Εσύ, ο χαζός Λευκός της Αμερικής!

Να σκίσω τις κόλλες μου και να πετάξω το κομπιούτερ μου στα σκουπίδια. Εγώ, μετά των συναδέλφων. Και της δημοσιογραφίας και της έρευνας και της κινηματογραφίας. Ο ευτραφής αγκιτάτορας, ο πανούργος Μάικλ Μουρ, με το τελευταίο του σόου ονόματι «Sicko», μας υποχρεώνει σε ταπεινωτική αυτοκριτική!

Το διά ταύτα αυτού του ενορχηστρωμένου ρεπορτάζ με πλήθος εικόνων, σχολίων, αποκαλύψεων αλλά και σόου, καταλήγει σε ένα απλό ερώτημα: Ρε πανύβλακα Λευκέ της Αμερικής, γιατί οι ρακένδυτοι, τριτοκοσμικοί Κουβανοί έχουν μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής από εσένα της πιο δυνατής και πλουσιότερης χώρας της Γης; Μούγκα ο Stupid White Αmerican. Τι να πει; Εγώ έχω πολλά να πω και μ΄ αυτά να ευχαριστηθώ και ταυτοχρόνως να υποκλιθώ. Ο τύπος είναι μοναδικός. Ταχυδακτυλουργός; Γιατί οι άλλοι τι είναι; Ευθεία γραμμή; Υπερβολικός; Γιατί οι άλλοι τι κάνουν; Την τρίχα του πατριωτισμού, τριχιά του Αmerican dream! Προπαγανδιστής; Φυσικά. Γιατί οι άλλοι τι παριστάνουν; Τον διαιτητή; Διάβολος σωστός; Έτσι ακριβώς. Φανταστείτε ότι είναι ο μοναδικός filmmaker στη Γη που κατάφερε μ΄ ένα ντοκιμαντέρ να αποταμιεύσει εκατό «και» εκατομμύρια δολάρια Αμερικής!

Τι θέλω να πω; Το σκληροτράχηλο είδος του ντοκιμαντέρ στα παχουλά αλλά ευκίνητα δαχτυλάκια αυτού του ζογκλέρ μεταμορφώνεται σε ημίψηλο καπέλο από το οποίο εξέρχονται στρατιές λαγών. Διότι χωρίς αποκαλύψεις, καλαμπούρια, προκλήσεις και σόου, ο θεατής θα ροχαλίζει από το πρώτο λεπτό. Ως εκ τούτου ιδού μάθημα δημοσιογραφίας λαμπρό. Από το πρώτο πλάνο αρπάζουμε τον θεατή και τον εκτοξεύουμε στον ουρανό. Τοιουτοτρόπως ένα θέμα σαν αυτό του ΙΚΑ και του Ασφαλιστικού που εκ πρώτης όψεως μοιάζει με ταφόπλακα, μεταμορφώνεται σε προκλητικό ριάλιτι σόου. Ως εξής: Πρώτα τα αμερικανικά δεδομένα. Δηλαδή πενήντα εκατομμύρια νοματαίοι της πλουσιότερης χώρας της οικουμένης έτσι κι αρρωστήσουν από σκωληκοειδίτιδα θα βρεθούν στο πεζοδρόμιο χωρίς την παραμικρή βοήθεια. Αποτέλεσμα; Κάθε χρόνο μερικές χιλιάδες απ΄ αυτούς τους ανασφάλιστους πεθαίνουν σαν τις μύγες και τους κοριούς. Και πού ΄σαι, εσένα το λέω. Εντός των προσεχών ετών το ίδιο θα συμβαίνει και εδώ. Η εμπορευματοποίηση, ακόμα και του αέρα που αναπνέουμε, βρίσκεται προ ελληνικών πυλών. Άλλωστε αγαπητέ μου, αρκετοί εξ ημών της Ζαχάρως αντάλλαξαν με μερικά χιλιάρικα τις στάχτες των δικών τους νεκρών. Η εμπορευματοποίηση πλέον κυκλοφορεί στο αίμα των Ελληνάρων.

