Τα Βαλκάνια κοιτούν την Ιστορίατους

Μια περιπλάνηση στο πολύμορφο και συναρπαστικό κινηματογραφικό τοπίο των Βαλκανίων ετοίμασε το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για 14η χρονιά, με το τμήμα «Ματιές στα Βαλκάνια»
Πρωταρχικός στόχος του τμήματος «Ματιές στα Βαλκάνια» του Φεστιβάλ Κινηματογράφου είναι η δημιουργία μιας γέφυρας επικοινωνίας ανάμεσα στους κινηματογραφιστές της χερσονήσου και το διεθνές κοινό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εθνική κινηματογραφία της Ρουμανίας, που τα τελευταία χρόνια- και με αποκορύφωμα τον πρόσφατο Χρυσό Φοίνικα των Καννώνέχει κάνει ιδιαιτέρως αισθητή την παρουσία της στο ευρωπαϊκό κινηματογραφικό γίγνεσθαι. Φέτος στο κεντρικό τους αφιέρωμα, που θα συνοδεύεται από ειδική έκδοση την οποία επιμελείται ο Δημήτρης Κερκινός, οι «Ματιές στα Βαλκάνια» φωτίζουν το έργο ενός ξεχωριστού Ρουμάνου σκηνοθέτη, του Νάε Κάρανφιλ. Γνώριμος του Φεστιβάλ από το 2002, όταν συμμετείχε στην 43η διοργάνωση με την ταινία του «Φιλανθρωπία», ο 47χρονος Κάρανφιλ βρίσκεται στο μεταίχμιο της παλαιότερης γενιάς και του «νέου κύματος» του ρουμανικού κινηματογράφου των τελευταίων ετών.

Ενδεικτική είναι η ταινία του «Ε pericoloso

ΙΝFΟ

Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, 15-25 Νοεμβρίου.

sporgersi» (1993), στην οποία αντιμετωπίζει την εποχή του κομμουνισμού στην Ρουμανία, αλλά και η κωμωδία δρόμου «Αphalt tango» (1996) με πρωταγωνίστρια την Σαρλότ Ράμπλινγκ. Στο αφιέρωμα θα προβληθεί και η τελευταία δουλειά του, με τίτλο «Τhe rest is silence»(2007), η ακριβότερη παραγωγή στην ιστορία του ρουμανικού κινηματογράφου. Μια ταινία που βασίζεται στο-δίωρο!- φιλμ του Λέον Ποπέσκου «Ο πόλεμος της Ανεξαρτησίας» που προβλήθηκε το 1912, όταν η Ρουμανία γιόρταζε τα 35χρονα από τον πόλεμο εναντίον των Οθωμανών.

«Παρών», παρά την αδόκητη απουσία του, στις φετινές «Ματιές στα Βαλκάνια», ένας ακόμη εκπρόσωπος του ρουμανικού σινεμά: ο Cristian Νemescu. Το «California dreaming» (το οποίο συμμετείχε στο εργαστήρι του «Βalkan Fund» το 2004, αλλά και στο περυσινό, παρθενικό «Βalkan Works in Ρrogress»), ελπιδοφόρο ντεμπούτο και συνάμα κύκνειο άσμα του αδικοχαμένου Cristian Νemescu, είναι ένα ιλαροτραγικό ταξίδι στη ρουμανική ιδιοσυγκρασία και ψυχοσύνθεση, που αποκαλύπτει έναν δημιουργό με πλεόνασμα ταλέντου. Από τη Ρουμανία έρχεται και η βραβευμένη σε πολλά διεθνή φεστιβάλ (όπως αυτά του Sundance και του Σαν Φρανσίσκο) ταινία μικρού μήκους «Α tube and a hat» του Radu Jude, ένα ιδιότυπο road movie.

Οι σχέσεις ενός πατέρα με τον έφηβο γιο του βρίσκονται στο επίκεντρο και του γερμανο-κροατικού «Αrmin» του Οgnejen Svilicic. Στο «Τrap» του Srdjan Golubovic από τη Σερβία, τα αδιέξοδα αυτά παίρνουν τη μορφή μιας ηθικής και υπαρξιακής ερήμου με ωμό ρεαλισμό. Πιο οικουμενικό είναι το σχόλιο που επιχειρεί ο Τούρκος Semih Κaplanogglu στο «Εgg», με εμφανείς επιρροές από τον Μπρεσόν, τον Ταρκόφσκι και τον Όζου. Στον αντίποδα μιας τέτοιας θεώρησης οι συμπατριώτες του, Sirri Sureyya Οnder και Μuharrem Gulmez, στην πρώτη τους σκηνοθετική δουλειά με τίτλο «Ιnternational» μιλάνε, με σκωπτική διάθεση, για το στρατιωτικό πραξικόπημα του ΄80.


Με δύναμη από τις Κάννες

Από την Τουρκία- τουλάχιστον κατά το ήμισυ, καθώς πρόκειται για γερμανοτουρκική συμπαραγωγή- προέρχεται και η ταινία που θα ανοίξει το φετινό πρόγραμμα του τμήματος «Ματιές στα Βαλκάνια». «Αν το “Ηead on” ήταν μια ταινία για την αγάπη, τότε το “Τhe edge of heaven” είναι μια ταινία για τον θάνατο, υπό την έννοια πως κάθε θάνατος είναι και μια γέννηση- και τα δύο ανοίγουν πόρτες σε άλλες διαστάσεις», λέει ο Φατίχ Ακίν για το τελευταίο του πόνημα, που απέσπασε το βραβείο Σεναρίου καθώς και το Οικουμενικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών. Ο Ακίν- ένας ακόμα καλός φίλος του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης- θα παραβρεθεί στην 48η διοργάνωσή του, ενώ υπόσχεται να περάσει για ακόμη μία φορά και από τα μουσικά πλατό, όπως και πριν από δύο χρόνια.