Το έρεισμα της δημιουργίας στο αίσθημα του παραλόγου

Τι αξία μπορεί να έχει η λογική του παραλόγου σήμερα; Και τι παραπάνω μπόρεσε να καταθέσει, εκτός από ένα είδος θεατρικού διαλόγου το οποίο, ως έκφραση, έχει περάσει στην καθημερινή μας κουβέντα για να περιγράψει την ασυνεννοησία και τις καταλυτικές γραφικότητες της διεστραμμένης λογικής;

Τα υπόλοιπα έχουμε χορτάσει να τα βλέπουμε και να τα ακούμε. Πώς μπορούμε να ιχνηλατήσουμε ηθικούς κανόνες όταν δεν πιστεύουμε σε καμία δύναμη ανώτερη από τις δυνάμεις μας; Πώς είναι δυνατόν να μη σε παραλύει η ιδέα του θανάτου σου όταν έχεις ο ίδιος καταργήσει θριαμβευτικά την προοπτική κάποιας, έστω κουτσουρεμένης, αθανασίας; Πώς είναι δυνατόν ο κόσμος να ξεπερνά την ίδια μας τη λογική που τον κατασκεύασε για να τον ερμηνεύσει;

Ήττα της Δύσης
Τις απαντήσεις που έχουν δοθεί και συνεχίζουν να δίνονται στα ερωτήματα αυτά, έχουμε συνηθίσει πια να τις ακούμε. Μιλάμε για την ήττα της Δύσης, για την κατάρρευση ολόκληρου του πολιτισμικού της οικοδομήματος, οικτίρουμε τη διάσπαση του κόσμου, νοσταλγούμε την ενότητα που του έδινε κάποτε ο ένας και μοναδικός Θεός. Ή, από την άλλη, απολαμβάνουμε τον πάταγο της κατάρρευσης επιδιδόμενοι στην καθημερινή επίδειξη ενός ξεσαλωμένου κυνισμού που κάνει τη ζωή να μοιάζει με εφαρμοσμένο καιροσκοπισμό.

Και από αυτή την άποψη το κεντρικό ερώτημα που θέτει ο Μύθος του Σίσυφου εξακολουθεί να παραμένει, με τον τρόπο του, κεντρικό. Είναι δυνατόν να βρεις μια ηθική πρακτική που να δίνει αξία στη ζωή, χωρίς να έχεις πίσω σου έναν καθεδρικό ναό, ένα σύστημα για να την υποστηρίζει;

Και η απάντηση που δίνει ο Καμύ, όχι μόνο στον Σίσυφο αλλά και σε ολόκληρο το έργο του, είναι επίσης κεντρική. Αντιπαραθέτοντας τη δύναμη της λογικής σε μια ζωή που της αντιστέκεται, αναγνωρίζοντας κατά συνέπεια τη δύναμη και της λογικής και της ζωής, αναζητά σε κάθε στιγμή την ισορροπία που κάνει δυνατή τη συμβίωσή τους. Εκεί όπου οι σύγχρονοι ιεροκήρυκες της πτώσης κουνάνε πάνω από τα κεφάλια μας την πύρινη ρομφαία της απαισιοδοξίας, ο Καμύ αναγνωρίζει σε αυτό το αίσθημα του παραλόγου το έρεισμα της δημιουργίας.

Μιας δημιουργίας εντελώς ανθρώπινης, όπως ήταν ανθρώπινη η σοφία του Σωκράτη. Ε ναι, «ακόμη και οι τυφλοπόντικες τολμούν να ελπίζουν…».