Φαινόμενα

Έρως υπέρ δημοκρατίας…

Στην εποχή μας η καλή «Σταχτοπούτα» δεν ερωτεύεται απλό πρίγκιπα, αλλά πολιτικό, ο οποίος έχει έτσι την ευκαιρία να κατανοήσει τα προβλήματα της φτωχολογιάς
«Μοντέρνα Σταχτοπούτα» ήταν η Βουγιουκλάκη στο ασπρόμαυρο σινεμά μιας Ελλάδας «σκονισμένης» από τις οικοδομές που φύτρωναν παντού και άλλαζαν τα τοπία. Έγινε προσφάτως στο Χόλιγουντ- που δεν ξεχνά ποτέ τη λαϊκή απήχηση των παραμυθιών- η Τζένιφερ Λόπεζ. Στον ίδιο ρόλο η Σμαράγδα Καρύδη φέτος, στη σειρά «Φίλα τον βάτραχό σου», που ήδη από τον τίτλο προσδιορίζει το παραμυθένιο περιεχόμενό της.

Αυτή η «Σταχτοπούτα» δεν συναντά τον πρίγκιπα του πλούτου, αλλά έναν ανερχόμενο πολιτικό, βουλευτή κόμματος που βρίσκεται στην κυβέρνηση. Κάθε εποχή και οι «πρίγκιπές» της.

Στη βουγιουκλάκεια εκδοχή ο «πρίγκιψ» είναι ο ονειρεμένος εκπρόσωπος ολιγομελούς τάξης πλουσίων προνομιούχων, οι οποίοι ζούσαν τον κόσμο χωρίς σύνορα σαν τους βασιλείς.

Στη σύγχρονη τηλεοπτική εκδοχή α λα ελληνικά της «μοντέρνας Σταχτοπούτας» ο «πρίγκιπας» ως πολιτικός, ανήκει σε μια κατηγορία που την ξεχωρίζουν μάλλον τα προνόμιά της και το αυτονόητο να διαβιώνει με αυτά «σαν την κατηγορία των πλουσίων» του χρήματος, χωρίς απαραιτήτως να ανήκει σε αυτή. Σύμφωνα με τους κανόνες της δημοκρατίας ένας πολιτικός δεν έχει σχέση με το χρήμα άλλη πλην του μισθού του- α, ναι και των προνομίων που λέγαμε, οπότε συχνά τον συγχέουν με τους πραγματικούς κατόχους πλούτου.

Ο πολιτικός-βάτραχος (Αθερίδης) της σειράς του Αnt1, βρίσκεται στο πανάκριβο ξενοδοχείο της Ρόδου επειδή το κόμμα του έχει διοργανώσει εκεί συνέδριο. Το σενάριο θέλει τη «Σταχτοπούτα» καμαριέρα (όπως η χολιγουντιανή εκδοχή με τη Λόπεζ) και μητέρα ενός μπόμπιρα που τον μεγαλώνει χωρίς σύζυγο.

Στον κορμό της κλασικής ιστορίας «καρφιτσώνονται» τα ανάλογα σύγχρονα στοιχεία αποκαλυπτικά των ηθών και συνθηκών της εποχής. Στη βουγιουκλάκεια «Σταχτοπούτα» τα ήθη της εποχής δεν επέτρεπαν ανύπαντρη μητέρα, αλλά υπήρχαν μισή ντουζίνα αδέλφια που έπρεπε να φροντίσει.

Στην τηλεοπτική εκδοχή μια γυναίκα που μεγαλώνει μόνη ένα παιδί, δουλεύοντας σκληρά, προσδίδει στην ιστορία το απαραίτητο λούστρο «κοινωνικής ευαισθησίας».

Το πιτσιρίκι του εν λόγω τηλεπαραμυθιού βεβαίως, είναι καλόβολο και ευτυχισμένο, ενώ η μητέρα ήρεμη, αφοσιωμένη και με χιούμορ.

