Ομοβροντία πρεμιερών

Το νέο στίγμα του Εθνικού Θεάτρου είναι ένα πολυδιάστατο ρεπερτόριο με 17 καινούργιες παραγωγές, μία επανάληψη. Η αυλαία ανοίγει με επτά παραστάσεις
Πολλά είναι τα μέτωπα που ανοίγει ο νέος διευθυντής του Εθνικού Γιάννης Χουβαρδάς, στο ξεκίνημα της σεζόν. Η πρώτη μάχη θα δοθεί στο πεδίο της καλλιτεχνικής φυσιογνωμίας του θεάτρου. Είναι το κρίσιμο στοίχημα, το οποίο αποτυπώνεται από ομοβροντία πρεμιερών, με παραστάσεις που αναδεικνύουν το σύγχρονο θέατρο και δίνουν βήμα σε καλλιτέχνες της νέας και νεώτερης γενιάς. Στον άνεμο ανανέωσης που πνέει στην πρώτη κρατική σκηνή εντάσσονται: Η ανάπτυξη του αρχαίου δράματος σε κλειστό χώρο, η προβολή του σε ξένα φεστιβάλ, η αλλαγή ατμόσφαιρας και περιεχομένου του παιδικού θεάτρου, η δημιουργία ενότητας με τίτλο «Άλλη Διάσταση» (θεατρικά αναλόγια, προβολές, εικαστικές εκδηλώσεις κ.ά.), το μειωμένο εισιτήριο στις δύο πρώτες παραστάσεις, οι οποίες εμπλουτίζονται από συζητήσεις των συντελεστών με το κοινό, και η αναδιάρθρωση της Δραματικής Σχολής. Ανταγωνιστικό και ζωηρό το Εθνικό Θέατρο ανοίγει την αυλαία του πολλαπλασιάζοντας τις σκηνές και τις παραγωγές του.

«Μεγάλη η χαρά και η αγωνία μας για την έκβαση της σεζόν που αρχίζει με προσδοκίες. Αιχμή του δόρατος, η ομοβροντία από τις πρώτες παραγωγές και αυτές που θα ακολουθήσουν. Μια παλέτα από υπέροχα χρώματα, που αποτελούν το παρελθόν και το μέλλον του ελληνικού θεάτρου. Είναι μια απόπειρα να καταγραφεί αμέσως το πόσο ευρύ είναι το φάσμα του σύγχρονου θεάτρου, που ένα κομμάτι του είναι αυτές οι πρεμιέρες». Σαφής και προβλέψιμη η προσέγγιση με την οποία παρουσίασε ο Γ ιάννης Χουβαρδάς τις πρώτες παραστάσεις του Εθνικού, στην ουσία τις πρώτες του επιλογές. Εκείνο όμως που κάνει το προβλέψιμο ενδιαφέρον είναι ότι τα έργα υποδομής και φυσιογνωμίας του θεάτρου υπερβαίνουν τα λόγια. Όλες οι μηχανές δουλεύουν στο φουλ, ενώ κλιμακώνεται η αγωνία για το πώς θα πάνε οι επτά εναρκτήριες παραστάσεις, τις οποίες προλόγισε με χρονολογική σειρά, έχοντας δίπλα του σκηνοθέτες και ηθοποιούς.

Οι παραγωγές είναι πολλαπλάσιες από κάθε προηγούμενη χρονιά ενώ η κρατική επιχορήγηση παραμένει στα ίδια επίπεδα

Για τον «Ηλίθιο» του Ντοστογιέφσκι, «μια παράσταση που καταξιώθηκε- αυτονόητη η επανάληψή της» στο «Από Μηχανής» (19 Οκτωβρίου)- μίλησε ο πρωταγωνιστής Βασίλης Ανδρέου, κάνοντας ακόμα πιο εκκωφαντική την απουσία του σκηνοθέτη και υπεύθυνου μέχρι πρότινος της Πειραματικής Σκηνής, Στάθη Λιβαθινού. Οι προθέσεις του Χουβαρδά για το παιδικό θέατρο αποτελούν ουσιαστικά τη νέα αισθητική πρόταση, αναθέτοντας στον ικανότατο παραμυθά και τον «δημιουργικό θεατράνθρωπο» Βασίλη Μαυρογεωργίου να φτιάξει την «Ωραιότερη ιστορία του κόσμου» (20 Οκτωβρίου). Παράλληλα δημιουργούνται κι άλλες δραστηριότητες για το παιδί, συν παραστάσεις θεάτρου σκιών, μια παράδοση που πάει να εκλείψει.

