Αθηνά Παπαδάκη: «Μια αθεράπευτη για το εφήμερο έγινα…»

«ΣΕΒΟΜΑΙ ΤΗ ΣΙΓΗ, ΕΡΧΕΤΑΙ
ΑΠ΄ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ. ΣΠΑΝΙΟ
ΕΔΕΣΜΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ,
ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΜΠΕΙ ΣΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ,
ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΡΟΥΧΑ»,
ΣΗΜΕΙΩΝΕΙ Η
ΑΘΗΝΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ.
Γενέτειρα: Αθήνα 1945. Κόρη του ιστορικού Τάκη Λάππα και νύφη της ποιήτριας Σοφίας Μαυροειδή-Παπαδάκη.

Σπουδές/ ΣταδιοδροΑγαπημένα
μία: Σπουδάζει πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Παν/μιο. Εργάζεται ως δημοσιογράφος σε δημόσιο οργανισμό. Άρθρα και κριτικές της για βιβλία ποίησης έχουν δημοσιευθεί στον ημερήσιο Τύπο και στο περιοδικό «Διαβάζω».

Το γνωρίζατε; Έχει γράψει πολλά βιβλία για παιδιά, όπως Ο τενεκές του λαδιού (Εκδ. Καστανιώτη, 1979), Ο πετούμενος κήπος (β΄ εκδ. Πατάκης, 1998), Ο ήλιος κρυώνει (β΄ εκδ. Πατάκης, 1998), Παλιές ιστορίες του κόσμου (Δύο τόμοι με μύθους της Ευρώπης και της Ασίας, Εκδ. Καστανιώτη, 1982), Τα παραμύθια μας (Εκδ. Gutenberg, 1988) και 15 ιστορίες και ένα ερώτημα (Εκδ. ΑΣΕ 1991), όπου, σε γλώσσα ζωηρή και παραστατική, πραγματεύεται ζητήματα όπως η γονιμότητα, η μητρότητα, οι ανθρώπινες σχέσεις, κ.ά.

αντικείμεΒιβλιογραφία:
να: Συλλέγει, εδώ και κάποια χρόνια, κομμάτια ξύλου σε σχήμα και μέγεθος βιβλίου, τα οποία τοποθετεί σε ειδική βιβλιοθήκη. Αποτελούν την αρχή μιας συλλογής από τον «έντυπο λόγο των δέντρων». Εξωτικοί τόποι: Ταξιδεύει συχνά στην Ανατολή (Λάος, Βιετνάμ, Καμπότζη) και στη Λατ. Αμερική (Κούβα, Ισημερινός, Κολομβία), «χώρες μαγείας και πολιτισμού», όπως λέει η ίδια, που κεντρίζουν τη φαντασία της και τροφοδοτούν τις ποιητικές της περιπλανήσεις.

Κριτική ετυμηγορία: Η γενιά του ΄70, περισσότερο από κάθε άλλη γενιά του παρελθόντος, έχει στις τάξεις της μια πλειάδα σημαντικότατων ποιητριών με πλούσιο και πολυσχιδές έργο (Δαλακούρα, Κυρτζάκη, Λαϊνά, Μαστοράκη, Παμπούδη, Πλαστήρα, Φραντζή, Χατζιδάκη, Χριστοδούλου, κ.ά.), στην οποία συγκατα- λέγεται αναμφισβήτη- τα και η Παπαδάκη, με τη λεπταίσθητη και σαγηνευτική της φωνή. Η γραφή της δεν είναι «φεμινιστική», όπως έσπευσαν να τη χαρακτηρίσουν κάποιοι κριτικοί, δηλαδή στρατευμένη και περιχαρακωμένη σ΄ ένα κλειστό γυναικείο σύμπαν. Τα θέματα που επεξεργάζεται στο έργο της δεν εξαντλούνται στη διερεύνηση της κοινωνικής θέσης της γυναίκας, αλλά ανοίγονται σε όλους τους κύκλους της γυναικείας ζωής- του έρωτα, του αίματος, της μητρότητας, του θανάτου, της αγάπης και του πόνου- και δίκαια η Παπαδάκη διαπιστώνει στη γυναικεία ποίηση «αυθορμητισμό, λυρικό πάθος, πηγαίο αίσθημα, ερωτική περιπάθεια, φιλήδονους τόνους»- στοιχεία που η ίδια κατακτά με γλώσσα λιτή και πυκνή, που ξέρει να σωπαίνει εκεί που το σώμα μιλά.

Αρχάγγελος
από μπετόν (Μαυρίδης, 1974), Αμνάδα των ατμών, 1980, Γη και πάλι, 1986, Ωχροτάτη έως του λευκού, 1989, Λέαινα της βιτρίνας , 1992, Η άγρυπνη των ουρανών , 1995, Στη Βασιλίδα του εξώστη, 1998, Ο θάνατος και η κόρη, 2001, Φύλλα τροφής, 2004, Προς άγνωστον, 2005 (όλα από τις Εκδ. Καστανιώτη). Στίχοι: « Θνητή λοιπόν της ανάσας./ Γι ΄ αυτό σπαταλιέμαι δίχως ιεράρχηση./ Το πάθος μου μ ΄ ακολουθεί πιστά,/ κυρία τιμής αναγγέλλει τη φθορά κάθε μέρα./ Ζω δίχως εξασφάλιση ./ Κέρδος;/ Μια αθεράπευτη για το εφήμερο έγινα,/ σε τετραφωνικά ηθικής / το καθαρόαιμο της απόγνωσης./ Λέαινα της βιτρίνας ».