«ΤΟΥ ΛΙΝΑΡΙΟΥ ΤΑ ΠΑΘΗ»

Αλήθεια, σκέφθηκε ποτέ κανείς, αν επιμείνουμε στις περί καθάρσεως των ακροατών και θεατών θεωρίες, τι θα συμβεί, δηλαδή, αν ένας αναίσθητος θεατής δεν καθαρθεί; Αν όλοι; Πάει στράφι το ταλέντο του τραγικού ποιητή;

Προσθέτω εδώ μία, εξαιτίας της μεταφραστικής μου εμπειρίας, απόδειξη. Τα περισσότερα εξόδια άσματα των τραγωδιών αναφέρονται στη λύτρωση, την απαλλαγή, την ελευθερία που η μιμητική πράξη επέφερε στα δεινά των ηρώων. Περιορίζομαι στο εξόδιο άσμα της Σοφόκλειας Ηλέκτρας:

«Ω σπέρμα Ατρέως, ως πολλά παθόν δι΄ ελευθερίας μόλις εξήλθες τη νυν ορμή τελειωθέν».

Αν οι ξένοι κριτικοί γνώριζαν τα νεοελληνικά επιβιώματα: «Πέρασε διά πυρός και σιδήρου» «Πέρασε του λιναριού τα πάθη» κ.λπ.

Αναφέρω προς γνώσιν πως τη θεωρία του Βερναρδάκη εισηγήθηκε, χωρίς αναφορά σ΄ αυτόν ο Άγγλος φιλόλογος Εlse τη δεκαετία του 1960!!