Δεύτερο, τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Δηλαδή απόλυτη δημόσια ασφάλιση, πράγμα υπερβολικό βέβαια, αλλά για τον Μουρ, ικανό να ταρακουνήσει την παροιμιώδη «ανωτερότητα» των Αμερικανών. Εδώ διά στόματος ενός βετεράνου πολιτικού της αριστερής πτέρυγας των Βρετανών Εργατικών, διατυπώνεται σε μια φράση η διαφορά ΕυρωπαίωνΑμερικανών: «Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις φοβούνται τις κινητοποιήσεις των λαών, ενώ οι Αμερικανοί φοβούνται τις κυβερνήσεις τους». Θα πρόσθετα όμως και κάτι εντελώς ουσιαστικό. Η κινητήρια δύναμη του άγριου αμερικανικού καπιταλισμού είναι η πλήρης, ολοσχερής εμπορευματοποίηση των πάντων, έμψυχων και άψυχων πραγμάτων. Με μοχλό τον ατομικισμό και τον αδυσώπητο ανταγωνισμό. Όλα για πούλημα. Και το πρώτο ερώτημα του Μάικλ Μουρ είναι απλό: Πώς είναι δυνατόν οι κρεοφάγοι και μανιώδεις καπνιστές Γάλλοι να έχουν μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής από εμάς τους πλούσιους Αμερικανούς;

Τρίτο και κορυφαίο, η δική του σκηνοθετημένη πιρουέτα στο Γκουαντάναμο και την Κούβα. Εδώ να δεις περιβόλι σωστό. Διότι οι εθελοντές που περιμάζεψαν ζωντανούς στους Δίδυμους Πύργους βρέθηκαν στο τέλος με αναπνευστικά προβλήματα και στο απέραντο κενό. Με το παράσημο της ανοικτής παλάμης. Έτσι, ο Μουρ τούς φορτώνει σε καΐκι και τους μεταφέρει έξω από την αμερικανική βάση του Γκουαντάναμο, για να λάβουν κι αυτοί, οι Αμερικανοί πατριώτες δηλαδή, μερικά ίχνη από την υποδειγματική ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη που παρέχεται δωρεάν στους τρομοκράτες. Καλό; Από τα πιο προβοκατόρικα κομμάτια που έχω δει. Φυσικά οι πόρτες της βάσης μένουν κλειστές κι έτσι οι πατριώτες με τον Μουρ καταλήγουν στην Κούβα, τον Κάστρο και τον κομμουνισμό. Αποτέλεσμα; Η νοσοκομειακή υποδομή αυτής της ρακένδυτης χώρας, δέκα φορές καλύτερη και τεχνολογικά ανώτερη από αυτή του Ευαγγελισμού. Κι όχι μόνο αυτό. Η αλληλεγγύη μοναδική. Που πάει να πει, ότι τα κομμουνιστικά «μιάσματα» και οι εχθροί της Αμερικής, περιθάλπουν και θεραπεύουν τους Αμερικανούς ήρωες της 11ης Σεπτεμβρίου και των Δίδυμων Πύργων, χωρίς να ζητήσουν μισή δεκάρα τσακιστή. Εκεί ακριβώς είναι που βγάζεις το καπέλο σ΄ αυτόν τον ταχυδακτυλουργό. Διότι ένας Αμερικανός καθαρίζει με μια σκηνή και ξαπλώνει στα καναβάτσα όλα τα παπαγαλάκια της Γης. Συμπεριλαμβανομένων και των προσκυνημένων της ελληνικής γης!

«Sicko»

Δηλαδή, «άρρωστος», αλλά και «ψυχοπαθής» Κομμάτια και θρύψαλα το Ασφαλιστικό

ΒΑΘΜΟΙ=7

της Αμερικής Το ΙΚΑ της Κούβας θεραπεύει τους ήρωες των ΗΠΑ (όπως Sicko έτσι και Shock!)

