Στην ανάπαυλα

Τα πανελλαδικά πανελάδικα

Είναι τόσο ευαίσθητη. Ευαισθητοποιημένη, θα ΄λεγα. Θα ΄λεγε μάλλον γιατί μιλάει πάντα για τον εαυτό της και με τα δυο της φρύδια σηκωμένα το πιγούνι τέντα, βαμμένα κόκκινα τα χείλια, και τα μάτια μισόκλειστα.

«Δεν ξέρω ίσως φταίει η ανατροφή μου, θες το περιβάλλον που μεγάλωσα, τα βιβλία που διάβασα, αλλά δεν μπορώ, τρελαίνομαι να βλέπω μεσημεριάτικα όλο αυτό το “πανελαριό” στην τηλεόραση. Με προσβάλλει αισθητικά πώς να το πω. Πρώτα πρώτα τα ρούχα που φοράνε. Είναι πράμα τώρα παγιέτα πρωί πρωί και έξω το κοιλάκι; Ή η άλλη με τη βλεφαρίδα καραμπογιά και το στήθος σύρε κι έλα, καμπανάτο το βυζί, το όλο έξω; Μεσημέρι καιρός; Ε όχι κυρά μου βάλε εκεί κάτι πιο cozi. Άσε που όλοι οι άντρες μιλάνε τα καλιαρντά. Εγώ με ξέρεις τώρα τι ανοχή έχω στις μειονότητες. Ιδίως στις ερωτικές. Τους φίλους μου να πάρεις, όλοι γκέι. Ο Τίτος δε, ξέρεις εγώ με τον Τίτο νύχι κρέας, είναι γνωστό, τον παίρνει ο άνθρωπος να τα λέμε τώρα; Θέλω να πω και γω ρίχνω ένα “τζάσε” ένα “άι μωρή” σε μια δύσκολη στιγμή. Αλλά και στην τηλεόραση; Τι το περάσαμε εδώ πέρα; Κι ύστερα τι επίπεδο είναι αυτό; τι level; Τα ονόματα στα οποία αναφέρονται εγώ δεν τα ΄ξερα. Από κείνους τα ΄μαθα, “Μεζεντάκου, Θώδη, Βλαχοπούλου, Μπουμπούρακας, Ντούβλη, Μαριάντα, Σπαλιάρας, Αλούπη, Φραγκολιάς” όλα απ΄ αυτούς. Και κάτι απόψεις κάτι φασιστοειδείς εκρήξεις. Οι δε τίτλοι από κάτω, τι να πω; “Έχασα το άνδρας μου γιατί τον ξελόγιασε ο μπατζανάκης της κουμπάρας μου”, “Η πεθερά μου περπατάει με το πι και το χτυπάει στα πλακάκια για να μου σπάσει τα νεύρα” “Η καλύτερή μου φίλη τα ΄φτιαξε με τον πατέρα μου, και τον χώρισε από τη μητριά μου”. Μα σε ποιον απευθύνονται; Όχι ήθελα να ξέρω ποιος τους βλέπει»;

-Εσύ τους βλέπεις Λάμπω μου. (πετάχτηκε ο Στάθης) Εσύ τους βλέπεις. Σ΄ εσένα απευθύνονται κορίτσι μου. Κάνε κι ένα έτσι το τηλεκοντρόλ κι άλλαξε κανάλι ή σβήστο το ρημάδι. Άνοιξε και κάνα βιβλίο, μίλα και με κάνα φίλο, πήγαινε και μια βόλτα, βάλε ένα σιντί, τόσα πράματα μπορείς μα κάνεις. Ποιος μαλάκας σε αναγκάζει να βλέπεις το τέρας το έγχρωμο; Σε απειλεί κανένας μάτια μου; (δεύτερη φορά που δεν τη λέει με το όνομά της, «Λάμπω»! εδώ του κάθεται το Λάμπω. Από το Ευλαμπία, Ευλάμπω, Λάμπω) σε εκβιάζει κάνας λεχρίτης και δεν το ξέρω; Άραξε κορίτσι μου κι ηρέμησε. Όλα αυτά τα «πανελάδικα» που εκπέμπουν πανελλαδικά άμα δεν τα βλέπει κανείς θα τους πιάσει τον κώλο η ΑΒG θα τους το κλείσουνε το μαγαζί. Αλλά απ΄ τη στιγμή που κόβει νούμερα στην πλάτη σου, γιατί να το σφραγίσει; Και να σου πω και κάτι. Εγώ που δεν τους παρακολουθώ εγώ που δεν τους ξέρω, άμα καμία φορά έχω τις μαύρες μου το βάζω να παίζει το μαραφέτι και σπάω και την πλάκα μου με μια τρελή που βγαίνει ψυχολόγα και κράζει σαν την κότα με την κόρυζα, με έναν άλλον που ντύνεται φίδι με ανταύγειες κάτι κακομούτσουνες με το μουνί στο πιάτο, κι έναν τραγουδιάρη που σκούζει:

«Τα ματάκια σου με καίνε, γιατί είσαι μανεκένε» γελάω, σπάω την πλάκα μου, το κλείνω, και πάμε παρακάτω. Άστον να ξεφτιλίζεται τον κόσμο Λάμπω μου. (εδώ δεν κρατήθηκε και την είπε Λάμπω μάλιστα με λάμδα Θεσσαλονικιώτικο βεβαρημένο). Εσύ να ΄σαι καλά κορίτσι μου, η Ευαισθησία σου και η Ευαισθητοποίησή σου. Προς το παρόν κάνε μας τη χάρη και μάζεψε το κουτσομπολάδικο που σου ΄πεσε απ΄ την Feragamo σου, γιατί μόλις ασπρίσαμε και μας κιτρίνισες το σπίτι.