Γιώργος Μαρκόπουλος: «Όπως οι τρελοί τους επιτάφιους των νεκροταφείων»

«ΕΙΧΑΜΕ ΠΑΕΙ ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΠΑΝΙΩΝΙΟΥ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΤΗΣ ΧΙΛΗΣ. ΜΙΛΗΣΑΝ ΜΕ ΜΙΑΝ ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΗ ΑΜΕΤΡΟΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΦΛΥΑΡΙΑ, ΠΛΗΘΩΡΑ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ… Ο ΚΟΣΜΟΣ, Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΣΤΕΝΑΖΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΟΧΗ, ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ. ΚΑΘΗΣΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ. ΦΕΥΓΟΝΤΑΣ, ΑΙΣΘΑΝΘΗΚΑ ΟΤΙ ΕΚΑΝΕ ΨΥΧΡΑ. ΚΑΙ ΗΤΑΝ Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΑ ΟΤΙ ΚΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΑΚΟΜΗ ΚΡΥΩΝΕΙ, ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΕΜΑΣ», ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ
Γενέτειρα: Μεσσήνη 1951 Σπουδές/ Σταδιοδρομία: Σπουδάζει Οικονομικά στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς. Μεσούσης της χούντας ανοίγει το βιβλιοπωλείο «Αλόννησος», στην Σπύρου Τρικούπη 36, μαζί με δύο συμφοιτητές του, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσει έντονη δράση στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα. Τιμάται με το Βραβείο Καβάφη (1996) και με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1999).

Το γνωρίζατε; Είναι ιδρυτι κό μέλος της Ένωσης και έχει συνθέσει ίσως το ωραιότερο ποίημα αφιερωμένο σε Έλληνα ποδοσφαιριστή, την «Ωδή στον παίκτη της ΑΕΚ και της Εθνικής Χρήστο Αρδίζογλου», η οποία καταλήγει με το αλησμόνητο τετράστιχο: «Τιμή και δόξα στον παίκτη Χρήστο Αρδίζογλου/ που θα σηκώσει για άλλη μια φορά τελεσίδικα πια / όπως οι τρελοί τους επιτάφιους των νεκροταφείων/ την ασήκωτη μοναξιά μας, και θα φύγει». Ως γνήσιος εραστής του αθλήματος έχει εκδώσει και τη μονογραφία, Εντός και εκτός έδρας: το ποδόσφαιρο στη ελληνική ποίηση («Καστανιώτης», 2006).

Περιπλανήσεις: Πέρυσι κυκλοφορεί συναγωγή κειμένων του, που τιτλοφορείται Ιστορικό κέντρο («Καστανιώτης», 2006). Πόλεις και γειτονιές αγαπημένες της παιδικής αλλά και ώριμης ηλικίας, πρόσωπα πολύτιμα, που χαράχτηκαν στη μνήμη του και επέδρασαν δραστικά στη διαμόρφωση της ποιητικής του ευαισθησίας έρχονται τώρα στο φως, ζωντανεύουν πάλι στις σελίδες του και δικαιώνονται μέσα από μια γραφή τρυφερή αλλά μεστή, που στοχάζεται το παρελθόν, χωρίς να το εξωραΐζει με τα φτηνά ψιμύθια ενός μάταιου, αναίτιου ρεμβασμού.

Κριτική ετυμηγορία: Ομότεχνος και στενός φίλος του Μαρκόπουλου, ο Γιάννης Βαρβέρης έχει υποστηρίξει ότι είναι «η αριστοκρατικότερη λαϊκή φωνή της γενιάς του ΄70». Και ορθά- αφού η ποίησή του, μακριά από αισθηματολογίες και φιλοσοφίζουσες ερμηνείες, κατορθώνει, μέσω μιας γλώσσας έντονα ελεγειακής, να εξαγνίσει ακόμη και τις πιο ταπεινές και λησμονημένες πλευρές της ζωής. Ο Μαρκόπουλος αισθάνεται εν αφθονία την ποίηση των πάντων και ως γνήσιος δημιουργός γνωρίζει πως όσο μίζερη και αν είναι η πραγματικότητα που μας περιβάλλει, «υπάρχει πάντα μια φτερούγα πάνω στην οποία μπορεί κανείς να πετά». Βιβλιογραφία: Ποίηση: Η κλεφτουριά του κάτω κόσμου («Κούρος», 1973), Η θλίψις του προαστίου («Κέδρος», 1976), Οι Πυροτεχνουργοί («Τραμ, 1979), Η ιστορία του ξένου και της λυπημένης («Υάκινθος», 1987), Μη σκεπάζεις το ποτάμι («Κέδρος», 1998), καθώς και δύο συγκεντρωτικές εκδόσεις: Ποιήματα 1968-1976 («Τραμ», 1980), Ποιήματα 1968-1987 («Νεφέλη», 1992). Δοκίμιο: Εκδρομή στην άλλη γλώσσα, τ. Α΄ και Β΄ («Ρόπτρον», 1991, «Νεφέλη», 1994, αντίστοιχα).

Στίχοι: « Γιατί κάθε γυναίκα, την πρώτη νύχτα του γάμου της,/ ξυπνά πάντα χήρα του άντρα που ονειρεύτηκε »