Μένουν από καύσιμα μετά το πρώτο μισό

Θρίαμβος λοιπόν της άλλης Αμερικής. Και με το πολιτικό «Sicko» του Μάικλ Μουρ. Και με το μιούζικαλ «Ηairspray» του Άνταμ Σάνκμαν. Από εδώ και κάτω τραβήξτε γραμμή.

«Η νύχτα με τις μάσκες» (Ηalloween). Περίπου ριμέικ (ξαναφτιάξιμο) από τον ταλαντούχο και άνισο Ρομπ Ζόμπι (!) του ομότιτλου θρίλερ τρόμου του 1978 και του Τζον Κάρπεντερ. Η αρχή, μέχρι περίπου το πρώτο σαραντάλεπτο, εξαιρετική. Όπου η μηχανή στο χέρι σαν από ντοκουμέντο εξετάζει την παρανοϊκή περίπτωση ενός ξανθού, μικρού αγγέλου που έχει ξεκάνει μάνι μάνι τη μάνα του, τον εραστή της, την αδελφή του και τον γκόμενό της. Η συνέχεια μια επαναλαμβανόμενη σκηνή. Όπου το ίδιο πλάσμα έπειτα από δεκαεφτά χρόνια, σωστό θηρίο πια και μείγμα Φρανκενστάιν

ΒΑΘΜΟΙ=5

(μισό εξαιρετικό, μισό εμετικό)

– Χάνιμπαλ Λέκτερ- Σχιζοφρενούς δολοφόνου με το πριόνι, σκοτώνει, μαχαιρώνει, ξεκοιλιάζει, κομματιάζει οτιδήποτε ζωντανό πέσει μπροστά στο οπτικό του πεδίο. Πάπαλα η ψυχιατρική, πάπαλα η μελέτη η κοινωνική, πάπαλα η ουσία η αμερικανική. Το διά ταύτα γνωστό από κάθε ταινία της ίδιας φυλής. Δηλαδή, η ακατάσχετη βία και οι παρανοϊκοί δολοφόνοι, προέρχονται από μια αφόρητη, καταπιεσμένη σεξουαλική, παιδική ντροπή. Μ΄ ένα λόγο αντί για σεξουαλικό διαθέτουν και εφορμούν με εργαλείο φονικό. Εντελώς φροϋδικό και συμβολικό. Κill, don΄t love!

«Πλανήτης Γη» (Εarth). Ντοκιμαντέρ του ΒΒC με την υπογραφή του Άλαστερ Φόδερτζιλ και του Μαρκ Λάινφιλντ. Να σας πως την αλήθεια. Θα το πλήρωνα ως DVD σαββατιάτικης η κυριακάτικης εφημερίδας. Θα το χάζευα ως ντοκιμαντέρ στον Sky ή στην ΕΤ1. Θα το ξεφύλλιζα ως «Νational Geographic» περιμένοντας τη σειρά μου στην οδοντίατρό μου και τον άθλιο τροχό της. Όμως αν είχα να διαλέξω ανάμεσα στο «Sicko» και σ΄ αυτό, ε τότε ούτε συζήτηση. «Sicko» και ξερό ψωμί. Γιατί; Μα, είναι τόσο

ΒΑΘΜΟΙ=4

(ευπρεπής λαπάς με βιολογικά υλικά)

