Χάλαγε τη μανέστρα

Ξέρετε γιατί έγινε όλος ο σαματάς;

Διότι χάλαγε τη μανέστρα των μελλοντικών Πανελληνίων Εξετάσεων το πολλαπλό βιβλίο. Ένα το εγχειρίδιο, δεδομένη η ιδεολογία (όποια της κυρίας Ρεπούση ή του κυρίου Γεωργιάδη), τυφλοσούρτης οι ερωτήσεις, τυφλοσούρτης η βαθμολογία. Θυμηθείτε, ω συνέλληνες, πριν από μερικά χρόνια δόθηκε λάθος άσκηση στα Μαθηματικά, μερικοί υποψήφιοι το διαπίστωσαν και ως εκ τούτου αρίστευσαν αντικειμενικά, αλλά επειδή το λάθος υπήρχε στο μοναδικό επίσημο εγχειρίδιο, με απόφαση του υπουργού δόθηκε εντολή να θεωρηθούν ορθές και όσες απαντήσεις είχαν στηριχθεί στο εγχειρίδιο. Άρα εκείνη τη χρονιά αρίστευσαν οι χαρισματικοί και μαζί τους τα παπαγαλάκια επί ίσοις όροις. Σε μιαν εποχή που τα πάντα ιδιωτικοποιούνται και καταρρέουν τα μονοπώλια και τα κλειστά επαγγέλματα, στην ελληνική Εκπαίδευση υπάρχει το μονοπώλιο της επίσημης (;) κρατικής εκπαιδευτικής ιδεολογίας ακόμη και στα Μαθηματικά, τη Χημεία, τη Φυσική, τη Φυτολογία και τη Ζωολογία.

Μόνο με δύο βιβλία επί της αυτής διδακτέας ύλης καταργείται αυτόματα η παπαγαλία και η μόνη ορθή απάντηση. Αν όσα εξαγγέλλουν οι κυβερνήσεις ονομάζονται μεταρρυθμίσεις, η εισαγωγή του πολλαπλού βιβλίου θα ήταν πραγματική επανάσταση.

Φανταστείτε: να έχει ο δάσκαλος να επιλέξει από ανθολόγιο Λογοτεχνίας ανάμεσα στις επιλογές του Βαγενά, του Τριανταφυλλόπουλου, του Πιερρή και του Αδώνιδος Γεωργιάδη. Ή να έχουν γράψει ξέχωρα Θρησκευτικά, ο Γιανναράς, ο Ράμφος, ο Άνθιμος Θεσσαλονίκης και ο Παπατσάκαλος. Αρχαία; Ο Μαρωνίτης, ο Κακριδής, ο Χουρμουζιάδης, ο Γιατρομανωλάκης, ο Χριστοδούλου, ο Στεφανόπουλος.

Ελεύθερος ανταγωνισμός εκδοτών.

Ποιος Πατάκης, Καστανιώτης, Λιβάνης, Δαρδανός θα ρισκάριζε να τυπώσει μεγάλα τιράζ με δευτεράντζες συνεργάτες; Ποιος θα ποντάριζε στην κυρία Ρεπούση και στον κύριο Άδωνιν Γεωργιάδη;