Το πνεύμα του τόνου

Κείμενα

Έπεσαν στα χέρια μου έξι αναγνωστικά διαφόρων τάξεων του δημοτικού, της «παλιάς» εποχής του Μεσοπολέμου. Σκέτη απόλαυση. Όλα είναι ρόδινα στην Ελλάδα.

Ένας μάλιστα ποιητής, ο οποίος ήταν- ως φαίνεται – από εκείνους που έδιναν το ΟΚ για την έκδοση, έχει την τιμητική του.

Οι Έλληνες πάντα νικούν και πάντα είναι προδομένοι. Πολεμούν μόνο για το δίκιο τους.

Στους πολέμους λίγο ακόμη και θα κρατούσαν τριαντάφυλλα αντί για όπλα.

Όσο για την αγνή ελληνική ύπαιθρο όλα είναι γαλάζια και ροζ, πνιγμένα στα γάργαρα νερά, στα ηλιοβασιλέματα, στις μυρωδιές των βουνών.

Κάπου κάπου ξεμυτίζει «ο κάματος της ημέρας» των αγροτών. Απαραιτήτως θα κάνουν προσευχή πριν από το φαγητό και πριν πέσουν για ύπνο. Είναι προσεκτικοί όταν γράφουν για φτώχεια και δυστυχίες.

Και πρέπει να έχουν επέμβει σε τέτοια κείμενα οι ανθολόγοι (διότι περί ανθολογίας πρόκειται) για να σβήσουν αράδες που θα ξενίσουν ή θα τρομάξουν τους μαθητές. Τα κείμενα είναι ενσωματωμένα στα κεφάλαια που αφορούν Ιστορία της φυλής, θρησκεία, αγροτική και κοινωνική ζωή, πάντα μέσα στα πλαίσια του περιλάλητου ελληνοχριστιανικού πολιτισμού.

Φαντάζομαι ότι οι μόνες αντιρρήσεις που θα υπήρχαν τότε θα ήταν ορισμένων συγγραφέων οι οποίοι δεν θεωρήθηκαν άξιοι να ανθολογηθούν!

Έχουν και οι συγγραφείς τα νάζια και τις ιδιοτροπίες τους.

Σεβαστές!