φανερό. Οι εξωτικές φωτογραφίες, η εξωτική πανίδα και χλωρίδα, τα πολύχρωμα πουλιά και τα σπάνια ζώα δεν συνιστούν κινηματογραφική ιστορία. Με ένα λόγο, οι Βρετανοί μπερδεύτηκαν σε τρία πράγματα. Την τροφική αλυσίδα (μεγάλο ψάρι τρώει μικρό ψάρι). Την επερχόμενη καταστροφή (λειώσιμο των πάγων) και τη λουστραρισμένη φωτογραφία (ταμείο). Δηλαδή, ότι πρέπει για μάθημα οικολογίας στα δημοτικά σχολεία. «Καυτοί και άσφαιροι» (Ηot Fuzz). Τρελή, βρετανική κωμωδία του Έντγκαρ Ράιτ με Σάιμον Πεγκ, Νικ Φροστ και Τζιμ Μπρόνμπεντ. Η τρίτη καλύτερη επιλογή της εβδομάδας. Αν μάλιστα οι κουνημένοι (με την καλή έννοια, έτσι;) εγκέφαλοι δεν κατέληγαν το τελευταίο ημίωρο σ΄ έναν ατελείωτο θόρυβο και σ΄ ένα αδέσποτο και χαοτικό σπλάτερ, ε τότε η αγγλική ομάδα θα υπέγραφε την μοντέρνα εκδοχή ενός εξαιρετικού μείγματος. Από εδώ «Αρσενικό και παλιά δαντέλα», από εκεί «Lady killers». Δηλαδή: Πειθαρχημένος, ικανός και σωστός αστυνομικός καταλήγει με μετάθεση σε ένα χωριό. Μα πώς;

ΒΑΘΜΟΙ=5

(μισό εξαιρετικό, μισό σκουπιδαριό)

Μα, γι΄ αυτό ακριβώς. Να διώξουν από πάνω τους έναν τύπο που έχει πάρει σοβαρά το γράμμα και το πνεύμα του νόμου.

Είπαμε, αστυνομικός αλλά όχι και σωστός. Τα πράγματα στο χωριό εντελώς αραλίκι, ηρεμία, μπίρα και ροχαλητό. Ώσπου το ένα ατύχημα διαδέχεται το άλλο. Έλα μωρέ, του λένε, πώς κάνεις έτσι; Δεν είναι φόνοι, απλώς συμπτώσεις και η κακιά στιγμή.

Ο Έιντζελ (Άγγελος) όμως ψάχνει, ανοίγει, σκαλίζει και πέφτει πάνω σε κάτι κρυφό, σε κάτι μεγάλο. Εκεί ακριβώς αρχίζει ο θόρυβος και το σπλάτερ, με αποτέλεσμα η τρελή κωμωδία να μεταμορφώνεται σε κλώνο του Ρομπέρτο Ροντρίγκεζ. Μπαμ, μπουμ και κάτω!


Η επέλαση των παχουλών

Χαζοαμερικανιά; Εντελώς! Παλιομοδίτικο; Κι αυτό; Με καστ Μαύρων και ευτραφών κοριτσιών; Φυσικά. Κι όμως. Παρ΄ όλα αυτά, το φχαριστήθηκα μέχρι το τελευταίο λεπτό. Ηairspray, λοιπόν. Ούτε του Τζον Γουότερς και του 1988, ούτε του θεατρικού μιούζικαλ του 2002. Κάτι ενδιάμεσο και κάτι διαφορετικό! Το ομολογώ. Με το μιούζικαλ κουμπωμένος μέχρι τον λαιμό. Τις περισσότερες φορές λέω από μέσα μου «μακριά από εδώ». Γι΄ αυτό με επιφύλαξη το είδα και με μπόλικο δισταγμό. Στην αρχή κάπως κουραστικό, αλλά όσο περνάει η ώρα ανεβαίνει και γίνεται άκρως διασκεδαστικό. Με τα εξής ατού και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Πρώτα αυτό το υπέρβαρο πλάσμα, η Νίκι Μπλόνσκι. Μπαλαρίνα χάρμα. Σαν ελεφαντάκι να κάνει πιρουέτες στον ουρανό. Πάει σφαίρα για Χρυσή Σφαίρα.

