Το πνεύμα του τόνου 

Επανόρθωση

O δαίμων του τυπογραφείου χτύπησε ξανά. Και, που να πάρει η ευχή, χτυπάει πάντα εκεί που δεν τον περιμένεις ή εκεί που δεν θά ΄θελες ποτέ να χτυπήσει ώστε να νιώσεις ενοχές. Αυτήν τη φορά βρήκε έναν στόχο χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της έκπτωσης παραγράφου. Αναφέρομαι στην κριτική μου της περασμένης Δευτέρας για τη «Στέλλα με τα κόκκινα γάντια» του Καμπανέλλη στο θέατρο «Λαμπέτη». Και απουσιάζει από την αξιολόγηση η έξοχη παρουσία της Ελισάβετ Ναζλίδου που παίζει με άκρα συνέπεια και βαθιά κατανόηση του κειμένου έναν δύσκολο ρόλο, ισορροπώντας ανάμεσα στη λαϊκότητα του τύπου και στη γυναικεία ευαισθησία, την κατανόηση για τα ανθρώπινα και ευσέβεια για καθετί το αυθεντικά προσωπικό. Είχα τη χαρά να υποδεχτώ τη Ναζλίδου πριν χρόνια στην πρώτη της εμφάνιση και από τότε εκτιμώ το μέτρο της, το ήθος της και τη σκηνική της γνησιότητα.

Εν τέλει, συγχωρώ τον δαίμονα που μού επέτρεψε να μιλήσω για κείνη ξεχωριστά.