Μια παράσταση για τη δεύτερη γενιά

Εδώ βρίσκονταν ήδη οι γονείς μου. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ερχόμουν στην Ελλάδα. Είχα έρθει δυο καλοκαίρια και δούλευα στην ψαραγορά. Αυτή τη φορά όμως ήρθα για να μείνω. Αυτό συνέβη το 1993. Έπιασα ξανά δουλειά στην ψαραγορά. Έκανα την κλασική ζωή ενός μετανάστη. Μόνο που τώρα δεν με φώναζαν πια «Γκρεκ» αλλά «Αλβανό»… Μια μέρα ανακάλυψα την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Θεάτρου. Πήγα στη γραμματεία και τους είπα ότι θέλω να εγγραφώ στη Σχολή. Μου ζήτησαν τα χαρτιά και ύστερα από μερικούς μήνες έδωσα εξετάσεις. Ο μονόλογος που απήγγειλα ήταν από την «Αντιγόνη».

Με δέχτηκαν με την πρώτη. Κι έτσι επέστρεψα στον κόσμο του θεάτρου.

Το 1995 βγήκα για πρώτη φορά στη σκηνή. Παίξαμε στην Επίδαυρο με τον Τερζόπουλο την «Αντιγόνη». Για μένα ήταν η μεγαλύτερη κατάκτηση. Θυμάμαι ότι έπαθα τέτοιο κλονισμό από το χειροκρότημα του κόσμου που έκλαιγα με αναφιλητά για μισή ώρα. Μετά ακολούθησαν και άλλοι ρόλοι. Κάποτε βρέθηκα υποψήφιος για το

Ο σκηνοθέτης της παράστασης Λαέρτης Βασιλείου αφηγείται τη ζωή του

Βραβείο Χορν. Για να μην στα πολυλογώ, ύστερα από δέκα χρόνια στη σκηνή σκέφτηκα να κάνω κάποια παράσταση για τους μετανάστες. Ήταν μια παράσταση αφιερωμένη στους γονείς μας. Ανέβασα τους «Εμιγκρέδες» του Μρόζεκ, στα ελληνικά και στα αλβανικά, στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου». Υπήρχε μεγάλη ανταπόκριση. Αυτό με έκανε να σκεφτώ τη συνέχεια. Έτσι, αποφάσισα να ανεβάσω μια παράσταση για τη δεύτερη γενιά των μεταναστών, πάλι στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. «Ένας στους δέκα» είναι ο τίτλος της παράστασης. Είναι ένα έργο όπου σκηνοθετούμε ουσιαστικά τον εαυτό μας. Αυτή η παράσταση αφιερώνεται στα παιδιά που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και που τους αντιμετωπίζουν ακόμα σαν ξένους που ήρθαν από αλλού.

Μέχρι πότε άραγε;.