Παρά την αφέλεια του σεναρίου- άλλωστε ως παραμύθι διαφημίζεται- τα στοιχεία που δανείζεται από την πραγματικότητα έχουν ενδιαφέρον. Ο νεαρός πολιτικός προωθείται στους κόλπους του κόμματος και της κυβέρνησης όχι μόνο ως γιος παλαιού στελέχους, αλλά και ως μέλλον γαμπρός πλουσίου και ισχυρού πολιτικού που ανήκει στο ίδιο κόμμα.

Έτσι εισάγεται το κύριο πολιτικοκοινωνικό «σχόλιο» της σειράς, η προώθηση μιας πολιτικής καριέρας μέσω γάμου, που σημαίνει ότι η δύναμη του πολιτικού, μπορεί και να μην είναι εκ του λαού απ΄ ευθείας εκπορευόμενη, όπως θα ΄πρεπε στη δημοκρατία, αλλά εκ του πεθερού. Να όμως, που μια απλή κοπέλα του λαού θα γίνει σύμβολο της δημοκρατίας, αφού θα ανταγωνιστεί με αγνά αισθήματα τη νεαρή πλούσια κόρη, που τα ΄χει βρει όλα εύκολα στη ζωή και αγνοεί τη σκληρή πραγματικότητά της.

Αυτό που κρατάμε από την παραμυθένια σειρά είναι το «ηθικό δίδαγμα» που λέει ότι η καλύτερη τύχη (για τη δημοκρατία, αλλά και) μιας φτωχιάς, σκληρά εργαζόμενης, ανύπαντρης μητέρας είναι να βρεθεί νεαρός, ανερχόμενος πολιτικός στον δρόμο της και να την ερωτευθεί όχι μόνο για να σώσει την ίδια από τη μιζέρια, αλλά μπας και καταλάβει εκείνος την αληθινή ζωή και τα προβλήματά της, ώστε να επιτελέσει ο ίδιος μεν τον σωστό ρόλο του ως εθνοπατήρ, να αλλάξουν δε ως λανθασμένο τον δικό τους οι Αυτιάς και Παπαδάκης, στους οποίους προστρέχουν οι κοινοί θνητοί για να βρουν τα αιτήματά τους ανταπόκριση (τουλάχιστον τηλεοπτική).

Αυτή η «Σταχτοπούτα» δεν συναντά τον πρίγκιπα του πλούτου, αλλά έναν ανερχόμενο πολιτικό, βουλευτή κόμματος

…και πάλης των τάξεων

Διόλου τυχαίοι πάντως οι μύθοι τύπου «Σταχτοπούτας» (και στην αντίστροφη εκδοχή τους, με αρσενικό «Σταχτοπούτο», δηλαδή εκείνος φτωχός πλην τίμιος λεβέντης και εκείνη πλουσία κόρη) στις αστικές δημοκρατίες, όπου το τεράστιο άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ πλουσίων και φτωχών δεν ευνοεί την τήρηση της αρχής της ισότητας, οπότε διασκεδάζεται το έλλειμμα μέσω του μύθου ότι τα φτωχά πλην τίμια παιδιά της λαϊκής τάξης αποτελούν την ελπίδα ανανέωσης των φθαρμένων μεγαλοαστικών «τζακιών» και μέσω του έρωτα επέρχεται η μείξης των τάξεων.

Κατ΄ αντιστοιχία (και με τη μεγαλοαστική τάξη ολιγομελή στον τόπο μας, οπότε οι γόνοι των πολιτικών αναλαμβάνουν τη συμπλήρωσή της) ελπίδα για ανανέωση της πολιτικής των «τζακιών» είναι να αναμειχθούν τα πολύφερνα μέλη τους με κοινούς θνητούς και έτσι και πάλι μέσω του έρωτα η δημοκρατία να δικαιωθεί. Και ζήσαν αυτοί καλάκαι εμείς… με τηλεόραση.