ΟΤΑΝ ΣΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ ΄70 Ο
ΣΠΥΡΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΟΥΣΕ
ΤΗ ΣΚΗΝΗ ΜΕ ΣΚΑΜΜΑ
(«ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ») Ή ΜΕ ΚΑΡΟ
(«ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΕΝ ΛΗΞΟΥΡΙΩ») ΑΛΛΑΖΕ
ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ
ΠΡΑΞΗΣ. ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
ΜΕΤΑΗ ΝΕΑΡΗ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ ΕΠΙΛΕΓΕΙ
ΜΙΑ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ, ΑΝΤΙ ΓΙΑ
ΤΗΝ ΕΥΡΥΧΩΡΗ ΣΚΗΝΗ ΤΟΥ «ΑΜΦΙ-ΘΕΑΤΡΟΥ»,
ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΕΒΑΣΕΙ
ΤΗΝ «ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ ΚΟΡΗ»
Καθώς αλλάζουν οι εποχές, οι άνθρωποι, τα γούστα, αλλάζει και η αισθητική στην τέχνη. Ο χρόνος επηρεάζει τις μορφές κι αυτό που ήταν πριν πρωτοπορία κλασικοποιείται, για να πατήσει πάνω του η φρέσκια πρόταση, οι καινούργιες φόρμες. Η περίπτωση του Σπύρου Ευαγγελάτου και της κόρης του Κατερίνας συμπυκνώνει την εκδοχή του παλιού που κατασταλάζει και του νέου που φορτσάρει προς νέες κατευθύνσεις.

Φέτος και οι δύο έχουν δυναμική παρουσία στον αθηναϊκό θεατρικό χάρτη, με δύο παραστάσεις έκαστος, διαφορετικού ύφους. Ρομαντική, μεταφυσική η παράσταση του βετεράνου σκηνοθέτη «Ξενοδοχείο δύο κόσμων», ελλειπτική, κλειστοφοβι- κή η «Ερωτευμένη κόρη» της 28χρονης Κατερίνας. Θ΄ ακολουθήσουν αντίστοιχα ο «Βυσσινόκηπος» του Τσέχωφ στο «Αμφι-Θέατρο» και η ακατάλληλη για ανηλίκους «Πλαστελίνη» του Βασίλι Σίγκαρεφ στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού. Τους συνάντησα στο «Αμφι-Θέατρο». Πατέρας και κόρη ήταν η ζωντανή εικόνα δύο γενεών με το χάσμα τριών δεκαετιών να τους χωρίζει και το αίμα, την αλληλοεκτίμηση να τους συνδέει.

«Δίνω χώρο στους νέους, αλλά δεν παραιτούμαι από τη δική μου προσπάθεια. Το δείχνουν οι πρόσφατες σκηνοθεσίες μου, στην πιο δύσκολη

info

Το «Ξενοδοχείο δύο κόσμων» παίζεται στην Αίθουσα «Λήδας Τασοπούλου» και η «Ερωτευμένη κόρη» στην Αίθουσα «Είσοδος κινδύνου» στο «ΑμφιΘεάτρο» (Αδριανού 111, τηλ.
210-3233.644)

περίοδο της προσωπικής μου ζωής, με τον χαμό της Λήδας», λέει ο Σπύρος Ευαγγελάτος.

Σαράντα πέντε χρόνια μάστορας, ακαδημαϊκός, πανεπιστημιακός, με θητεία στις κρατικές σκηνές (διευθυντής του ΚΘΒΕ και της Λυρικής) και με 220 παραστάσεις στο ενεργητικό του, μιλάει για τις αρχές του και σχολιάζει τη σύγχρονη θεατρική πρωτοπορία.

«Οι μεγαλύτερες επιτυχίες μου στάθηκαν σε κείμενα κλασικά ή ελληνικά πρωτοπαρουσιαζόμενα. Ήταν μια πρωτοπορία στηριγμένη στην παράδοση. Το πρωτόγνωρο ήταν ότι κάποιος τόλμησε να κάνει κάτι τέτοιο. Ο κίνδυνος είναι να αποφύγουμε να επαναλάβουμε τον εαυτό μας. Μπορεί να δεσμεύσει την πραγματική έμπνευση. Ήθελα πάντα να υπηρετήσω πολύ μεγάλα κείμενα, μέσα από τα οποία γίνεται κανείς πλουσιότερος, να δω και να μεταδώσω τα μηνύματα των συγγραφέων. Γιατί μια φόρμα πρέπει να ξεκινάει από το νόημα του έργου. Συνολικά στην Ελλάδα και έξω, πλην κάποιων επίλεκτων εξαιρέσεων όσον αφορά τη διακονία κλασικών έργου, έχει δεσπόσει μια αισθητική που προβάλλει ερήμην του κειμένου κακόγουστες παραστάσεις. Με την πλειοδοσία μιας υπερμοντέρνας διεκπεραίωσης, κανείς δεν αντιλαμβάνεται τι και γιατί γίνεται. Είναι μια ανατροπή που ξεκίνησε από τη Γερμανία και μας έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο».

Ο αντίλογος από την Κατερίνα: «Δεν ξέρω αν αυτό μας έχει φέρει σε αδιέξοδο και δεν ξέρω καν αν είμαστε σε αδιέξοδο. Αυτό που συμβαίνει στο ελληνικό θέατρο σήμερα, με τις καινούργιες ομάδες, παιδιά που κάνουν παραστάσεις από το υστέρημά τους, έχει κάτι αντιφατικό. Πάντως αρκετές από αυτές δεν γίνονται με στόχο το καινούργιο, αλλά με αγάπη, πολλή δουλειά και αυταπάρνηση. Η πρωτοπορία δεν είναι αυτοσκοπός. Το να “φέρει” ένας νέος την εποχή του δεν σημαίνει ότι είναι και πρωτοπόρος. Είσαι πρωτοπόρος, αν μπορείς να δεις μπροστά, το μέλλον». Ο Σπύρος Ευαγγελάτος επισημαίνει: «Αν διαθέτεις τη φυσική ευχέρεια να δίνεις τα νοήματα του έργου, να οργανώνεις σύνολα και τεχνικά μια παράσταση, έχεις δείξει το ταλέντο σου πριν τα 30. Αλλά η επιτυχία σε ένα νέο καλλιτέχνη έχει μεγαλύτερο κίνδυνο από την αποτυχία. Γιατί αν δεν την αντέξει, θα χάσει το βάδισμα προς έναν ορισμένο στόχο, που πρέπει να είναι η επικοινωνία με το κοινό μέσα από προβληματισμό, ανανεωμένη αισθητική».

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από