Δεύτερη, από κοντά, η Μισέλ Φάιφερ. Υποδύεται την κακιά. Τηρουμένων των αναλογιών, επιπέδου Μέριλ Στριπ και «Ο διάβολος φοράει Πράντα». Σαν να λέμε «Ο ξανθός διάβολος φοράει ρατσισμό». Ψηλομύτα, αλαζονική, ανορεξική. Κομμένη και ραμμένη στο κοστουμάκι της άθλιας μάγισσας που συνωμοτεί να κάνει κακό σε κάθε πλάσμα διαφορετικό. Χοντρό, Μαύρο, περιθωριακό.

Τριτοτέταρτοι ο Τζον Τραβόλτα, αγνώριστος και υπέρβαρος με αμφίεση θηλυκή και με τακούνια ψηλά, να παριστάνει τη μάνα της μικρής, παχουλής μπαλαρίνας. Μέσα κι έξω από τον ρόλο του. Να διασκεδάζει και να παίζει

«Ηairspray»

Απλοϊκό αλλά χαριτωμένο και διασκεδαστικό Χρυσές Σφαίρες Μισέλ Φάιφερ, Νίκι Μπλόνσκι

ΒΑΘΜΟΙ=6 1/2

(Τhat΄s entertainment)

μ΄ αυτό. Από κοντά και ο Κρίστοφερ Γ ουόκεν, ο πατέρας της Μπλόνσκι και σύζυγος του Τραβόλτα. Από δίπλα και η Κουίν Λατίφα. Η μισή «άσχημη», μαύρη και χοντρή Αμερική να διεκδικεί μερίδιο ελευθερίας από την υπόλοιπη τη Λευκή.

Και τέλος, οι εγκέφαλοι αυτής της διασκεδαστικής συνταγής. Ο σκηνοθέτης Άνταμ Σάνκμαν που υπογράφει και τις χορογραφίες. Ο Μαρκ Σάιμαν στη μουσική και η Ρίτα Ράιακ στα κοστούμια. Ένα μπουκέτο λουλούδια να μοσχοβολάνε χορό, σπιρτάδα και τραγούδια!

Με δυο λόγια: Ευτραφέστατο θηλυκό πλάσμα μικροαστικής οικογένειας παίρνει μέρος και κερδίζει σε ένα τηλεοπτικό χορευτικό σόου εκείνης της εποχής. Όμως η παραγωγός, μια ξανθιά και μοδάτη, στριμμένη ρατσίστρια, αρχίζει να συνωμοτεί ώστε η κόρη της η ξανθομαλλούσα να αναδειχθεί ξανά στην κορυφή. Λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο. Η παρέα των μαύρων χορευταράδων και «μιασμάτων» μαζί με την Τρέισι τη χοντρή αντεπιτίθενται και εφορμούν να καταρρίψουν το τηλεοπτικό κάστρο του ρατσισμού με όπλα χορό, τραγούδι και ελευθερία!
Λάτιν ρομάντζο

«Εl Cantante». Μουσικές και ερωτικές σκηνές από τη ζωή του Πορτορικανού king of Σάλσα Ηector Lavoe που σκηνοθέτησε ο Λέον Ιchaso με παραγωγό και πρωταγωνίστρια τη γυναικάρα Τζένιφερ Λόπεζ, ακολουθούμενη από τον Μαρκ Άντονι Ο τίτλος «Εl Cantante» προέρχεται από το ομότιτλο κομμάτι που έγραψε το 1977 ο Βίκτορ Εμάνουελ και το τραγούδησε φυσικά ο Lavoe. Από τα μισά της δεκαετίας του ΄60 μέχρι τα μισά του ΄80, ο Πορτορικανός οργίαζε στη λάτιν μουσική σκηνή των ΗΠΑ. Αυτά ως στοιχειώδη ενημέρωση του ανυποψίαστου θεατή. Από εκεί και κάτω, ο στόχος μονοδιάστατος και ορατός. Θεατές οι Λατίνοι μετανάστες της Αμερικής. Νo problem. Να χορέψω μπορώ, να το δω, όχι ευχαριστώ!

ΒΑΘΜΟΙ=3

(το πολύ)