«Τίποτα δεν είναι δεδομένο»

Ως έμπειρος σκηνοθέτης με ποιον τρόπο μετέδωσε στην κόρη του τις αρχές του;

«Δεν προσπάθησα να την επηρεάσω. Το σπίτι ήταν ένα αυτονόητο σχολείο, όχι με διδακτικό τρόπο, αλλά υπό μορφή παιχνιδιών.

Έδινα ερεθίσματα για διάβασμα, κυρίως για τη χρήση της ελληνικής. Και βέβαια μουσική, πάρα πολύ μουσική».

Η Κατερίνα ξεκίνησε για ηθοποιός, φοιτώντας στη Δραματική Σχολή του Εθνικού. Εκεί της γεννήθηκε το ενδιαφέρον για σκηνοθεσία. Έκανε μάστερ στο Λονδίνο και φοίτησε στην Κρατική Ακαδημία της Μόσχας. Ένας χρόνος που της άλλαξε τη σκέψη για τη θεατρική εκπαίδευση, τη θεατρική πράξη και εκτίμησε τον φανατισμό, την αφοσίωση, την πειθαρχία που κυριαρχεί στη λεγόμενη Ρωσική Σχολή.

Πέρυσι έκανε το σκηνοθετικό της ντεμπούτο με το «Ου λείψει το όνομα κυρίου του Θεού σου επί ματαίω» στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού.

«Ήταν καθοριστικό το ότι γεννήθηκα σ΄ αυτή την οικογένεια. Έχω μάθει πάρα πολλά από τις παραστάσεις των γονιών μου. Αλλά είναι φυσικό να αλλάζει το βλέμμα μου όσο περνάνε τα χρόνια. Αλλιώς βλέπω τα πράγματα τώρα που είμαι στο παιχνίδι. Χρωστάω τα πάντα στην καταγωγή και την αγωγή που είχα. Ακόμα κι αυτά που έμαθα έξω, από τους γονείς μου προκλήθηκαν. Επειδή με παρότρυναν να είμαι ανοιχτή. Αν ήταν άλλη η διαπαιδαγώγηση, μπορεί να είχα μείνει με τα έτοιμα. Το ότι αμφισβητώ, το ότι διαφοροποιούμαι οφείλεται στον τρόπο που μεγάλωσα από αυτή την οικογένεια, μέσα στην οποία διαμόρφωσα έναν τρόπο σκέψης: Να μη θεωρώ τίποτα δεδομένο, να μην είμαι κατοχυρωμένη, να μη βολεύομαι, να ζητώ περισσότερα από τον εαυτό μου».