ΕΙΡΩΝΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΘΡΗΣΚΟΛΑΤΡΙΑ ΤΗΣ «ΑΥΓΗΣ»

Ο Φ. Ηλιού είχε τη βαθύτατη επίγνωση ότι η ζωή είναι πεπερασμένη. Αποχαιρετώντας, το 1977, τον φίλο και σύντροφό του Γρηγόρη Γιάνναρο ειρωνευόταν την έρπουσα θρησκολατρία της Αυγής, η οποία είχε αντικαταστήσει το ρήμα «πέθανε» με το «έφυγε».

Έγραφε (και προφανώς συνυπέγραφε) χαρακτηριστικά: «Οι φιλοσοφικές του αντιλήψεις [του Γ.Γ.] τον είχαν οδηγήσει στη βεβαιότητα ότι η ζωή τελειώνει με τον θάνατο κι ύστερα δεν πηγαίνει κανείς πουθενά» (σελ. 446). Ταυτόχρονα, όμως, ο Φ. Ηλιού είχε το ανεκτίμητο χάρισμα να συμπεριφέρεται, ακόμη και στα χρόνια της αρρώστιας του, ως εάν ο χρόνος να είναι απέραντος. Πολυσχιδής και υπεραπασχολημένος, αλλά ταυτόχρονα λεπτολόγος και τελειομανής, προτιμούσε να προσφεύγει σε αποσπασματικές δημοσιεύσεις- πολυάριθμες, συχνά εκτενείς και πάντα ευρηματικές και γόνιμες.

Ευτύχησε πάντως να έχει πολυάριθμους μαθητές- συνεργάτες, που συνεχίζουν στις κατευθύνσεις που άνοιξε με ατελείωτες συζητήσεις, κριτικές παρατηρήσεις και κυρίως πρωτότυπες υποδείξεις. Η Άννα Ματθαίου, ο Στρατής Μπουρνάζος και η Πόπη Πολέμη, που τρία χρόνια τώρα επιμελούνται, με θαυμαστή συνέπεια και επάρκεια, τη μεταθανάτια έκδοση των έργων του, του ανταποδίδουν τις οφειλές που όλοι του χρωστάμε.