«ΣΑΡΚΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΑΡΚΑ ΜΑΣ»

Ας μη βιαστεί κανείς να κατατάξει αυτό το βιβλίο σαν μια ακόμα αυτοβιογραφία. Δεν πρόκειται περί αυτού. Το αντίθετο. Δεν αφηγείται την ιστορία της ζωής του αλλά μετουσιώνει τη ζωή του σε έργο.

Μυθιστορηματοποιεί τη ζωή του, δεν μυθοποιεί τον εαυτό του. Από την αρχή θέλει να εξερευνήσει μέσω μιας ιδιαίτερης ζωής, την ίδια τη ζωή. «… αισθάνομαι ότι όλα τα πρόσωπα που, επώνυμα ή ανώνυμα, εμφανίζονται στο βιβλίο, αρχίζοντας από το δικό μου, δεν είναι αυτό που είναι στον καθημερινό τους βίο, αλλά η μυθιστορηματική μεταφορά τους: μεταφορά από τον τόπο της ζωής στον τόπο της λογοτεχνίας, απ΄ όπου δείχνουν προς κάτι άλλο, προς ένα κόσμο που τα υπερβαίνει και που, ωστόσο, είναι σάρκα από τη σάρκα μας, κομμάτι του εαυτού μας».

Παραλλαγές
Σε όλα τα βιβλία του Κιουρτσάκη υπάρχουν πολλές παραλλαγές πάνω στα ίδια θέματα. Σαν να υπάρχει η μανιώδης αναζήτηση του «άλλου» που είναι ταυτοχρόνως το ίδιο. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε πως και στα τρία βιβλία της τριλογίας ( Σαν Μυθιστόρημα,Εμείς οι Άλλοι,Το βιβλίο του έργου και του χρόνου ) η φράση το ίδιο και το άλλο αποτελεί τον υπέρτιτλό τους. Από την ανάγνωση των πρώτων έργων του, που παρουσιάστηκαν με δοκιμιακή μορφή ( Προφορική Παράδοση και Ομαδική Δημιουργία,Καρναβάλι και Καραγκιόζης ) είχα πάντα την εντύπωση ότι ο συγγραφέας ήταν το πάσχον πρόσωπο ενός δραματικού αφηγηματικού έργου που φορούσε όμως τη μάσκα του δοκιμιογράφου. Με τον καιρό, ωριμάζοντας, συνειδητοποιεί πως τα κείμενά του είναι κυρίως λογοτεχνία. Στο Σαν Μυθιστόρημα το τολμάει και το δηλώνει στον τίτλο. Με το τελευταίο βιβλίο του, το μεικτό αλλά «νόμιμο», δεν αμφιβάλλω πως ο Κιουρτσάκης ανήκει οριστικά στον χώρο των πιο σημαντικών λογοτεχνών μας.