣ
Στις «Γιαγιάδες», τη νουβέλα που έδωσε το όνομά της στη συλλογή, δύο πολύ επινοητικές 35άρες, φίλες κολλητές, ξεφορτώνονται τους συζύγους τους για να ζήσουν την τέλεια αιμομικτική φαντασίωση η μια με τον έφηβο γιο της άλλης.
Οι ιδανικοί Οιδίποδες απολαμβάνουν την κατάσταση σχεδόν μέχρι να γίνουν μεσήλικες, στιγμή κατά την οποία οι ζωηρές γιαγιάδες αποφασίζουν πλέον να εγκαταλείψουν το «πάρτι» και να αποδώσουν τους συγκεκριμένους λεβέντες στην κανονική, την ενήλικη ζωή. Δύσκολο.
Οι «ασύμμετροι» εραστές σαλτάρουν από τον απότομο χμ… απογαλακτισμό και διαλύονται εντελώς. Το ίδιο παθαίνουν και οι γάμοι τους με δυο ανυποψίαστα κορίτσια, με τα οποία εν τω μεταξύ είχαν παντρευτεί απλώς για ξεκάρφωμα.
Η Λέσινγκ διηγείται αυτή την ασύλληπτη ιστορία εντελώς στεγνά, χωρίς ψυχολογισμούς και χωρίς τη συνηγορία κανενός κοινωνικού σκηνικού. Το βασικό ταμπού πιάνει ολόκληρο το πλάνο και βγάζει μάτι. Υπάρχει ένα είδος βίας στον τρόπο που η συγγραφέας τραβάει την κουρτίνα του ασυνείδητου και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο προτέρημα της συγκεκριμένης νουβέλας η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, γράφτηκε το 2003 όταν η Λέσινγκ ήταν μόλις ογδοντατριών ετών…
Ο Μαρξ
Λίγες σελίδες παρακάτω η τρομερή γιαγιά Ντόρις καταφέρνει να γίνει τόσο συγκινητική και τόσο καίρια πολιτική που, όσον αφορά εμένα τουλάχιστον, διάβασα τη νουβέλα «Η Βικτόρια και οι Στάβενι» καταναλώνοντας αρκετά πακέτα χαρτομάντιλα. Η νεαρή μητέρα Βικτόρια- καμία σχέση με τις προηγούμενες χαλκομανίες- είναι μια απτή, καθημερινή κοπέλα που έχει πολλούς λογαριασμούς ανοιχτούς. Πρώτον είναι μαύρη, δεύτερον είναι φτωχή, τρίτον είναι πεντάρφανη, αλλά τέταρτον είναι πανέμορφη και σχετικώς εγγράμματη. Με αυτά τα προσόντα, μέχρι πού μπορεί να φτάσει μια κοπέλα στο σημερινό Λονδίνο; Το πολύ, ίσαμε τα μοδάτα καταστήματα που ζητούν νόστιμες έγχρωμες πωλήτριες και από εκεί, τσιφ στο κρεβάτι κάποιου πλούσιου ξανθού γόνου της εγγλέζικης ιντελιγκέντσιας. Αυτής που διαδηλώνει κατά του ρατσισμού, τρελαίνεται για νέγρικη μουσική και πίνει σαμπάνια για πρόγευμα. Η Βικτόρια όμως δεν είναι καμιά Σταχτοπούτα για να αδράξει την ευκαιρία. Ο ξανθός part time lover δεν θα μάθει ότι οι νεανικοί σεξουαλικοί πειραματισμοί του πάνω σε μαύρη σάρκα είχαν ως επακόλουθο ένα στρουμπουλό ημίλευκο κοριτσάκι. Θα μείνει στην άγνοια μέχρις ότου η Βικτόρια αποφασίσει να «θυσιαστεί» και να του μιλήσει τελικά για την κόρη τους. Η σοκολατένια μπέμπα ανοίγει την όρεξη της ευρύτερης οικογένειας των Στάβενι, αφού η προϊούσα μεγαλοαστική κατάθλιψή τους βρίσκει στα στριφτά κοτσιδάκια της μικρής a reason to live, μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να αποδείξει την ανωτερότητα των ιδεών της ανεκτικότητας. Θαύμα! Η διαβολεμένη Λέσινγκ περιγράφει αργά και βασανιστικά το πλιάτσικο των Στάβενι εις βάρος της έγχρωμης και φτωχής που «χάνει» το παιδί της από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό της ανώτερης φυλής και της ανώτερης τάξης. Όπου η κοινωνία της ανεκτικότητας και η ουτοπία της ενσωμάτωσης καταδικάζουν τους διαφορετικούς σε ένα απέραντα σκοτεινό ψυχικό περιθώριο. Νουβέλα συνταρακτική. Μην την παραλείψετε.
Απεναντίας, μπορείτε να προσπεράσετε την προγραμματική νουβέλα με τον τίτλο «Η αιτία όλων αυτών» και να περάσετε κατευθείαν στο love story που ολοκληρώνει τη συλλογή.
«Ο καρπός του έρωτά του» είναι μια σπουδή πάνω στη γονεϊκότητα και τη χαμένη αίγλη του σεξ. Μια μικροπαντρεμένη Αγγλιδούλα που ζει στο Κέιπ Τάουν, αφού εξάντλησε το ενδιαφέρον της για το σεξ μετά τις δυο- τρεις πρώτες γαμήλιες συνεδρίες, προσδοκά την ηδονή από τη μητρότητα. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος απομακρύνει το ενδεχόμενο καθ΄ όσον ο στρατευμένος σύζυγός της σπανίως εμφανίζεται στο σπίτι. Μοναδική διασκέδαση για τις λευκές κυρίες του Κέιπ Τάουν είναι εκείνη την εποχή οι καραβιές Άγγλων στρατιωτών, που φθάνουν τράνζιτο στο λιμάνι με τελικό προορισμό την Ινδία και την Ιαπωνία. Τους φιλοξενούν, τους γιατροπορεύουν, οργανώνουν προς τιμήν τους ολοήμερα βαρετά πάρτι και πότε πότε ερωτοτροπούν μαζί τους διότι, ως γνωστόν, η πολιτική αποσταθεροποίηση χαλαρώνει τις αντιστάσεις. Κάπως έτσι η μικρή κυρία πέφτει στην αγκαλιά ενός νεαρού Εγγλέζου στρατιώτη, ο οποίος θα διεκδικήσει την πατρότητα του πρωτότοκου παιδιού της.











