ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η Ρόζα που φωταγώγησε τον 20ό αιώνα

Την εικόνα της νεκρής Ρόζας Λούξεμπουργκ δίνει ο Ιβάν Γκολ στο βιβλίο του «Σόδομα και Βερολίνο» (Εκδόσεις Απόπειρα, Μτφ Λουκάς Θεοδωρακόπουλος): «Το λευκό, ανοικτό σαν άνθος πρόσωπό της, τραγικό νούφαρο, μέσα στους πάγους του Λαντβερκανάλ».

Ο Ν. Καζαντζάκης στο περιοδικό «Ηλύσια» (1931), φιλοτέχνησε το πορτρέτο της επαναστάτριας: «Αδύναμη, σα ραχιτική, φορούσε ένα παλιό σάλι, έτρεμε από το κρύο κι έβηχε. Μα ποτέ δε θα ξεχάσω την κραυγή που τινάχθηκε από το αναιμικό της στόμα και ανέβηκε στον ουρανό: Ελευθερία, φως, δικαιοσύνη. Να χαθούμε όλοι, αδέλφια, για να σώσουμε τη γης».

Ο Μ. Κατσαρός στο ποίημά του «Στο Νεκρό Δάσος» (1953) βλέπει τις εξουσίες σήμερα από τη μια να αποτείνουν φόρο τιμής στους δαφνοστεφείς ήρωες της επανάστασης και από την άλλη «να χαϊδεύονται σαν ερωτιάρες γάτες πάνω στις στέγες μας».

Η Λούλα Αναγνωστάκη στο θεατρικό της «Σ΄ εσάς που με ακούτε» (Εκδόσεις Κέδρος), βάζει τον ήρωά της να γράφει τη βιογραφία της κόκκινης Ρόζας «που φωταγώγησε με τη ζωή και το θάνατό της τον εικοστό αιώνα».

Το θρηνητικό τραγούδι για τη Ρ.Λ. του Μάνου Ελευθερίου περιλαμβάνεται στο δίσκο «Τροπάρια για φονιάδες».

Γ.Ζ.