Χρηστικότητα και επιστημοσύνη

Θα ξαναπώ όμως ότι μικρή σημασία θα είχε το ορθογραφικό, αν δεν εντασσόταν σε μια γενικότερη αντίληψη περί ρύθμισης, η οποία σχεδιάζεται ερήμην της σημερινής πραγματικότητας της γλώσσας, όπου και μόνο θα ήταν όχι απλώς ευκταία, με βάση όσα είδαμε παραπάνω, αλλά και αναγκαία.

Αλλά-προχωρώ παραπέρα- έστω και έτσι, ας πούμε προς στιγμήν ότι, ακόμα και μια ακραία και εκτός τόπου ρύθμιση, δεν είναι εδώ το βασικό.

Ισχυρίζομαι ότι η συστατική σχεδόν αδυναμία του βιβλίου έχει να κάνει με την οργάνωση και την παρουσίαση της ύλης, άρα με τη χρηστικότητα. Και εδώ έρχεται να προστεθεί η ατεκμηρίωτη παράθεση του υλικού που αφορά ορθογραφικά και φωνολογικά θέματα: «ως διορθωτής, που πέντε ή και δέκα φορές τη μέρα πέφτω σε μπελά, για το ποιο είναι το σωστό ή το σημερινό “σωστό”, έχω την “απαίτηση” να εξηγούν γιατί προτείνουν κάτι όσοι το προτείνουν» γράφει ο Παντελής Μπουκάλας σε (αρνητική) κριτική του για το συγκεκριμένο βιβλίο ( Καθημερινή 15.5.07).

Εδώ βέβαια θα επικαλεστεί κανείς το θέμα του όγκου του βιβλίου, που θα γινόταν τότε απαγορευτικός, με άμεσο αντίκτυπο στη χρηστικότητα του έργου. Όμως, έστω κι αν περιοριστούμε στο θέμα αυτό, αν παραβλέψουμε δηλαδή προς στιγμήν τις νόμιμες επιστημονικέςτεκμηριωτικές απαιτήσεις μας από ένα τέτοιο έργο, η χρηστικότητα εδώ συνθλίβεται και εξαφανίζεται μέσα στον θανάσιμο εναγκαλισμό της με μια σχολαστική, από την άλλη, άκρα επιστημοσύνη στην κατάτμηση του υλικού-που δεν τη σώζει, δυστυχώς, ο πολύ φροντισμένος τυπογραφικός σχεδιασμός του βιβλίου.

Μένει όμως να τα δούμε αυτά την επόμενη φορά, διατρέχοντας το βιβλίο, και επιμένοντας, σε έκταση δυσανάλογη με τον μικρό όγκο του βιβλίου, όχι όμως με το εγχείρημα καθαυτό, ή γενικότερα με εγχειρήματα αυτού του είδους.