Δούκας Καπάνταης: «Ζωή, ροκάνα ενός κωλόπαιδου που παίζει…»

«ΟΠΟΙΟΣ ΓΡΑΦΕΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΖΟΝΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Ή ΠΟΙΗΤΙΚΙΖΟΥΣΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΡΙΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΑΙ ΜΕΤΡΙΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ. Η ΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΕΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟ, Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, ΑΛΛΑ Η ΣΥΓΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΑ ΕΚΕΙ», ΣΗΜΕΙΩΝΕΙ Ο ΝΕΑΡΟΣ
ΔΟΥΚΑΣ ΚΑΠΑΝΤΑΗΣ
Γενέτειρα:Αθήνα 1971. Γιος του γλύπτη Βάσου Καπάνταη και της συγγραφέως Ισμήνης Καπάνταη.

Σπουδές/ ΣταδιοδροΕκλεκτικές μία: Σπουδάζει φιλοσοφία στο Παν/μιο Αθηνών και συνεχίζει τις μεταπτυχιακές του έρευνες στα Παν/μια της Σορβόννης και της Βέρνης, στα οποία εκπονεί διαδοχικά δύο διδακτορικές διατριβές, στην Ιστορία της φιλοσοφίας (συγκεκριμένα στην μεταφυσική του Αριστοτέλη) και στη Λογική. Εργάζεται ως ερευνητής στο τμήμα φιλοσοφίας της Ακαδημίας Αθηνών και διδάσκει φιλοσοφία της λογικής στο Παν/μίο Αθηνών. Το 2001, βραβεύεται σε διεθνή διαγωνισμό που προκηρύσσει το Ευρωπαϊκό και Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών, για τη μελέτη, «Ο Μένων σήμερα: αναμνήσεις ουσίας».

Το γνωρίζατε; Υπηρετεί την στρατιωτική του θητεία στο αρματαγωγό «Ρόδος» ως «τεχνικός πυροβόλων», και περιπολεί επί δώδεκα μήνες τις βραχονησίδες του Αιγαίου, μελετώντας στις ελεύθερες ώρες του, τι άλλο;- το Πόλεμος και Ειρήνη του Τολστόι. συγγένειες: Βασικό ρόλο στη διαμόρφωση της ποιητικής του ιδιοσυγκρασίας έχουν παίξει ποιητές που επέλεξαν και επιλέγουν αυστηρές φόρμες: από Έλληνες, ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Εμπειρίκος, η Βακαλό και (από νεώτερους) ο Καψάλης, από ξένους ο Φροστ, ο Μέριλ… Ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει στον συγγραφέα του Α Voyage to Αrcturus, Ντέιβιντ Λίντσεϊ, sui generis Άγγλο των αρχών του αιώνα, του οποίου τα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας αποτέλεσαν μέγιστη επίδραση.

Κριτική ετυμηγορία: O Καπάνταης ανήκει σε μια νέα γενιά συγγραφέων, η οποία επιχειρεί τα τελευταία χρόνια μια δυναμική και σοβαρή επιστροφή στην ποίηση. Αν και η συζήτηση περί «παραδοσιακής φόρμας» απέβη εν πολλοίς άκαρπη (αφού το ζήτημα είναι πάντα ένα, αν δηλαδή το ολοκληρωμένο ποίημα, είτε σε ρίμα είτε όχι, είναι άρτιο), ο ίδιος, ίσως μόνος ανάμεσα στους συνομηλίκους του, προτιμά σύνθετα στιχουργικά σχήματα, το σονέτο κυρίως, για να αποτυπώσει το ποιητικό του σχέδιο- σχέδιο που αναδεικνύει την αστείρευτη σαρκαστική του φλέβα, τη στιχουργική του δεινότητα και το ιδιότυπο, ακμαίο στοχαστικό του βλέμμα.

Βιβλιογραφία: Αγοράκια Κοριτσάκια, Εκδ. Νεφέλη, 2004.

Στίχοι:« Σκληρό, πολύ σκληρό που οι άνθρωποι γερνάνε ,/ κι ό,τι κι αν κάνουν η ζωή τους αγνοεί / ακαταπόνητη ροκάνα που ενοχλεί, / χάρη στα χέρια των παιδιών που την κρατάνε.// ΄ Άμα σας πιάσω, θα χορτάσετε σφαλιάρες ,/ τους ενοχλείτε…, τους μεγάλους στο τραπέζι ΄. / Ζωή, ροκάνα ενός κωλόπαιδου που παίζει,/ σε κυνηγάνε με βρισιές και με κατάρες. // Είσαι το θράσος παλιοκόριτσου που χύνει,/ μα κι ο λαγός που οι κυνηγοί καραδοκούν ·/ συ΄ σαι τα μάλλινα, εσύ και η ναφθαλίνη,/ συ τα Ηρώδεια, εσύ και τα cartoon…»