Επιφυλλίδα

Ο θείος λόγος ως τηλεοπτική πλεκτάνη

Η μεγάλη κινητικότητα που παρουσιάζεται στους κόλπους της Εκκλησίας ώστε να αποκτήσει η τελευταία τηλεοπτικό σταθμό θα έπρεπε να έχει προβληματίσει πρώτα απ΄ όλους τους ίδιους τους πιστούς. Για τον απλούστατο λόγο ότι η Εκκλησία δεν πείθει ή δεν αποδεικνύει όσα έχει κάνει ή εξακολουθεί να κάνει ούτε με την εικόνα ούτε με τα λόγια- πολύ περισσότερο τα τηλεοπτικά. Για να της χρειάζεται ο τηλεοπτικός σταθμός της Εκκλησίας (όταν λέμε Εκκλησία εννοούμε τους κυβερνώντες της) σημαίνει ότι αισθάνεται να χωλαίνει στην καθ΄ εαυτό αποστολή της. Η Εκκλησία είναι πανταχού παρούσα με την προσφορά, την άσκηση, την προσευχή των λειτουργών της, που όσο λιγότερο γίνονται γνωστά τόσο περισσότερο πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο. Ο κόσμος επηρεάζεται και διαμορφώνεται χάρη σε μιαν αλήθεια που κυκλοφορεί υπόγεια (όπως το αίμα που μιλάμε γι΄ αυτό χωρίς να το βλέπουμε) και η δουλειά της Εκκλησίας είναι να κάνει με τρόπο μυστικό όσο γίνεται πλατύτερη, ως συνείδηση, την αλήθεια αυτή. Αν η Εκκλησία μπορεί να εκφράσει την αλήθεια αυτή και τη συστατική τής ύπαρξής της έννοια του δικαίου, δεν της χρειάζεται ο τηλεοπτικός σταθμός. Ή μάλλον ο πλέον σίγουρος τρόπος για να πεισθεί ο καθένας ότι δεν έχει καμια σχέση με την αλήθεια και το δίκιο, είναι να τα διεκδικήσει με την τηλεόραση.

Αν η τηλεόραση είναι ένα «μέσον» που το χρειάζονται η Τσιτσιολίνα, ο Μπους, ο Παναγιώτης Ψωμιάδης και ο Κίμωνας Κουλούρης (δειγματοληπτικά βέβαια τα ονόματα αυτά) είναι αδιανόητο το ίδιο αυτό «μέσον» να το χρειάζεται και η Εκκλησία. Αποκαλύπτει πως πρόθεσή της δεν είναι να βοηθήσει, αλλά να γίνει σταρ η ίδια. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και τους φανατικότερους θιασώτες της τηλεόρασης, όταν θέλουν να υπογραμμίσουν την αξιοπιστία της και να αποστομώσουν τους άλλους για τη «σαβούρα» της, τους ακούς να επαναλαμβάνουνε: «Ναι, αλλά βλέπεις στην τηλεόραση κάτι ντοκιμαντέρ καταπληκτικά…». Πράγμα που σημαίνει ότι με την τηλεόραση μπορούμε να είμαστε βέβαιοι μόνο για την αλήθεια που εκφράζουν ο Χίτλερ, ο Μουσολίνι, οι ελέφαντες, οι μολόχες, τα μυρμήγκια και οι ύαινες. Η ύπαρξη της Εκκλησίας πιστοποιείται με τη σιωπή, όσο δηλαδή μεγαλύτερη γίνεται η ανάγκη της σιωπής και όσο περισσότερα τα έργα της. Αντίθετα, όσο αυγαταίνει ο λόγος και απουσιάζουν τα έργα, η Εκκλησία χρεώνεται με την ανυποληψία της πολιτικής ή μάλλον των πολιτικών που ακριβώς γιατί γνωρίζουν καλά πόσο γυμνοί παραμένουν σε σχέση με όσα επαγγέλλονται, τους χρειάζεται η τηλεόραση που έτσι κι αλλιώς ακόμα και το πλήρες κενό μπορεί να το μεταμορφώσει σε οργιαστική γονιμότητα.

Ας φανούμε ωστόσο καλοπροαίρετοι και ας δεχθούμε την ανάγκη να αποκτήσει η Εκκλησία τηλεοπτικό σταθμό. Υπάρχει έστω και ένας που να πιστεύει πως μετά εκατό χρόνια ακάματης τηλεοπτικής παρουσίας της Εκκλησίας, ακόμα και ένας άνθρωπος θα έχει γίνει από άπιστος, θρήσκος (αν αυτό είναι το ζητούμενο) ή έστω καλύτερος ως άνθρωπος; Το πολύ πολύ να δίνει κάτι από το περίσσευμα βέβαια και όχι από το υστέρημά του, γιατί η πράξη του πρόκειται να γίνει γνωστή. Η τηλεόραση υπάρχει για να καλλιεργεί ως πρότυπο φιλανθρωπίας τη λαίδη Νταϊάνα. Τη δόξα αυτή ζήλωσε η Εκκλησία; Αν το Χρηματιστήριο, τα καλλιτεχνικά, οι καταστροφές, οι πόλεμοι, τα ντοκιμαντέρ, αισθάνονται την τηλεόραση ως τον φυσικό τους χώρο για να «αξιοποιηθούν», πώς η Εκκλησία διανοείται ότι περισσεύει γι΄ αυτήν χώρος, για τον καταλυτικό της λόγο, σ΄ ένα μέσον που τον εξομοιώνει με όλα τ΄ άλλα. Το μέσον που χρειάζεται να διεκδικεί είναι μόνον η απευθείας επικοινωνία με τους ανθρώπους, ώστε με τον τηλεοπτικό σταθμό να είναι σαν να αναγνωρίζει την χρεοκοπία της.

Στην ουσία, μη γελιόμαστε, δύο μόνον ιδεολογίες έχουν υπάρξει στον κόσμο: ο Χριστιανισμός και ο Κομμουνισμός, γιατί είναι οι μόνες ιδεολογίες που έχουν ως προϋπόθεσή τους την κοινοκτημοσύνη. Όλες οι άλλες ιδεολογίες, με τα όποια προτερήματα, είναι πεποικιλμένη απληστία και ασυδοσία. Και ως αντίπαλον δέος στον Κομμουνισμό που χρειάζεται να δουλεύει φανερά, του Χριστιανισμού δεν του αρμόζει η εχεμύθεια και η σιωπή;

Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης τους περιοδικού «Η λέξη»