Φαινόμενα

Μια ιστορία λαϊκισμού

Οι κρίκοι της αλυσίδας των γεγονότων ώς την απόσυρση του βιβλίου της Ιστορίας αποδεικνύουν την αγαστή συνάντηση πολιτικού και τηλεοπτικού λαϊκισμού
Με συνέντευξη της Μαρίας Ρεπούση, συγγραφέως του προσφάτως αποσυρθέντος βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, στον Αλέξη Παπαχελά ξεκίνησαν οι «Νέοι φάκελοι» τη σεζόν στον Σκάι, απ΄ όπου πλέον θα προβάλλονται. Πέτρα του σκανδάλου το οποίο ανέδειξαν οι πανελίστες – σταρ της εθνικοπατριωτικής εξάρσεως, ότι δηλαδή σκοτεινά κέντρα απεργάζονται τον αφελληνισμό του έθνους, η κ. Ρεπούση ουδόλως μάσησε τα λόγια της. Είπε ότι ξαναδιάβασε το βιβλίο και δεν βρήκε άλλη λέξη που θα μπορούσε να «παρεξηγηθεί» εκτός από εκείνο το «συνωστίζονται» (οι Έλληνες στην παραλία της Σμύρνης), αλλά και ότι ένα βιβλίο Ιστορίας δεν μπορεί να λέει διαρκώς πόσο καλοί είναι οι Έλληνες, αφού και αυτοί όταν βρέθηκαν στη Μικρά Ασία και έκαψαν και βίασαν.

Στην ερώτηση αν επικοινώνησε κανείς από την κυβέρνηση, από το υπουργείο Παιδείας μαζί της, ώστε να την ενημερώσει για την απόφαση να αποσυρθεί το βιβλίο, η απάντησή της ήταν αρνητική. Ουδείς την ενημέρωσε. Προφανώς θεωρήθηκε το θέμα λήξαν με την τηλεοπτική κάλυψη της συνέντευξης Τύπου που έδωσε ο νέος υπουργός.

Έτσι κι αλλιώς, όλα από την τηλεόραση έγιναν και όλα τηλεόραση ήταν, εκτός από τις συνέπειες όλης αυτής της εθνικοπατριωτικής τηλεφαντασμαγορίας, οι οποίες αποτελούν τη νέα πολιτική πραγματικότητα της χώρας με τους λάβρους πολέμιους του βιβλίου να έχουν εισέλθει en block στη Βουλή.

Το αφιέρωμα των «Φακέλων» πρόσθεσε μια ακόμη άγνωστη πτυχή στην υπόθεση. Η αντίδραση ξεκίνησε από την επιστολή ενός δασκάλου από το Κιλκίς, ο οποίος πρώτος έκρινε το βιβλίο ως ανθελληνικό και δημοσίευσε στην ιστοσελίδα Έλληνα που ζει στα περίχωρα του Λονδίνου, το «Αντίβαρο», την κριτική του. Οι επισκέπτες της εν λόγω ιστοσελίδας υπέγραψαν κατά του βιβλίου και «έκπληκτος είδε τις 9.000 υπογραφές» ο Ανδρέας Σκαλίδης, όπως είπε, στον φακό της εκπομπής.

Μια δημοσιογραφική εκπομπή δεν αναλύει, δεν συμπεραίνει, δεν σχολιάζει, τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που συνηθίζεται στις εκπομπές των σταρ της καταγγελίας, αλλά παραθέτει γεγονότα, αναζητά όσο γίνεται περισσότερες λεπτομέρειες για να έχει ο πολίτης όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη εικόνα και κατόπιν δική του η κρίση. Απλώς θα είναι τόσο πιο ορθή, όσο πιο πλήρης είναι η εικόνα που του προσφέρεται.

Οι «Φάκελοι» δεν επιδόθηκαν σε κρίσεις και επικρίσεις του βιβλίου της Ιστορίας ούτε σχολίασαν τη στάση και τα επιχειρήματα των επικριτών του, απλώς κατέδειξαν την πορεία τους και την πολιτική τους εγκυρότητα. Για τον κ. Καρατζαφέρη δεν χρειάστηκε τίποτε άλλο από μερικά αποσπάσματα λόγου που εκφωνούσε πριν από μερικά χρόνια, ακραία, ξενοφοβικού, ρατσιστικού περιεχομένου, καθώς φόρτωνε στους ξένους την ανεργία και ζητούσε να φύγουν «γιατί παίρνουν τις δουλειές μας». Ο Άδωνις Γεωργιάδης, πάλι, από το σκηνικό κόντρα- πλακέ του μικρού καναλιού όπου διαφήμιζε την οικογενειακή επιχείρηση «ιστορικών βιβλίων», αναδείχθηκε σε επίλεκτο πανελίστα όλων των εκπομπών της συναισθηματολαγνικής προσέγγισης της Ιστορίας (με προτίμηση εκείνες των Αυτιά και Παπαδάκη) και κατόπιν εισήλθε στη Βουλή.

«Το βιβλίο της Ιστορίας δεν το απέσυρε η κυβέρνηση, το απέσυρε ο λαός» θα πει στον φακό των «Φακέλων» ο δάσκαλος από το Κιλκίς που δημοσίευσε στην ιστοσελίδα «Αντίβαρο» τις σκληρές επικρίσεις του για το βιβλίο.
«Δημοκρατία» στα μέτρα μας

Ο θρίαμβος του λαϊκισμού σε όλες του τις εκδοχές, πολιτικές και τηλεοπτικές, ήταν το ένα σκέλος αυτής της εκπομπής, το οποίο κατέληγε στην απόσυρση του βιβλίου. Ωστόσο μια ακόμη ενότητα συμπλήρωνε την εικόνα με την προσθήκη μιας μικρής πλην καθοριστικής ψηφίδας στο παζλ των «εκλεκτικών συγγενειών» εκείνων που εμφανίζονται ως σούπερ πατριώτες, τον κ. Πλεύρη και το νέο του βιβλίο. Εκεί υπερασπίζεται απόψεις για τις οποίες δικάζεται, ότι δεν υπήρξε Ολοκαύτωμα, ότι οι Γερμανοί σκότωσαν μερικούς Εβραίους, αλλά όχι και έτσι όπως τα λένε. Στον φακό μάλιστα δήλωσε απερίφραστα «ναι, είμαι ρατσιστής». Δικηγόρος του είναι ο γιος του, βουλευτής του ΛΑΟΣ, ο οποίος «αν ήταν Εβραίος, θα τον ενοχλούσε το βιβλίο», αλλά «έχει δημοκρατικό δικαίωμα ο πατέρας του να εκφράζει τις απόψεις του».

Χάρη στους «Φακέλους» είχαμε πλήρη την εικόνα της σύγχυσης- αυτής που θέλει να προκαλέσειενός χώρου, ο οποίος θεωρεί «δημοκρατικό δικαίωμα» το να επιτίθεται κάποιος κατά της ιστορικής συνείδησης ενός λαού αν αυτός είναι οι Εβραίοι, αλλά έγκλημα την οποιαδήποτε διαφορετική άποψη για τους μύθους της ελληνικής Ιστορίας. Αυτή η κατά το δοκούν χρήση των αρχών της δημοκρατίας είναι και η πιο επικίνδυνη.