Τον «Έμπορο του Βέγκας», διασκευή του Σαιξπηρικού «Εμπόρου της Βενετίας», ξανάγραψε και σκηνοθετεί στο Κοτοπούλη- Ρεξ (2 Νοεμβρίου) ο Γερμανός Μαρκ Φον Χένιγκ, επιχειρώντας να δείξει γιατί το έργο αντέχει και ενδιαφέρει τον σύγχρονο άνθρωπο. Την πρωτοπαρουσιαζόμενη στη χώρα μας «Κασετίνα», ένα σκοτεινό μπουλβάρ του Καρλ Στερχάιμ, σκηνοθετεί ο Βίκτωρ Αρδίτης («Κάππα» 9 Νοεμβρίου), έχοντας ήδη αναλάβει την ευθύνη της Δραματικής Σχολής. Νέο κύκλο αρχαίου δράματος σε κλειστά θέατρα εγκαινιάζει ο «Προμηθέας Δεσμώτης» που σκηνοθετεί ο Σωτήρης Χατζάκης. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο γεγονός πως οι ξένοι ενδιαφέρθηκαν για μια παράσταση τραγωδίας σε κλειστό θέατρο, κι έτσι η πρεμιέρα θα δοθεί στο Χονγκ Κονγκ, θα συνεχίσει στη Φρανκφούρτη, για να καταλήξει στην Αθήνα (Α΄ Σκηνή του Σύγχρονου θεάτρου, 15 Νοεμβρίου).

Η νεαρή Κατερίνα Ευαγγελάτου σκηνοθετεί ένα βίαιο και ποιητικό έργο του πρωτοπαρουσιαζόμενου στη χώρα μας σύγχρονου Ρώσου συγγραφέα Βασίλι Σίγκαρεφ, την «Πλαστελίνη» (Β΄ Σκηνή της Πειραματικής, 16 Νοεμβρίου). Τέλος τη «Νύχτα των μυστικών» του Άκη Δήμου, που καταστάλαξε και ολοκληρώθηκε στις πρόβες, σκηνοθετεί η Έλλη Παπακωσνταντίνου (Β΄ Σκηνή της Νέας Σκηνής, 23 Νοεμβρίου)


«Φέτος δεν κινδυνεύουμε…»

Το στοίχημα που αφορά την καλλιτεχνική φυσιογνωμία και την επιτυχή έκβαση των παραστάσεων επεκτείνεται και στον οικονομικό τομέα, καθώς οι παραγωγές είναι πολλαπλάσιες από κάθε προηγούμενη χρονιά ενώ η κρατική επιχορήγηση παραμένει στα ίδια επίπεδα.

«Το πρόβλημα δεν είναι οι πολλές παραγωγές- μόνο δύο παραπάνω από πέρυσι- γιατί έχουν ολιγομελή καστ. Βεβαίως το κόστος (οι αμοιβές, τα υλικά) ανεβαίνει, ενώ η επιχορήγηση είναι καθηλωμένη. Το πρόβλημα βρίσκεται στην κακή κατάσταση των κτιρίων, που χρειάζεται να προσεχθούν: Το Ρεξ, η Δραματική Σχολή, το κτίριο που στεγάζει τις υπηρεσίες, έχουν ανάγκη από επεμβάσεις, ενώ στο κεντρικό κτίριο υπάρχουν προβλέψιμες ανάγκες. Είναι τέσσερις στόχοι με μεγάλη σημασία και για λόγους αξιοπρέπειας του θεάτρου και για λόγους λειτουργικότητας.

Πάντως, οικονομικά δεν κινδυνεύουμε, τουλάχιστον φέτος…».