Χρειάζεται το αίσθημα του σοβαρού

Για να γελάσεις δεν σου φτάνει μόνον η καλή σου διάθεση. Το γέλιο που στηρίζεται μόνο στην καλή σου διάθεση είναι χάχανο- κι αυτά μας περισσεύουν. Για να γελάσεις, χρειάζεται πριν απ΄ όλα να ξέρεις με τι δεν μπορείς να γελάσεις, χρειάζεται να έχεις μέσα σου το αίσθημα του σοβαρού. Το κωμικό που μπορεί να σε λυτρώσει μόνον αντιστικτικά μπορεί να λειτουργήσει.

Και είναι η αλήθεια ότι σε έναν κόσμο που έχει χάσει πια τη σοβαρότητά του το κωμικό δεν μπορεί να λειτουργήσει.

Αλήθεια, γιατί χάθηκαν οι κωμωδίες μας, όχι μόνον οι ελληνικές, αλλά και οι ιταλικές, και οι γαλλικές, και οι αγγλικές; Πού πήγε ο Γκάσμαν, ο Λουί ντε Φινέ, ο Πίτερ Σέλερς; Ζούμε σ΄ έναν κόσμο που δεν μπορεί να γελάσει με τον εαυτό του, που δεν τολμάει να γελάσει με τον εαυτό του γιατί φοβάται τον ίδιο του τον εαυτό.

Ε, ναι. Δεν έχουμε πια ψευδαισθήσεις. Με εξαίρεση μερικούς «σοφούς» συμπατριώτες μας που εξακολουθούν να πιστεύουν πως οι Έλληνες κατέβηκαν από άλλο πλανήτη και εξακολουθούν να κατοικούν άλλο πλανήτη, οι υπόλοιποι το έχουμε πια καταλάβει πως ό,τι ζούμε εδώ δεν το ζούμε μόνον εδώ. Μας πήρε κάτι χρόνια, αλλά δυστυχώς οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι δεν είμαστε ούτε μόνοι ούτε μοναδικοί.

Έχουμε όμως τον δικό μας χαρακτήρα και το δικό μας ήθος και ύφος. Κι έχουμε και μια πολιτική τάξη που ξέρει να διαχειρίζεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα αποθέματα σοβαροφάνειας που διαθέτει. Μας λείπει λίγο το αίσθημα της πραγματικότητας, όμως η απουσία του, ελλείψει γέλιου, μπορεί μερικές φορές να αποδειχθεί λυτρωτική. Έτσι μπορούμε να ονειρευόμαστε πως η καμένη Πελοπόννησος δεν ήταν παρά ένα όνειρο που χάλασε για λίγο, μόνο για λίγο, τον ύπνο μας.